NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Zapraszam.
Zbierzcie się, siadajcie.
Dzięki, że przyszliście.
To bardzo wyjątkowy dzień.
Zaczynajmy imprezę.
POWODZENIA!
Kto ma dziś urodziny?
Nikt nie ma urodzin.
Zebraliśmy się tu dzisiaj,
by życzyć mi powodzenia i dać mi błogosławieństwo na drogę.
- A dokąd się wybierasz? - Ja...
przechodzę proces zmiany.
Poddajesz się operacji zmiany płci?
Odważny krok, Max.
Jesteś kobietą.
Wspaniale.
- Przestańcie! - Będziesz świetną babką.
Przechodzę proces zmiany zawodowej.
Zostałem autorem.
Napiszę z Ethanem drugą część sagi o chłopcu-koniu.
Odchodzisz?
Tak. Wiem, że to dość niespodziewane,
dlatego jestem gotów zostać,
- by pomóc wam z... - Chcę Joannę Ableman
- i Melissę Town. - A ja Kirtsmana!
Steph Guptę.
W życiu! To ja znalazłem ją dla Maxa.
- Woli mnie. - Dogadujemy się.
- Byłyśmy na drinku. - Zadzwońmy do niej.
Uspokójcie się.
To było...
Zebranie tych klientów zabrało mi 15 lat...
Mam wrażenie, że razem z nimi wyszła cała moja kariera.
Wiesz co?
Też rzuciłam pracę, by pisać.
- Serio? - Tak.
Miałam 24 lata,
w pracy wprowadzałam dane.
W szufladzie leży moja nieopublikowana książka
o kobiecie, która za dnia zajmuje się wprowadzaniem danych...
A nocą...
Cierpi na straszliwą depresję.
Tak czy inaczej...
Brawo.
Szacun.
Niewielu 40-latków rzuciłoby wszystko w diabły,
by zacząć od początku. Nie każdy by się na to zdobył.
Gratuluję.
Rany.
Ulżyło mi, że Jon o nas wie.
Może powinniśmy iść za ciosem i powiedzieć reszcie?
Masz rację.
Czy martwisz się trochę, że jeśli wszystkim o nas powiemy,
to straci cały swój urok?
Nie mów tak. Powiemy wszystkim i będzie lepiej niż kiedykolwiek.
Jesteśmy parą.
Nie słyszał. To nadal ma swój urok.
Masz rację.
Więc...
komu powiemy najpierw?
Jesteś na to gotowy?
Coś w tym stylu?
- Tak, świetnie. - Dobra.
A może zamiast: „Książę Bujna Grzywa pogalopował do spichlerza”
dalibyśmy na przykład...
„pomknął do spichlerza jak burza”. To bardziej sugestywne.
Na tym etapie procesu pisania
powinniśmy skupić się na historii, nie na czasownikach.
Absolutnie. Historia, nie czasowniki.
Słuszna uwaga.
Ale może to wypróbujesz? I wpiszesz „pomknął jak burza”?
Żeby zobaczyć, jak komponuje się w całość.
Mówisz poważnie?
Racja.
Potrzebny nam sędzia. Alan!
Jesteś nam potrzebny.
Dlaczego?
Trening, synku.
Obczaj ten kaloryfer.
Co mamy?
„Pomknął jak burza” czy „pogalopował”?
Nie mogą być oba?
To jest myśl.
Książę Bujna Grzywa
pogalopował jak burza do spichlerza. Może być, Ethan?
Nie, nie może.
Zagrzmiał jak burza.
Pójdzie nam szybciej, jeśli podzielimy się rozdziałami.
- Mielibyśmy pisać oddzielnie? - Tak.
No nie wiem...
To może być trudne. Jak byśmy wtedy...
Trzeba to przedyskutować.
Mamy już zarys powieści, więc może po prostu
ja napiszę rozdziały nieparzyste, a ty parzyste, a potem je dopracujemy.
To się może udać.
Nieparzyste są łatwe.
Czyli osobno napiszemy wersję wstępną?
A potem...
razem to dopracujemy?
Właśnie.
To się nazywa plan, chłopaki. Damy radę!
Alan, zapocisz mi całą klawiaturę...
W razie czego jestem u siebie.
Cześć.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
- Co słychać? - Wszystko dobrze.
- To dobrze. - Tak.
- Kiedy wyjeżdżasz? - Po naszym spotkaniu.
Inaczej będą korki.
- Pozdrów ode mnie rodziców. - Pewnie.
Ucieszą się.
Dobrze.
Posłuchaj.
Wiem, że byłam ostatnio...
trochę nieznośna.
