NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Dawaj, jeszcze raz.
Zrobiliśmy to sześć razy w ciągu 24 godzin.
Całkiem nieźle jak na mój wiek.
Musimy to zrobić tyle razy, ile się da, bo mam akurat owulację.
- Siodłaj konia, kowboju. - To mnie nie podnieca.
A co by cię podnieciło?
Po sześciu razach?
Nic.
Nic, co zrobisz.
Dobra, posłuchaj.
Patrz, co mam.
- Środek dopingujący. - Co?
Felix dał mi parę próbek.
Czy to nie oszustwo?
Dobrze, kotku.
Tak.
Dochodzę.
Wszystko w porządku?
Dochodzę.
Dawaj.
Przepraszam.
- Rany. - Nie dojdę. Nie ma szans.
- Jesteś czerwony jak burak. - Serio?
Wyglądasz jak gotowany hot dog.
Gałki mi pulsują.
Boże.
Jak łosoś z supermarketu.
Kapuję, wyglądam ohydnie.
Przestań.
Jak Willem Dafoe.
Boże.
Ale to dziwne.
Nie jestem napalony, a mój fiut sterczy wściekły i nabrzmiały.
Boże... Mam dzisiaj rozprawę.
Ten drągal potnie mi chinosy.
Przestań.
Boże.
- Pobierzmy się. - Co?
Krew odpłynęła ci z mózgu.
Nie, mówię poważnie.
Staramy się o dziecko.
Dlaczego nie ślub?
Będziemy rodzicami, to dużo większa sprawa.
Jest w tym pewna logika.
Prawda?
Zróbmy to.
Nie wiem, planowanie wesela jest bardzo czasochłonne.
- Max i Felix przez to przechodzą. - Weźmy ślub w urzędzie.
Raz-dwa i po sprawie.
Na szybko.
Też może być romantycznie. Tylko my dwoje.
Możemy najpierw uporać się z ciążą, a potem zająć się resztą?
No nie wiem...
Małżeństwo nie jest dla mnie „resztą”...
Nie jestem gotowa na małżeństwo.
Więc...
chyba nie powinniśmy mieć dzieci.
Nie mogę czekać.
Mój zegar biologiczny tyka.
To weźmy ślub.
Chyba że jestem dla ciebie tylko... dawcą spermy.
Oczywiście, że nie.
To pobierzmy się.
Nie jestem gotowa.
Więc...
nie wiem, czy powinniśmy razem mieszkać, spotykać się...
czy w ogóle ze sobą rozmawiać.
Zrywamy?
Na to wygląda.
Prawda?
Chyba...
tak.
A więc to koniec.
Rozstajemy się.
Przykro mi, Charlie.
Nie dotykaj mnie.
Czyli to ten domek wiejski.
Cześć, Haroldzie.
Nie!
Ja to wezmę.
Jestem służącym.
- Nie trzeba. - To ja zajmuję się bagażem.
Dzięki, że z nami przyjechałeś.
Nie każdy lubi spędzać weekendy z dużą rodziną.
Nie ma sprawy, kocham duże rodziny. Z wyjątkiem własnej.
Cieszę się, że tu jesteś. To dla mnie ważne.
Merrill!
- Pomogę panu. - Nie!
Cieszysz się, że spotkasz kuzynów?
Nie bujaj się ze mną w ten weekend.
Jak chcesz, prawiczku.
Chciałbyś. Wczoraj ktoś obciągnął mi druta.
To moja babcia Gummy,
a to Margaret, jej długoletnia...
partnerka... do gry w brydża.
Gummy, Margaret. To mój nowy chłopak Nick.
- To Ames. - Miło mi panie poznać.
Masz usta Amesów.
Służący...
przyniesie wam martini.
Dobra.
Podoba mi się.
Pomóc panu?
Nie.
Zdrówko.
Smakuje, jakby w środku był gin i słodki napój.
Tajemniczy składnik babci: słodzik.
- Oczywiście. - Przywykniesz.
Cześć.
To moja kuzynka Merrill i jej córka Merrill,
a to mój brat Morgan i jego bliźniaki Merrill i...
Morgan.
Prawie każdy to Merrill lub Morgan.
W mojej rodzinie mamy Amesa Amesa Trzeciego.
Nazywamy go AA.
Właśnie wyszedł z odwyku.
Może panu pomóc?
Nie.
Fajnie było cię widzieć w Atlantic City.
Tak, spędziliśmy razem miły i normalny wieczór.
Czy ja zwariowałam?
Czy ponownie staliśmy się przyjaciółmi?
To prawda.
Najlepszymi.
