NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Powiedz, jeśli zamierzasz strzelić mi kulkę w łeb.
Gdy pisałaś wcześniej, nie byłam gotowa na tę rozmowę,
ale dziękuję za starania.
Oczywiście.
Chciałam cię przeprosić i spróbować...
Nie.
Nic, co powiesz tego nie naprawi.
Zbliża się wieczór kawalerski Maxa,
więc Marianne pomyślała, że powinnyśmy się spotkać i pogadać.
Cieszę się, że się odezwałaś.
Byłoby łatwiej, gdybym nigdy więcej nie musiała cię oglądać, ale...
to nierealne.
Chyba że się zabiję.
Nie będziemy już przyjaciółkami,
ale możemy być dla siebie uprzejme.
Nie chcę stresować innych swoją obecnością.
Napisałam list i bardzo chciałabym ci go...
- przeczytać. - Nie.
- Możesz go... wziąć. - Nie, dziękuję.
Ale chcę cię o coś spytać.
Pytaj.
Pamiętasz, jak wszyscy wynajęliśmy domek i pojechaliśmy na narty?
Pewnie, były w nim cynowe garnki i kudłaty dywanik.
Właśnie.
Fajnie było.
Miło to wspominałam.
Ale teraz myślę tylko o tym, że ty i Ethan...
zostaliście kiedyś w domku, gdy my poszliśmy na narty. Pamiętasz?
Tak...
Ten wypad stracił dla mnie cały urok. Chyba rozumiesz?
Absolutnie.
Bo okazało się, że okres, który uważałam za szczęśliwy...
nie był taki.
Nie wiedziałam, co dzieje się w moim własnym życiu.
Czuję się przez to jak idiotka
i jest mi przykro.
Cóż...
prawda jest taka,
że do niczego wtedy nie doszło.
Cóż, prawda jest taka,
że nigdy ci już nie uwierzę.
Nie może być.
Miałam je tu gdzieś.
Kupisz okulary na lotnisku.
Spokojnie.
Dogadacie się z Lisą.
Łatwo ci mówić.
To było potworne. Zasłużyłam na to, ale...
to było potworne.
Cieszę się, że zrobiłyście z Lisą pierwszy krok, by naprawić wasze relacje.
Nie ma najmniejszych szans, by kiedykolwiek naprawić nasze relacje.
Nigdy nie wiadomo.
Wiadomo.
Po prostu nie chcę dzisiaj rzucać się w oczy.
Dlatego włożyłaś beż?
Tak.
Faktycznie niezły kamuflaż.
Prawie cię nie zauważyłam.
- Prawda? - Tak.
Witajcie, panowie.
Nie mów „panowie”. To obrzydliwe.
- Ach, tak? - Serio?
- Tak! - Dobra.
Cześć, playboye.
- Widzisz? „Panowie” było lepsze. - Masz rację.
Gdzie Merrill?
Nie dała rady.
- Popadłem w niełaskę. - Naprawdę?
Liczyłem, że będzie cię pilnować.
Miałaby ujarzmić takiego ogiera jak ja?
Tak jest, dawaj.
Z drogi, kobieto! Poczekaj z tym do wieczoru kawalerskiego.
Racja.
Dlaczego?
Mówiłeś, że to będzie wieczór z klasą.
- Taki był motyw. - Zdefiniuj słowo „z klasą”.
Proszę was!
Felix idzie z kumplami na masaż i wykwintną kolację.
- Przestań, to będzie dużo lepsze. - Wyluzuj.
Tylko żadnego striptizu.
- Nie chcę. - Ktoś jest napalony.
- I to jak. - Nie jestem napalony!
- Ciągle nawija o striptizie. - Widzę.
Nie chcę tylko, by jakiś naoliwiony koleś w klubie...
- Jaki? - ...pytał, skąd jestem.
Naoliwiony? Jesteś napalony.
- Tak robią. - Muskularny gość, który zabawia rozmową?
Myśl o nocnym klubie jest odstręczająca.
- Dobra, żadnych klubów ze striptizem. - Tak.
Są obrzydliwe.
Dziękuję.
- Jasne. - Dobra.
Jedziemy.
Ręczysz za jego plan?