Nie zauważyłem.
To był zwariowany rok. Miałam niezłą huśtawkę emocjonalną.
Tak.
Dlatego to by się nie udało.
Tak.
Zgadza się. To jeden z powodów.
- Jeden z wielu. - Tak.
Ja też niedawno się z kimś rozstałem,
więc nie powinienem rzucać się od razu w nowy związek.
Jestem w podobnej sytuacji, więc doskonale to rozumiem.
- Tak. - Rozumiem.
Rozwiodłaś się, na litość boską.
No tak.
Atrament jeszcze nie wysechł.
To jak: „Co my wyprawiamy?”.
To jak: „Nie mam pojęcia”.
To jak: „Ja też nie”.
To jak: „Zdecyduj się”.
- To jak: „Mamy tylko jedną szansę”. - Tak.
To jak: „Połowa życia już za nami. Niedługo się przekręcimy”.
To jak: „Wiem o tym”.
To jak: „Więc...
czemu nie?”.
To jak: „Umieram z głodu”.
To jak: „Zamówmy kawałek ciasta”.
Tak.
O co ci chodzi?
Przepraszam.
Dalej, napieraj!
- Charlie! - Ruchy!
Musimy porozmawiać.
Kurwa.
- To decydujący mecz. - Zajmę ci chwilkę.
Rodney, wchodzisz.
Rodney, Sam.
Czego chcesz?
Pamiętasz, jak staraliśmy się o dziecko?
Tak.
- Cześć. - Co tam?
Musimy pogadać. Możemy się spotkać?
O co chodzi?
Lepiej, żebyśmy się spotkali. Chciałbym być fair w stosunku do...
Wyduś to z siebie.
- Wal śmiało. - Lisa Turner?
Spotykam się z Sam.
Gratulacje. A kogo to obchodzi?
Żyjcie długo i szczęśliwie.
Mam to głęboko w poważaniu. Cześć!
Łatwo poszło.
Stoisz za blisko.
Przepraszam.
Obejrzy mnie dziś Felix?
Ma zabieg, ale zostawię mu kartę na biurku.
Dobrze, dziękuję.
Chwileczkę, spróbuję je znaleźć.
Chyba coś tam jest, prawda?
Tak.
Tutaj widać pęcherzyk żółtkowy.
Wygląda dobrze.
Boże.
Zrobiliśmy pęcherzyk żółtkowy.
Niewiarygodne.
Jednak wyszło z tego coś dobrego.
Przepraszam, że zmuszałem cię do małżeństwa.
Nieważne, czy weźmiemy ślub.
- Ja chyba chcę wziąć ślub. - Serio?
Tak?
Ja też.
Płód ma sześć tygodni i jeden dzień.
Niesamowite! Wiecie, który to tydzień.
A nawet dzień.
Jest jakiś margines błędu?
Nie.
Proszę wrócić za kilka tygodni.
Dr. Fosenheim sprawdzi wtedy bicie serca i zobaczymy, co dalej.
- Dobrze. - Dziękujemy.
CHARLIE POZA MIASTEM PORZĄDKOWANIE PIWNICY Z ETHANEM
Kurwa.
Nie.
Nie chcę być zwykłą babcią.
Będę babcią z klasą.
- Chcę, żeby mnie nazywał... - Charlie?
Chcę, by do mnie mówił...
Liso, przywitaj się z babcią i dziadkiem.
Dzień dobry, miło mi was poznać.
Ale ładniutka.
- Muszę już iść. - Tak.
Zaraz do was oddzwonię.
Są podekscytowani.
- Też jestem podekscytowany. - Wiem.
Nie wiem, jak ci to powiedzieć. To popierdolone.
Dobra, dziecko nie jest...
Nie jest twoje.
Naprawdę.
Co?
Bardzo cię przepraszam.
To się stało...
tylko raz.
- A czyje? - Cóż...
Chrzanić to.
Mam to gdzieś.
Pierdol się.
- Charlie. - Nie...
Wiesz, co jest najgorsze?
Przegraliśmy.
Odpadliśmy z play-offów.
Szybciej nie mogłam. Co się stało?
Powiem ci w domu.
Dzięki.
Dobra, więc...
Obiecaj, że nie będziesz wydawała się zszokowana tym, co powiem.
- Dobrze? - Jasne.
Jestem w ciąży.
Interesujące.
Z Ethanem.
Fajnie.
- Mogę zapytać, jak to się stało? - Tak.
Porządkowaliśmy nasze rzeczy w piwnicy i...
od słowa do słowa...
Jak to, od słowa do słowa?
