Czas, byś pogodziła się z myślą, że utonął.
Dlaczego wyglądasz tak dziwnie?
Muszę znaleźć tatę, a mogę to zrobić tylko jako chłopiec.
- Masz tą pracę. - Majtek śpi tam.
- Jutro odbierzemy dzieci. - Mam ten list od dwóch lat.
Sam pan zdecyduje, czy pańska żona powinna znać jego treść.
- Masz jakieś rodzeństwo? - Jestem tylko ja i mój ojciec.
Widział pan tego mężczyznę?
Jens-Peter, prawda?
Dowiedziałaś się dziś czegoś o swoim ojcu?
Wiem, gdzie jest. Na Islandii.
Byłabym szczęśliwa, gdybyś pewnego dnia mogła nazywać mnie mamą.
Nie mogę.
Kapitan i Agnete tylko pragną dzieci.
Zawsze podejrzewałem, że jesteś dziewczyną.
- Nadzieja płynie na Islandię. - Czy to prawda?
NADZIEJA odcinek 3
Tłumaczenie: nkate
Zwijać wszystkie żagle!
- Zawołać wszystkich na pokład! - Wszyscy na pokład!
Vinkel, obudź się!
Trzeba opuścić żagle!
- To straszne! - Nie bój się.
Niech to się skończy.
Nie martw się. Nic nam nie grozi.
Wygląda trochę gwałtownie, ale kapitan przeprowadzi nas przez burzę.
- Toniemy? - Nie, do cholery!
Nadzieja poradzi sobie z dwukrotnie wyższymi falami.
- To tylko letnia bryza. - Wszystkie żagle opuszczone i zabezpieczone.
- Vinkel nie wyszedł na pokład? - Nie, leży i rzyga.
- Ma chorobę morską? - Sika ze strachu.
Nie chce wejść na pokład.
Karl, idź na dół! To nie miejsce dla ciebie.
- Karl! - Na dół! Nie możesz tu być.
- O czym ty myślisz? - Karl, mój łobuzie!
- Uderzyłeś się? - Chciałem zobaczyć sztorm.
- Widać go z kabiny. - Chciałem tylko zobaczyć sztorm.
Chodź!
- Masz jakieś rodzeństwo? - Nie, mówiłam już.
Sposób, w jaki podbiegłaś do syna kapitana...
Karl pochodzi z sierocińca.
Właśnie, tak jak i ty.
Czy Karl i Sofie to twoje rodzeństwo? - Nie!
Kapitan i Agnete od dawna czekali na dzieci.
- Myślisz, że kłamię? - Kłamałaś, że jesteś chłopcem.
Za dwa dni będziemy na Islandii. Nadal chcesz mi pomóc znaleźć mego ojca?
- Nie, jeśli mnie okłamujesz. - Nie okłamuję cię.
Nie można wychodzić na pokład bez pozwolenia kapitana.
- Widziałam burzę z kabiny. - To nie to samo.
Jest późno. Połóż ich z powrotem do łóżka. - Chodź.
Karl?
Znasz majtka?
Jesteście z tego samego miasta.
Wskakuj na koję.
Islandia, 1899
Myślisz, że niedługo wylądujemy?
Cholera, co za chlew!
Dobra, słuchajcie.
Wkrótce będziemy w Vik.
Majtek i marynarz mają wolne i mogą popłynąć na ląd.
Weźcie szalupę, gdy kapitan już wyląduje.
Niech wam nie przyjdzie do głowy uciekać.
Jesteśmy na Islandii.
Ryzykujecie utknięcie na całą zimę.
Nie tak, Vinkel?
- Trzymajcie się z dala od dziewcząt. - Kto powiedział... - Tak, tak...
Mężczyźni o tej porze są na połowie, ale wracają do domu, Hans.
I nie ucieszą się z duńskiego bachora w brzuchu swojej córki!
Spytaj Esbena.
- A co z Esbenem? - Ma dwójkę dzieci na Islandii.
- Nie mówi o nich zbyt wiele. - Esben w ogóle za wiele nie mówi.
A ty, Vinkel? Nie wybierasz się na ląd?
Wciąż męczy cię choroba morska?
Musimy odwiedzić moją starą koleżankę z klasy, Annę.
- Wyszła za mąż za Islandczyka. - Mają dzieci?
Tak, trzy dziewczynki.
Najmłodsza jest w twoim wieku.
Nie mogę się doczekać, byś je poznała.
- Będzie wieloryb na obiad? - Tak, albo zgniły rekin.