Co nowego, przyjaciółko?
Niewiele.
A u ciebie, przyjacielu?
Niewiele.
Prezentuję dziś z Maxem w wydawnictwie kontynuację książki o centaurze.
Kontynuację? A więc odniosła sukces.
Na to wygląda.
Też będzie miała miejsce w Zamzarze?
Czytałaś ją?
Oczywiście.
Zamierzasz drażnić smoka czy zobaczymy Dragmara?
Uważnie... czytałaś.
Cóż...
uwielbiam fantastykę.
- Ludzie patrzą. - Nieważne.
- Spróbuj jeszcze raz. - Próbuję.
- Jeszcze raz. - Wciskam i resetuję...
Ten przeklęty kod nie działa. Niech to szlag!
Przepraszam?
Koleżanka miała mały wypadek.
Nie zwalaj tego na mnie.
- To nic takiego. - Pomyśli, że się obsrałam.
Co się stało?
Niczego tu nie dotknę.
Wiem.
Usiądź na mnie okrakiem.
Romantycznie.
Będzie odjazd.
Nie, dzięki.
Mieszkam niedaleko.
Nie wiem.
- To może u ciebie? - Nie ma mowy.
Dobra.
Seks na toalecie.
Co...?
Co robisz?
Rezerwuję hotel.
Bowery czy Roxy?
Wszystko jedno.
- Wejdź. - Cześć.
Liso...
przykro mi.
Przykro mi.
- W porządku. - Jak się czujesz?
Sama nie wiem, to się stało tak szybko.
Straszliwe wieści.
Potworne.
Ale miłość wszystko zwycięża.
Tak.
Nie wiedziałam, że jesteś.
Jestem z ekipą od BASE jumping.
BASE jumping, fajnie.
Skaczą z mostów, masztów
i wieżowców...
Jak spadochroniarstwo, ale bardziej odjazdowe.
Wszyscy tu nocujecie?
Tak.
Poznaj ekipę.
Szaleńcza trójca.
Nie umiesz robić sygnału, nie jesteś w ekipie.
Członek honorowy.
Tag, przywołaj sukę do porządku.
Pierdol się, Skull. To mój dom.
Mój błąd.
Chyba trochę tu tłoczno.
- Nie chcę się narzucać. - Co ty gadasz?
Jest mnóstwo miejsca.
Jasne.
Możesz spać ze mną i Marianne.
Poprzytulamy się.
- Halo? - Cześć.
Co słychać?
Zerwałam z Charliem.
Chwileczkę.
Co się stało?
Chciał wziąć ślub.
Co za fiut!
Mam mu skopać tyłek?
Gdzie jesteś?
U Marianne.
Muszę się stąd wyrwać. Skoczymy coś zjeść?
Nie mogę, jestem u babci Merrill Morgan.
Zabawiam bogaczy.
Rozumiem.
Jak się nudzisz, zawsze możesz do nas dołączyć.
Tak, bardzo chętnie.
Dobra.
- Serio? - Brzmi świetnie.
No dobrze...
W takim razie...
- wyślę ci adres SMS-em. - Dobrze.
Zaprosiłeś koleżankę na regaty babci?
Przechodzi bardzo trudny okres.
Ale nie martw się, jest w porządku.
Mogłeś mnie zapytać, zanim zaprosiłeś ją do babci.
Myślałem, że to zwykła impreza.
Wyjaśnijmy coś.
Gdy cię na coś zapraszam, nie mam na myśli ciebie plus osoby towarzyszącej.
Mam jej powiedzieć, żeby nie przyjeżdżała?
Żartujesz? Wyjdę na zołzę.
To co mam zrobić?
Mógłbyś przeprosić.
Przykro mi...
że się zdenerwowałaś.
Masz rację, to było nie na miejscu.
Gdzie się podziewałeś? Jesteśmy spóźnieni.
Byłem na siłce.
Miałeś przećwiczyć prezentację.
- Będę improwizować. - Improwizować?
Nawet nie wiesz co. Sam napisałem całą prezentację.
- Co to za uśmieszek? - Po prostu jestem szczęśliwy.
Nieważne, co powiemy.
Jak tylko zacznę pisać, i tak wszystko pozmieniam.
Nie mów tego na spotkaniu.
- Ja będę mówił. - Dobra.
Koń Winnies.
Następca tronu, jeszcze w popłodzie,
jest w drodze.
Nowy król...
nakłada koronę.
Ethan.
Jak ty to wymyślasz?
Nie wiem.
Niesamowite.
To praca zespołowa.
Nie dałbym rady bez najlepszego agenta w branży.