W piwnicy?
Nie wiem, jak to się stało...
Byliśmy nostalgiczni.
Ethan puścił Far Side, piliśmy wino.
Nie wiem, jak mogło do tego dojść.
To był błąd.
Latami staraliśmy się o dziecko i nam się nie udawało,
a tu jedno małe potknięcie... i bum!
Uprawialiście seks w piwnicy?
Dlaczego przyczepiłaś się do tej części historii?
- Czyli tak? - Tak.
Uprawialiśmy seks w piwnicy.
A teraz...
jestem w ciąży.
Gratulacje.
Nie, żadnych gratulacji.
Dlaczego?
Marzyłaś od tym od dziesięciu lat.
O czym ty mówisz?
To jeden wielki bałagan.
- Nie chcesz być w ciąży? - Co?
Jak możesz? Oczywiście, że chcę.
Od dziesięciu lat nie pragnę niczego innego.
- A więc gratuluję! - Nie, za wcześnie na gratulacje.
Jedna z trzech ciąż na tym etapie kończy się poronieniem.
Nawet nie widziałam jeszcze bicia serca.
A więc za nadzieję, że je zobaczysz!
Przez całe życie będę uwiązana do gościa, który latami mnie zdradzał.
Pięknie, Marianne. W tym scenariuszu są sami wygrani.
Mówiłaś Ethanowi?
Nie zamierzam.
To szaleństwo.
Muszę mieć najpierw pewność, że ciąża jest prawdziwa.
Po prostu...
tyle razy byłam rozczarowana.
Nie chcę...
mówić mu o tym,
zanim nie będzie wiadomo, czy ją utrzymam.
Rozumiem, w stu procentach.
Boże.
Co?
Wierzysz w reinkarnację?
Szczerze?
To możliwe.
A jeśli to dziecko...
które w sobie nosisz, to odrodzony Tag?
Co?
Zabawna myśl.
Jajka powinny mieć temperaturę pokojową.
Dodamy też trochę...
A teraz je ubijemy...
Boże.
Potrzebuję...
I teraz klawisz Q przywarł do klawiatury i nie wyskakuje.
A powinien...
- No wie pan. - Powinien pisać.
- Odsunę się, żeby mógł pan... - Nie trzeba.
Może mam wyjść i wrócić... Pewnie trochę to potrwa.
Gotowe.
- To wszystko? - Tak.
Zna się pan na fantastyce...?
Fantastyka to mój świat.
Niech pan siada.
Król Silny Grzbiet to główny bohater całej historii.
Proszę spróbować...
„tryumfalnie”.
Nie pasuje, prawda?
- Nie. - Nie zareagowałaby na to.
A piersi księżniczki...
Nie musi być tak opisowo. Lepiej użyć metafory.
Nie zgadzam się.
- Nie można walić z grubej rury. - Między nimi nie ma namiętności.
Ale bez niej nie byłoby królestwa.
- Teraz to rżnące się konie. - Ale to są konie!
- Powodzenia w pisaniu książki! - Napiszę, i to dobrą.
Dziękuję.
SAM I ETHAN ZAPRASZAJĄ
„Z nami”?
Sam i Ethan razem?
Są razem?
„Przyjdź i świętuj z nami 4 lipca.
Bardzo się ucieszymy. Całusy, Sam i Ethan”.
- To obrzydliwe. - Przegięcie.
Wiedzieliście o tym?
Nie. Cały czas gadam z Sam. Nie wspominała o Ethanie.
Zbiera mi się na wymioty.
Chcę myśleć o niepodległości naszego kraju,
a nie o ocierających się o siebie majtkach Sam i Ethana.
To plugawe, Nick. Właśnie to sobie wyobraziłem.
Nie chcę tego widzieć.
- Nie masz wyjścia, bo musimy tam iść. - Serio?
Jaki jest plan?
- Czemu masz na sobie jeansowe bikini? - To jeankini.
Miało być mniej niezręcznie.
- No i? - Będzie bardziej.
Jaki jest plan?
Musimy zachowywać się swobodnie.
Na luzie.
Jestem wyluzowany.
Jak kot szablozębny.
Skupcie się.
Ćwiczyłem wyluzowaną minę.
Jak...
Powaga? Jesteście razem?
Dla mnie sponio. Jesteście razem?
Lepsza była wcześniejsza mina.
- Nie pamiętam jej. Pokażesz mi? - Jasne.
Taka...
- Nie. - Taką mam minę?
Nie sądzę.
Teraz ja mam dziwną minę.
- A to co za mina? - Naturalna.