- Naprawdę chciałbym posmakować. - Musi wystarczyć ci jagnię.
- Gotowi? - Tak, chodźmy.
Chodź, Sofie.
- Popłyniemy tą małą łódką? - Tak.
- Mogę wsiąść pierwszy? - Jeśli będziesz uważać.
Trzymaj. Potrzebujemy jedzenia na drogę.
Pokaż mi.
Dziękuję.
Jedna farma pasuje do opisu, 4 mile w tamtym kierunku, aż do rzeki.
Potem według mapy.
- Myślisz, że zdołamy ją znaleźć? - Może.
Idziesz?
- Daleko jeszcze? - Nie sądzę.
Musimy iść w górę rzeki, niedługo powinniśmy tam być.
- Denerwujesz się? - Nie.
Na pewno?
- Może zrobimy sobie przerwę? - Dobra, zróbmy coś do jedzenia.
Znajdźmy jakieś zacisze.
Od jak dawna nie widziałaś ojca?
Od ponad trzech lat. Nie wiem, czy mnie rozpozna.
- Dorosłam. - Tak, i stałaś się chłopcem.
Tutaj jest naprawdę pięknie.
Zanim uciekłam, dyrektorka znalazła mi posadę.
Nie chciałaś? Na pewno lżejszą niż na statku.
I cieplejszą niż tutaj.
Wolę być tutaj.
Jeśli nie znajdziemy twego ojca, będziesz mogła podjąć pracę w Odense?
- Nie chcę tego. - Nie możesz wciąż udawać.
Dlaczego nie? Chłopcy mogą robić wszystko.
Wcale nie. Chciałem być nauczycielem,
ale kiedy zmarł ojciec, musiałem wyruszyć na morze.
- Przynajmniej się wyrwałeś. - Tak.
Ruszaj na morze i zobacz świat - z wnętrza ładowni.
- Dokąd chciałbyś pojechać? - Do Ameryki.
- Chcę zobaczyć Statuę Wolności. - Co?
Statua Wolności to posąg w Nowym Jorku,
zaraz przy wejściu do portu. Jest większa od Okrągłej Wieży.
To prawda.
Potem chciałbym popłynąć wokół przylądka Horn -
i dalej zachodnim wybrzeżem aż na Alaskę, by kopać złoto.
Mówią, że wylewa się z rzeki.
Można łatwo się wzbogacić.
- Ale kobiety nie mogą? - Dlaczego nie?
Tutaj. Rzeka płynie do doliny.
Farma jest po drugiej stronie.
Idziesz?
Może go tu nie ma.
To nie jest stóg siana?
Chodź.
Przepraszam?
Tato?
Marie?
- Proszę. - Dziękuję.
Musicie być głodni.
- Jakim statkiem przypłynęliście? - Nadzieją, z Aalborga.
Kapitanem jest Albert Andersen.
Marie zaciągnęła się jako majtek, tylko po to, by pana znaleźć.
Dlaczego tak wiele zachodu, by mnie znaleźć?
Mama nie żyje.
Już prawie trzy lata.
Byłam w sierocińcach.
Wszyscy mówili, że utonąłeś ze statkiem -
ale ja w to nie wierzyłam.
Mieszka tu pan?
Mam trochę owiec, ale nie jest łatwo.
Tak, jak i życie żeglarza.
Wróci pan do domu? Marie pana potrzebuje.
- Ile masz lat? - 15.
Radzę sobie sam odkąd skończyłem 13.
- Ty też możesz. - Ale my możemy zaciągnąć się na statek.
Marie nie może. Nie na dłuższą metę.
Hans... Chcę sama porozmawiać z moim ojcem.
Dlaczego nie możesz po prostu wrócić do domu?
Ta farma nie jest nic warta, ale w domu nie zdołam się utrzymać.
- Możesz znaleźć pracę. - Jako kto?
Jestem marynarzem, Marie. To wszystko, co potrafię.
- Jesteś już dorosła. - Ale Karl i Sofie nie.
- Nadal są w sierocińcu? - Nie.
Zabrali ich nowi rodzice. Właśnie dlatego musiałam cię znaleźć.
To kapitan Nadziei i jego żona ich przyjęli.
- To dobrzy ludzie? - To nieistotne.
- To twoje dzieci. - Prawie mnie nie było w domu.
- Pewnie mnie nie pamiętają. - Karl pamięta.
Mimo to.
Ja sobą się zajmę, ale wróć do domu i zaopiekuj się Karlem i Sofie,
byśmy znowu byli rodziną.