Jakie to słodkie.
Chłopaki, piszemy dalej.
- Naprawdę? - Absolutnie.
- Świetnie. - Wszyscy jesteśmy za kontynuacją.
Pół człowiek, pół bestia.
O bohaterze!
Co?
Co to znaczy?
To...
z twojej nowej książki.
No tak, jasne.
„O bohaterze!”
W ogóle się nie przygotował.
Sam zrobiłem prezentację.
Ja odwalam całą robotę, a on zbiera laury.
W pierwszej części też jest dużo moich pomysłów.
To okropne.
Tort red velvet z kardamonem.
Czy kiedykolwiek to docenił?
Nie.
Musisz się tego domagać.
Zasługuję na to.
Ale...
to w końcu Ethan.
Poproś, by uwzględnił cię w książce.
Jak mam mu to powiedzieć?
To mi nie smakuje.
Znamy się od 20 lat.
Między nami jest pewna dynamika... pełna niuansów.
To łobuz ze szkolnego podwórka, który zabiera ci kieszonkowe.
To ciasto mrożone znane z programu Wendy Williams.
Wszystko wypluwasz?
Nie wiem, jak ty, ale ja za kilka tygodni biorę ślub.
Chciałem być uprzejmy.
Gummy, Margaret, to Lisa, koleżanka Nicka, która z jakiegoś powodu tu przyjechała.
Dziękuję za zaproszenie.
Dzień dobry, miło mi.
Służący zrobiłby ci drinka, ale jest właśnie...
w toalecie.
I trochę to potrwa.
Nie szkodzi, zrobię parę drinków...
- Pomogę ci. - Jasne.
Odnoszę wrażenie, że Merrill Morgan mnie tu nie chce.
Nieprawda.
Serio?
Tak.
Cóż...
Chyba się stąd ulotnię.
- To słodzik? - Poczekaj, aż spróbujesz.
- Voilá. - Dzięki.
Ohyda.
Cześć, Nick. Trochę mi niedobrze.
Upiłeś się?
Chodź na górę.
Pierwszy raz się nawaliłem.
Mocne wejście.
Mój kumpel Adam...
przechwala się, ile to on nie pije, ale nigdy nie opisał tego w ten sposób.
A jak?
Celny traf.
Już dobrze.
Naprawdę ktoś obciągnął ci druta?
Chyba już nigdy nie sięgnie po alkohol.
- Ustawiłeś go? - Można tak powiedzieć.
Dobrze, że jesteś.
Jego ojciec nigdy tu z nami nie przychodził.
Nie?
Zabawa na 102.
- Prawda? - Tak.
- Totalnie. - Cieszę się.
Absolutnie.
Słuchaj.
Przepraszam...
że zaprosiłem Lisę.
To było nietaktowne.
Doceniam przeprosiny, ale nic się nie stało.
Jest urocza.
Prescott nie powinien pić w tych dżinsach.
No raczej.
Ale niespodzianka!
- Miło, że wpadłeś. - Cześć.
- Nie zwracaj na mnie uwagi. - Nie ma sprawy.
Chciałem wpaść,
by wręczyć ci coś w dowód wdzięczności
za sukces odniesiony na tym gównianym spotkaniu.
Nie było gówniane.
Sprzedaliśmy im drugą część książki.
- Chyba chcesz pisać książki? - Pewnie.
Po prostu wczesna faza to zwykłe bla bla.
Jesteś w tym niezły.
- Proszę. - Dzięki.
Rany, co to...
Ale odjazd!
- Co to? - Słuchawki VR.
Wirtualna rzeczywistość? Wypas!
Jak to działa?
Kupiłem ci grę Obserwator Parady.
To gra...
w której oglądasz paradę.
Brzmi jak proste zastosowanie zaawansowanej technologii.
Super!
Załóż je, głąbie. Zobaczymy.
Ethan...
Często, gdy razem pracujemy,
do książek trafiają rzeczy, które ja wymyśliłem.
Tak?
Co sądzisz o tym...
abyśmy...
napisali coś razem?
Chętnie. Pewnego dnia.
Nie mogę się doczekać.
Mógłbym zacząć już teraz.
Albo później.
Po co to odwlekać?
Ale z drugiej strony to coś, na co możemy się cieszyć.
Po co czekać?
Wypróbuj je.
- Włosy się zahaczyły. - Jestem ciekaw...
Balon z minionkiem spada.
Tak.
Jest za nisko.
Pamiętam tę część. Jest wietrznie, więc musisz...
przejść przez Central Park West.
Sprzedawca hot dogów nie patrzy, jak idzie.