Naturalna na pewno nie.
Żadna mina nie wydaje mi się naturalna. Nie wiem, co robić ze szczęką.
Nie pamiętamy normalnych min. Musimy się stąd zmyć.
- Cześć. - Wchodźcie.
Miło was widzieć. Ale wielkie pudło!
Jak ci idzie pisanie?
Skończyłem dwa rozdziały, podeślę ci.
Łącznie 65 stron.
Dwa rozdziały to 65 stron?
Nie martw się.
To wersja wstępna.
Wymaga jeszcze dużo poprawek.
Tak, pewnie.
Ja też napisałem jakieś 70, 100 stron.
- To połowa książki. - Tak.
To wersja wstępna.
- Jasne. - Tylko...
- No wiesz... ale dużo stron. - Dobrze.
Świetnie się przy tym bawię.
Uwielbiam pisać.
Cieszę się.
Nie powinniśmy byli tu przychodzić.
A więc...
kto chce wiedzieć, co jest w pudle Nicka?
- Ja. - Ja też.
- Wszyscy chcemy. - Ja też.
Mam tu... fajerwerki.
Nie gadaj.
Żartujesz.
Dla jasności: nie możemy odpalić w moim ogródku nielegalnych fajerwerków.
Jesteś gliną, czy co?
Nie, właścicielką.
Przyniesiesz półmisek do burgerów, kotku?
Przepraszam.
Dobra.
W porządku.
Wiecie co?
- Zróbmy to. - Lepiej nie.
Właśnie, że tak.
- Mówcie, co macie do powiedzenia. - Nie róbcie tego.
- Zbesztajcie nas, wyrzućcie to z siebie. - Kotku...
- Tylko nie „kotku”. - Przestańcie.
- Nie mogę. - Znowu to robi.
Za dużo kotków.
Musimy się z tym oswoić, jeśli mamy być razem.
Razem.
Wy też musicie się z tym oswoić.
Mówcie, co wam leży na wątrobie.
Zaczynaj, Max.
Dlaczego? Nie chcę o tym mówić.
Nie czuję się komfortowo z tym,
że jesteście...
I nie chcę...
o tym mówić.
W porządku.
Twoja kolej, Nick.
Nie powinien dotykać twoich pleców.
- Nie. - Dobrze.
Może zaczniemy od tego, że dotknie mojej ręki?
Dobra?
Nie podoba mi się.
Przestańcie.
- Co się dzieje? - Nie, Boże.
Dlaczego?
- Dotykacie się ciałami. - Przodem.
- Co jest? - Zamknęliście oczy?
To nie jest śmieszne.
Mówisz poważnie?
Od czasów studiów macie destrukcyjny i nieuczciwy związek,
a my mamy wam przyklaskiwać?
- Próbujemy postąpić właściwie. - Tak.
A co z Lisą?
Już jej o tym mówiłem.
Nie była zła.
Patrzycie na powód.
- Co? - Co?
To znaczy...
Pewnie nie była zła, bo...
jest teraz ze mną.
Więc...
Tak.
Gdyby tu była, też mówilibyśmy do siebie „kotku”.
Nie wiedziałem.
Tak.
Teraz już wiesz.
- Wiecie co? Dobrze dla niej. - Tak.
I dla ciebie...
- Świetnie. - Gratulacje.
Dziękuję.
Uwierz mi, Nick. Nie jesteście razem.
Wiesz coś?
Ja się zbieram.
Marianne, zostań.
Porozmawiajmy o tym, skarbie.
To było dziwne.
Nadal jest w żałobie. Nic jej nie będzie.
- Odpalmy fajerwerki. - Tak.
Zróbmy to.
Dobra.
Ten mały nicpoń nazywa się...
Wdarcie się...
Nie chcę go.
Dobra, odpalamy.
Zaczynamy.
Dziwne.
Mają sześć lat, może nie działają.
Przestań!
- Uważaj, stary. - To nic takiego.
Nie bądźcie takimi cykorami.
Przestań, Nick.
Boże!
Kryć się!
Boże.
To moja kuchnia.
Zostawiłaś otwarte drzwi.
Rany, ale bałagan.
Nie schodzi.
Przykro mi, że twoja kuchnia obróciła się w ruinę.
Było zabawnie.
Naprawdę.
Fajerwerki w domu? Odjazd.
Odpalamy kolejne?
Zdecydowanie nie.
Daliśmy radę.
Wszyscy wiedzą.
Nie ma odwrotu.
Wiesz co?
Zrobiło mi się lżej na duszy.
Mnie również.
Kotku.
Napisy: Monika Bartz