Na sto procent.
Właściwie nie mam pojęcia, co planuje, ale ręczę za niego.
Niech to! Serio?
- Wynająłeś prywatny odrzutowiec? - Tak.
- Co?! - Gulfstream V.
- Boże. - Życie jak w Madrycie.
Felix oszaleje, jak zobaczy te fotki. Stańcie razem i powiedzcie: „odrzutowiec”.
G Pięć!
Cześć!
To jakiś obłęd!
Cześć.
Cześć, ale jestem podekscytowana.
- Jak leci? - W porządku.
Fajnie, że jesteś.
Cześć.
- Dzięki za zaproszenie. - Pewnie.
- Będzie super... - Charlie.
Witamy na pokładzie, Charlie.
Tworzymy wspomnienia.
Jesteście ostatnie.
- Co słychać? - Cześć.
Cześć.
Ale to ekscytujące.
Dobra, chyba są już wszyscy.
Tak, siadajcie i zapinajcie pasy.
Jak to...
A co z moimi znajomymi z pracy... i przyjaciółmi z dzieciństwa?
Wysłałem wam listę z nazwiskami.
Nie patrz na mnie. Marianne wysyłała zaproszenia.
Pomyślałam, że lepszy będzie wieczór w małym gronie,
spędzimy razem trochę czasu.
Ale ja już ich zaprosiłem.
Miał przyjechać mój najlepszy kumpel z pierwszej klasy.
Zarezerwował weekend, załatwił niańkę.
A to pech.
Kto późno przychodzi...
Ale on nie przyszedł, bo go nie zaprosiliście.
To wasza wina.
Jakby chciał, toby nas znalazł.
Nie zaprosiliście go!
Będę dziś waszym kapitanem. Proszę zająć miejsca.
Oczywiście.
Pan to Max?
Tak.
Muszę pana poprosić,
by dobrze się pan zapiął, bo czekają nas...
turbulencje.
- Boże! - Poczuj to.
Nick, pogięło cię?
Niech to szlag!
Boże...
Ta czapka mi chyba nie pasuje.
Miało nie być klubów ze striptizem!
- Ale to zupełnie co innego! - Co?
Matko! Proszę pana?
Czy ja się zachowuję, jakbym chciał, żeby się pan zbliżył?
Proszę.
Ja nie żartuję, niech pan przestanie. Dziękuję.
Był pan super i ma pan ładne wąsy. Ale proszę już stąd iść.
Jak poszło?
Z Sam?
Myślę, że...
rozmowa z nią pomogła.
- Dzięki, że mnie do tego namówiłaś. - Tak, dziękujemy.
Wiem, że to trochę niezręczne, ale tak się cieszę, że tu jesteście.
W sumie nie jest niezręcznie.
Świetnie się bawię.
Kto by pomyślał?
Ale co z Sam?
Nie chce rzucać się w oczy.
To niedorzeczne. Wszyscy powinniśmy się dobrze bawić.
Przepraszam?
Może nam pani dolać?
Za Maxa!
Mógłbym się do tego przyzwyczaić.
Dobra, Nick. Powiedz, dokąd lecimy.
- Najwyższy czas. - Błagamy.
- Nie chcecie mieć niespodzianki? - Mów!
Nie.
Może.
No dobra.
Zepsuję niespodziankę.
Lecimy do...
Atlantic City!
Jak leci?
Atlantic City?
W New Jersey?
Blefujesz.
Nie.
A.C., ludzie! Jak leci?
Nie, buu!
- Słabe. - Do bani!
Co wam nie pasuje? A.C. jest oldskulowy.
Wiesz, co jeszcze jest oldskulowe? Niewolnictwo.
Kto wynajmuje samolot na piętnastominutowy lot?
My.
Oldskul!
To niczego nie zmienia.
Po co kazałeś nam wziąć stroje kąpielowe?
Jak to po co? Do jacuzzi.
Ohyda.
Kto chciałby wejść do jacuzzi w Atlantic City?
Ludzie na gazie.
Jacuzzi w Atlantic City?
Raczej zupa z drożdżycą.
Prawda, moje panie?
Marianne!
WITAMY W ATLANTIC CITY
I co, nie jest fajnie?