Uważaj!
Czemu nic nie mówisz?
- Mówiłem. Nie słyszałeś? - Nie.
Popatrz na to. Mogłeś mnie ostrzec.
Co to było?
Gdzie? Ten odgłos?
Dziwne, myślałem, że dochodzi z twojego pokoju.
Jesteś cały, Felixie?
Chcesz...
Miałeś zawalczyć o swoje.
Nie słyszy mnie w tym czymś.
Ethan? Widzisz?
Przecież próbowałem.
A ty mi nie pomogłeś, skradając się jak złodziej.
To było jak oglądanie jednoosobowej produkcji Poza sceną.
- Chcę, żeby cię dobrze traktował. - Traktuje mnie dobrze.
Widziałeś, co mi podarował.
Słuchawki VR.
Więc...
Przenosisz się w nich do rzeczywistości, w której docenia twoje zasługi?
Wdepnąłem w łajno.
Musisz to wypróbować.
Porozmawiajmy, dlaczego poszliście do hotelu.
Są w nim łóżka.
Dlatego tam poszliśmy.
W domu też.
Nie jesteśmy na to gotowi. Przez pół tygodnia mam w domu dzieci.
A mieszkanie Ethana?
Nie chcę wywierać na nim presji.
Jesteście singlami.
To już nie jest romans.
Po co się kryć?
Bo...
Nie wiem.
Mówię, że nie wiem.
Proszę pomyśleć.
Może dlatego, że...
Ethan jest moją odskocznią i...
martwię się, że...
jeśli skończymy w domu, cały dreszczyk emocji minie.
Boże.
Czemu to nie może być romans?
Bo wasze małżeństwa się rozpadły.
Dobra.
To nie romans. Zadowolona?
A ma to jakieś znaczenie?
Nie.
Tu jest tak pięknie.
Prawda?
Czuję się jak Kennedy.
Bezbłędny akcent.
Podaj mi jeszcze jedno martini.
Patrz.
Morgan!
Cześć.
Genialne.
Wydajesz się szczęśliwy.
Ma to sens.
Co masz na myśli?
Kiedy flirtowaliśmy na studiach,
myślałam, że gdy w końcu będziesz gotowy się ustatkować,
poślubisz jakąś królową studniówki z prywatnego liceum.
Tam nie wybiera się królowej.
- A ty o tym wiesz. - Tak.
Jesteś we właściwym miejscu.
A ja...
- nigdzie. - Przestań.
Nie dołuj się. Jesteś super.
Pewnie.
Przestań.
Wszystko będzie dobrze.
No nie wiem.
Ethan wykręcił mi taki numer.
Może powinnam być z kimś...
kto naprawdę mnie doceniał?
Kto mnie kochał.
Może zaprzepaściłam szansę
na znalezienie kogoś, kto mnie naprawdę kocha.
Woda jest zimna?
Co?
Nieważne, wchodzę.
Tu jesteś.
- Jak spacer? - Dobrze.
Interesujący.
Fajnie.
Możemy pogadać?
Tak, o co chodzi?
Możemy pogadać...
w cztery oczy?
Tylko skończę. Możemy porozmawiać po obiedzie?
Pewnie.
Nie sądzę.
Nie spieszymy się za bardzo?
Co?
Nie spieszymy się za bardzo?
Co chcesz powiedzieć?
Po prostu...
myślałem...
o nas i...
To wszystko dzieje się zbyt szybko.
Zrywamy?
Nie, dlaczego?
Chyba że chcesz, ale ja...
Wygląda na to, że do tego dążysz.
Nie wiem, po prostu zastanawiałem się...
Dobra.
Wiem, co się dzieje.
Co się dzieje?
Biegasz za swoją sympatią z liceum.
Nieprawda.
To żałosne i jeszcze się przejedziesz.
Wygląda na to, że podjęłaś decyzję.
- Obudź się. - Co?
Musimy jechać.
Co się stało?
Wyczuwam napiętą atmosferę, więc na nas już chyba czas.
- Musimy się ulotnić. - Co się stało?
Jakieś sprawy rodzinne, ale zrobiło się trochę niemiło,
więc powinniśmy się zbierać.
Proszę, załóż buty.
Albo załóż je w samochodzie.
Wezmę twoją torbę.
Wymkniemy się po cichutku.
Ktoś dzwoni.
Co tu robisz?
Nie mieliśmy spotkać się w hotelu?
Zmieniłam zdanie.
Zobaczę, jak mieszkasz.
Mogę wejść?
Tak, zapraszam.
Mieszkanie jest...
Podobno „urocze”.