Marie, wiedziałem, że twoja mama nie żyje.
Dostałem list w Bangkoku za pośrednictwem firmy spedycyjnej.
Dlaczego nie wróciłeś do domu?
Tak... to nie było takie proste.
Ale napisałem list do dyrektorki sierocińca.
- Madam Munk? - Tak.
Jestem żeglarzem. Nie ma mnie 11 miesięcy w roku.
- Nie mogę zająć się trojgiem dzieci. - Napisałeś to?
Ma ten list od dwóch lat.
Muszę jej przyznać, że dała mi szansę na zmianę zdania.
Nie jest jeszcze za późno.
Jest.
Dobrze wiedział, że mama nie żyje.
Po prostu nie chciał dla mnie wracać do domu.
Marie, naprawdę bardzo mi przykro.
Chciałabym teraz wrócić na statek.
Powiem twojemu ojcu.
Wracamy, dostaliśmy przepustkę tylko do wieczora.
Uważajcie przekraczając górę. Wkrótce się ściemni.
Nie ma pan nic więcej do powiedzenia?
- Jest silna, moja Marie. - Już nie jest pańską Marie.
Jesteś marynarzem, prawda? Wspaniale jest być w domu...
ale po jakimś czasie zaczyna cię nosić.
I znowu wychodzisz w morze, prawda?
A ja...
Nie mogłem... Sam z trójką dzieci.
- Trójką dzieci? - Tak.
Nie mówiła ci o swoim młodszym rodzeństwie? Sofie i Karlu?
Hans, ja... Poczekaj!
Hans!
Hans, daj mi wyjaśnić...
Przepraszam.
Hans! Przepraszam.
- Nie powinnaś była mnie okłamywać. - Inaczej byś mi nie pomógł.
Jaki byłem głupi!
Myślałem, że powinienem ci pomóc, gdyż...
ponieważ my dwoje...
Bo my, co?
- Karl i Sofie są teraz dziećmi kapitana. - Nie, nie są.
Czy nie zasługują na ojca, który chce je mieć?
- Ale zechce. - Ten idiota was nie chce!
Widziałeś Esbena?
Widziałeś Esbena, gdy byłeś na lądzie?
Gdzie Esben?
Wziął swoje rzeczy i poszedł do swojej kobiety.
Powinieneś był go powstrzymać!
Nie przypominam sobie, byśmy byli na "ty".
Możesz mi, kurwa, wierzyć!
- Dlaczego go nie zatrzymałeś? - I tak by mnie nie posłuchał.
Po prostu fantastycznie!
Prowadzić Nadzieję przez Północny Atlantyk mając tylko majtka i marynarza.
Bo ty przecież dupy nie ruszysz?!
Niech to diabli!
Wygląda na to, że Esben zmienił zdanie.
- Skąd to masz? - Od dziewczynki. Czy to nie miłe?
Rzeczywiście.
- Kiedy wrócimy do domu w Aalborgu? - Nie wiem.
Wygląda w porządku. Możesz zanieść swoje graty do kubryka.
Tak, żaden ze mnie farmer.
Więc oddałem owce sąsiadowi.
Ciągnęło mnie z powrotem na morze.
To ty jesteś Sofie?
Cieszę się, że cię poznałem.
Lepiej zobaczę...
Kto to był?
- Jak długo jeszcze będziemy płynąć? - Za pięć dni będziemy w Aalborgu.
- Mieszkamy w dużym domu? - Nie takim dużym.
- Jest pokój i dla ciebie, i dla Sofie. - Każdy dostanie swój?
- Tak, jeśli chcesz. - I pójdziesz do szkoły.
Będziesz mądrzejszy od rodziców.
Nie, to niemożliwe.
Dzień dobry. Znalazłem zamiennika za Esbena.
- Świetnie. Islandczyk? - Nie, Duńczyk.
Próbował tu zostać hodowcą owiec, bez powodzenia.
- A książeczka żeglarska w porządku? - Tak, pływał głównie na Wschodzie.
- Dobrze, dzięki. - Nazywa się Jens-Peter Jensen.
- Co im powiedziałaś? - Tylko, że mam niespodziankę.
Ale myślę, że Karl coś podejrzewa.
Nie rozczaruj się, jeśli cię nie rozpozna.
I nawet jeśli tego nie powiedzą, nie mogli się doczekać spotkania z tobą.
Ja też nie mogłem się doczekać.
Karl, Sofie... to tata.
Był na Islandii, a teraz wrócił do nas.