Tak, tylko... nie przepadam za kasynami.
Powaga? Nie wiedziałem.
Mogłeś zapytać.
To nie w moim stylu.
Uważaj, obserwują nas.
W końcu jesteśmy w kasynie. Wszystkich obserwują.
Nie powinniśmy się razem meldować.
Nie meldujemy się razem, tylko stoimy razem w kolejce...
z zakłopotaniem, a potem...
Zachowuj się, by nikt nas nie podejrzewał.
Niby o co?
Nie mamy kontaktu.
Oprócz tej wiadomości.
Na którą nie odpisałaś.
Miałam wysłać ci serduszka?
Może „kciuki do góry” albo jednorożca...
Trzepaczkę do jajek lub kawałek pizzy...
- Buźkę. - Przestań.
Jesteś na mnie zła?
Nie, tylko...
nie chcę znowu tego zaczynać.
Jedną wiadomością?
To...
To jak z lodami: liźniesz loda, a potem zjadasz całe pudełko.
Co?
- Liźniesz loda? - Boże.
Ile ty masz lat?
Jezu.
Oral dla dorosłych.
Przestań.
Nie jestem tu po to, by się dobrze bawić. Nie rozśmieszaj mnie.
- Oral dla dorosłych. - Przestań.
Spotykamy się tu za godzinę.
Mam kolejną wielką niespodziankę...
Wracamy do Nowego Jorku? To by była najwspanialsza niespodzianka.
- Najlepsza. - Nikt się tego nie spodziewa.
- Racja? - Nick, proszę.
- Zostajemy tu? - Nie wracamy?
- Rany, zostajemy tu. - Jezu.
Pełna klasa!
- Elegancja-Francja. - Niesamowite!
- Motyw przewodni to... - Szykownie.
...wieczór panieński. Nie wiem, czy mam się obrażać, czy nie.
Ale podoba mi się.
Proszę o uwagę.
Tego faceta nie muszę przedstawiać.
Chyba jednak musisz.
Serio...?
To David Beckham.
Dzięki.
Cześć, jestem David Beckham.
Pokażę wam moje miasto, Atlantic City.
Wiem, kogo będę dziś pieprzyć.
- Pokazuj. - Ale zabawa.
Dziękuję. To bardzo ekscytujące poznać sobowtóra kogoś,
o kim ani razu nie myślałem.
Nie ściemniaj.
- Dlaczego miałbym...? - Bo to wielka ikona gejów.
- Poważnie? - Tak!
Jasne, powiedz mu.
Tak, mam duże poparcie wśród homoseksualistów.
- To musi być prawda. - Przyznaję się do błędu.
- Skoro on to mówi... - Jego sobowtór to powiedział.
A więc to musi być prawda. Mój błąd.
A nie mówiłem?
Felix ma prywatną wycieczkę po Metropolitan Museum of Art.
Co z tego?
Brzmi cudownie.
Czy w muzeach mają to?
Sam powiedz.
- Albo to? - Nie.
- Maxi 1. - Spójrzcie na te rzeczy.
Trzymaj. Załóż perukę.
Boże, mamy Davida Beckhama, a teraz Victorię Beckham.
- Posh! - Ale odjazd!
Wygląda jak prawdziwa.
- Właśnie tak. - Tak!
Nie do wiary.
Niesamowite.
Witaj, Ameryko.
Witaj, Atlantic City.
- Rany! Idealna. - Jak mogliśmy tego nie zauważyć?
Dziękuję.
Spójrzcie na nią.
Trafiłam w czubek.
Czekajcie.
Trafiony, zatopiony!
Dobrze się bawisz?
To naprawdę miła kolacja.
Co pan poleca?
Stek New York Strip jest popularny.
Dobrze, poproszę krwisty. Dziękuję.
Właściwie go dzisiaj nie mamy.
Ale mogę zaproponować panu New Jersey Strip.
A co to takiego?
- Nie! - Ale jaja.
Znowu dałem się podejść!
Poważnie? No wiesz, stary!
Mówiłem żadnych striptizerów!
Zapomniałem o nim.
To już drugi striptizer!
Zapomniałem.
Akurat! Możesz wyłączyć tę muzę?
Do dupy.
Mam pokazać dupę?
Nie żartuj.
Proszę. Muzyka się skończyła.
Daj spokój, stary.
- Dobra. - Rany boskie.
Nie bierz tego do siebie, Tony. Masz zajebisty tyłek.
- Wiem. - Wie.
Ale jestem obżarty. Dawno nie wciągnąłem tyle mięcha.
Czyżby...?
- Daruj sobie. - O co ci chodzi?
- Mówię, że zjadłem dużo mięsa. - I striptizera wzrokiem.
- Pierwszy raz? - Jesteś Victorią Beckham?
Tak, a to David Beckham.
Mówiłem ci.
Tak, David Beckham to ja.
Widzisz? Mówiłem.
Wielka ikona gejów.
- Zrobicie sobie z nami fotkę? - Błagamy.
- Dalej, Posh! - Dawaj!
Oczywiście.
- Dziękujemy. - Chodź tu, przystojniaku.
Nie, dacie radę beze mnie.
- Powinien być na zdjęciu. - Absolutnie.
- To nasz menadżer. - Jesteś...? Wow!
Tak, jestem menadżerem. Nigel McCartney, brak pokrewieństwa.
- Cześć. - Mój człowiek.
Czyli Nigel jest Australijczykiem?
Miał niezłą passę, co?
- Niesamowite. - Zrobisz zdjęcie?
- Ale jestem podjarany. - Dzięki.
Zróbcie dzióbek Posh.
Proszę.
- Jeszcze jedno, na którym ją całuję. - Nie.
Spójrz tutaj, Posh!
Jesteś królową!
- Król i królowa. - To idiotyczne.
- Nawet nie są do nich podobni. - Co z tego?
Kochamy cię, Posh!
Zachęcasz ją?
- Chciałaś, by się dobrze bawiła. - Ale nie tak. Bawi się w najlepsze.
- Tutaj, Posh! - Spójrz tu.
- Znak pokoju. Kobiety górą. - Tak, znak pokoju.
Cześć, to ja. Baby Spice.
Czas rozkręcić imprezkę!
Czy ja tańczyłam?
Pocałuj to.
Patrzcie...
to moja ulubiona kumpela, Baby Spice.
Nie jesteś nią. Baby Spice ma grzywkę.
Wiecie co?
Rola Posh była już zajęta, mimo że jestem do niej bardziej podobna.
Jak chcesz... możesz być Posh.
Nie chcę być Posh.
- Jestem Baby Spice. - Czekajcie.
Dwie Posh.
Podoba mi się ten pomysł.
Wiecie co? To głupie.
Zupełnie bez sensu.
Kogo obchodzą Spice Girls?
Zróbmy coś fajnego.
Dalej, Beckham. Zabawmy się.
Chodź, Charlie.
- Co robimy? - Coś fajnego.
Prawie wygrałeś słonia. To było fajne.
Przejedźmy się na tym. To mi wygląda na niezłą zabawę.
- No nie wiem, zjadłem dużo steków. - Ja zwymiotuję.
Chciałbym, ale w życiu nie dam się na to namówić.
- Charlie i ja idziemy. - Tak.
- Serio? - Tak.
Chodź, będzie zabawnie.
Rany...
Najgorszy jest moment oczekiwania.
O Boże!
Dałaś radę, skarbie.
Widzisz? Wiedziałem, że wytrzymasz.
- Boże. - Łatwizna.
- Bałaś się? - Przerażające.
Możemy się napawać pięknym widokiem.
Boże.
O Boże!
Boże.
- Biedak. - Cholera.
Nic ci nie jest?
Przynieść ci coś do picia...
albo RM?
Nie wiedziałam, że straciłeś przytomność. Nic ci nie jest?
Nie, to pewnie efekt pozytywnego i negatywnego działania siły grawitacji...
- Czuję się świetnie. - Jasne.
Ale dla pewności: kto jest prezydentem?
Mimowolne reakcje fizyczne są przezabawne.
Miło jest przeżyć coś traumatycznego, żebyście mogli się z tego nabijać.
Dzięki, jesteście super.
Chodź, Liso.
O Boże.