Nic nie powiecie?
Dlaczego nie wróciłeś do domu?
- Ja... - Nie wiedział, że mama nie żyje.
Ale wkrótce by do nas wrócił.
Tak.
Jak podrośliście.
Ostatni raz widziałem was, gdy Sofie świętowała trzecie urodziny.
- Pamiętacie? - Był tort?
- Oczywiście, że był. - Karl, pamiętasz ojca?
Mama zawsze była taka szczęśliwa, gdy wracałeś do domu.
I przywoziłeś prezenty.
Tak. Niestety, nie mam dla was żadnych prezentów.
To nie ma znaczenia.
Mały zawadiaka z ciebie, co?
Karl, dobrze się opiekujesz swoją małą siostrzyczką?
Cieszę się.
Nie chciałaś prawdziwego księcia; nie poznałaś się na róży i słowiku;
a świniopasa całowałaś, aby dostać grającą zabawkę!
Masz teraz za to!
I poszedł do swojego królestwa, zatrzasnąwszy jej drzwi przed nosem.
Przeczytałam całego "Świniopasa" zanim zasnęli.
Jest coś, co muszę ci pokazać.
Nie wiedziałem, że Karl i Sofie mają starszą siostrę.
- Nikt z nas nie wiedział. - Nie.
Ale wiedziałem, że ich ojciec żyje.
Przynajmniej dwa lata temu tak było.
Przysłał ten list madam Munk.
Dostałem go w dniu, w którym wzięliśmy dzieci.
Nie pokazałem ci, ponieważ nie chciałem cię denerwować.
Ale nie powinienem był ukrywać przed tobą czegoś tak ważnego.
Co tam jest?
Pisze, że nie wróci do domu.
Najwyraźniej troje dzieci, to było dla niego za dużo.
Ale jeśli napisał to dwa lata temu i jest marynarzem...
Myślę, że on żyje.
Nazywa się Jens-Peter Jensen.
Myślę, że to jego najął wczoraj Kneisvig.
Ten marynarz...
Dziwny zbieg okoliczności, że był na Islandii...
ale myślę, że to on.
I pewnie rozpoznał Sofie i Karla.
To już nie jego dzieci. Porzucił je.
Nie chciał ich!
A co, jeśli tego żałuje?
Nie mogę.... Nie mogę ich stracić!
- Nie mogę. - Chodź do mnie.
Aż nagle w pewną noc,
a było to cały rok po tym, jak ich syn utonął...
ktoś zapukał do drzwi.
I na zewnątrz stał syn, topielec.
- Był duchem? - Tak.
Ponieważ tak już jest, że gdy marynarz tonie na morzu...
dostaje jedną noc, w której może wrócić do tych, których kocha,
by móc się pożegnać.
Tak jest naprawdę.
Mój wujek był na morzu, ale pewnej nocy jego żona obudziła się
i zobaczyła jego ducha stojącego przy łóżku.
Powiedział do niej: "Musisz ponownie wyjść za mąż."
Miesiąc później, dowiedzieliśmy się,
że wujek utonął ze swoim statkiem u wybrzeży Francji,
dokładnie w tę noc, w której ukazał się mojej ciotce.
- I wyszła ponownie za mąż? - Tak, ponieważ mój wujek tak powiedział.
Może tak powiedziała, bo chciała wyjść za kogoś innego?
Tak, to możliwe.
Przepraszam.
Mam w domu dwójkę rodzeństwa, którego nie widziałem od półtora roku.
Gdy byłem w domu wciąż się kłóciliśmy,
ale teraz, gdy jestem na morzu - tęsknię za nimi każdego dnia.
Dlatego mogę zrozumieć, co czujesz do Karla i Sofie.
Dziękuję.
Nie powinnam była cię okłamywać. Przepraszam za to.
- Twój ojciec. - Co z nim?
Chrapie dużo mniej niż Esben, więc to jakiś plus.
- Marie bardzo za tobą tęskniła. - Naprawdę?
A wy? Też za mną tęskniliście?
Ale teraz mamy nowych rodziców.
Tak.
Jesteście szczęśliwi będąc z kapitanem Andersonem i jego żoną?
Karl?
Kapitan i Agnete są dobrymi rodzicami.
Wrócisz teraz do domu?
Nie wiem, Karl. Nie wiem.
Jest coś, co chciałbym...
Marie, ja...
Ja...
Po prostu myślę...
Tłumaczenie: nkate
Fragment "Świniopasa" Andersena w tłum. Franciszka Mirandoli