Nie!
Jasna cholera!
Charlie, to było pojechane.
Ale nas nabrałeś.
- Brawo. - Dobre.
Siódemka.
Przegrałem kupę szmalu. Nienawidzę kasyn.
To porażka.
Kończę z hazardem.
Już nie mogę.
Trzymaj. Połóż to na Pass Line.
Nie chcę twojej kasy, Nick.
Weź, próbuje cię przeprosić.
Słuchaj, myślałem, że będzie zabawnie.
Twój następny wieczór kawalerski będzie z większą klasą. Słowo.
No dalej.
Pana rzut.
Ja nie rzucam, nie idzie mi dziś.
Ale to twój wieczór, powinieneś rzucić kośćmi.
- Sam, rzucisz za mnie? - Na pewno?
Niech Posh przejmie mój zakład.
Dawaj, Poshe!
Poshe!
Posh!
Dobra, może spicetka... podkręci atmosferę.
Tak!
Dmuchnij, Beckham.
Gramy.
Siódemka wygrywa.
Tak!
Nie przegrałem!
Dostaję więcej pieniędzy?
Dmuchnij, Becksy.
- Wszyscy gotowi? - Tak.
Podkręcamy atmosferę!
Chyba rzucimy ponownie!
Wygraliśmy!
Co? Niemożliwe!
Rzucaj!
Mamy dwa, pięć, osiem...
Dmuchaj, Becksy.
- O cholera. - Dawaj to.
Czemu to zrobiła?
Deszcz pieniędzy.
Niezły rzut.
Pójdę po nie.
Dlaczego to zrobiłaś?
Dobrze, że pan jest.
Jakaś babka rzuciła kośćmi.
Chyba...
- poszła tam... - Tam.
- Czy tam. - Dobra, już idę.
Wynocha.
Nie dotykaj mnie. Nie masz prawa tego robić.
- Jezu. - Przepraszamy.
Zadarłeś z niewłaściwym prawnikiem.
To była długa noc. Chodźmy do pokoju.
Nie chcę wracać do pokoju. Chcę się bawić z przyjaciółmi.
Na to już chyba za późno.
- Przynajmniej dzisiaj. - Nie chcę wracać do pokoju, Charlie.
To, że ukradła mi męża, nie znaczy, że może mi kraść przyjaciół.
Nie wydaje mi się, by to robiła.
Cześć.
Przepraszam, coś mi odbiło.
Wiem, że to wieczór Maxa i...
nie chcę go zepsuć.
W porządku, Baby Spice.
Nic nie poradzę.
Jestem jeszcze dzieckiem.
Dzieciaczkiem.
- Wszyscy cię kochamy. - Jestem małą dzidzią.
Twój mózg nie zdążył się jeszcze rozwinąć.
Patrzcie! 6800 dolarów!
Kupimy za to mnóstwo cukierków taffy.
- Widzicie? - Tak!
Nieźle, co?
- Chcesz cukierki? - Tak! Wykupimy wszystkie!
- Bananowe są ohydne. - Daj mi je, to moje ulubione.
Trzymaj.
Masz. Jeszcze jeden.
Wiecie co?
Patrząc z tej strony,
Atlantic City jest nawet ładne.
Felix...
Założę się, że poszedł spać przed północą.
Jest miło.
Dziękuję.
Chyba widzę zużytą gumkę. Przed tobą, Nick.
Seks na plaży. Romantycznie.
Boże.
Połknęłam plombę.
Charlie?
- Powinien spać? - Tak, niech się wyśpi.
To najlepsze po wstrząśnieniu mózgu.
- Nie sądzę. - Tak.
- Chyba nie powinien spać. - Powinien.
Nic mu nie jest. Charlie?
Chłopaku Lisy, obudź się.
Cześć.
Sprawdzam, co u ciebie.
Serio, tylko sprawdzam.
Wszystko w porządku.
- To dobrze. - Jestem tylko zmęczona.
Jasne.
Lisa najwyraźniej nadal ma jakiś problem...
z Victorią Beckham.
Byłaś seksowną panią Beckham.
Masz słabość do mężatek.
Już nie.
Dobranoc.
Napisy: Monika Bartz