NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Wiesz, czemu płytę główną nazywa się matką?
- Bo wszystkim rządzi? - Daj spokój.
Gdyby chodziło tylko o to, dostałaby nazwę po facecie.
Nie, chodzi o złącza.
Można połączyć ją z innymi płytami.
Wiesz, jak je nazywają?
Córkami!
Suchar.
To prawda! Możesz sprawdzić!
Bierz nową.
Zamontuj ją tam, skąd wyjęłaś starą.
Co robisz nie tak?
- Co ze śrubami? - W prawo dokręcam, a w lewo luzuję?
Potrzebujesz śrub dystansowych.
Części nie mogą dotknąć obudowy, wszystko się...
Rety.
Jak to się mówi?
- „Zjara”? - Właśnie.
Tak jak ta poprzednia I moja własna w głowie.
Nie, ty po prostu za dużo pracujesz.
Możliwe.
Napiję się wody.
- Też chcesz? - Nie, popracuję jeszcze.
Udało się!
Bomba!
Gdzie jest mama? Drzwi są otwarte.
Mamo?
Co ty robisz?
Mamo, co ty...?
Rusz się!
Nic ci nie jest?
Musiałam jej pomóc.
Rozluźnij ciało.
Połącz się z Ziemią.
Zaufaj intuicji.
Zaufaj temu ćwiczeniu.
Uspokój się.
Skup się na swoim oddechu.
Wdech...
I wydech. Wdech...
I wydech.
Jak się czujesz?
Już mnie wszystko boli.
Nie o to pytałem.
Moi znajomi ze studiów mieli cię za oszusta.
Przystojny jogin, który chce rozmawiać o uczuciach.
Obrażasz mnie. Nie byłem żadnym joginem.
- Tak powinien wyglądać każdy ranek. - To możliwe.
Wiem, że...
trudno jest żyć dalej.
Ale tego chciałaby Becky.
Skąd wiesz?
Widziałeś ją?
Widzę ją, gdy patrzę na ciebie I Elliota. Dlatego wiem, że właśnie tego by chciała.
Kolacja.
Dzisiaj.
W Garcia’s, tylko my dwoje.
No to jesteśmy umówieni, joginie.
Dobrze się czujesz?
Tak, tylko potrzebuję chwili.
Podrzucić cię?
Na świecie są miliardy ludzi, z którymi wolałbym pojechać.
Uber już mi jednego wysłał.
Szkoda. Moglibyśmy pogadać o Becky.
- To znaczy? - No wiesz...
Że bzykała się z Ravim I się zabiła.
Chcę się upewnić, czy wszystko wiem,
- zanim rozpowiem to w szkole. - Proszę... nie rób tego.
- Nie zasłużyła na to. - A ja tak?
Nie rozsiewałbyś plotek o moim poparzeniu, gdybym poprosiła?
Dam ci, co zechcesz,
tylko jej w to nie mieszaj. Zrobię wszystko.
Już nie musisz.
Chciałam, żebyś poczuł się jak ja.
Choćby przez pięć sekund.
W najgorszej chwili twojego życia wszyscy cię opuścili,
a ktoś I tak chce ci jeszcze dokopać.
To był srebrny Prius.
Żadnych świadków?
Wszyscy spali. Mieszkają tu głównie starsi ludzie.
Co się stało?
- Jakiś dupek ukradł twojego Priusa. - Co? Nie wiedziała pani o kradzieży pojazdu?
Spała. Nie chciałem jej straszyć.
Dziewczyna mogła pożyczyć komuś wóz albo zaparkować go gdzie indziej.
Auto stało na podjeździe, gdy szliśmy spać. Było późno.
Nikomu go nie pożyczyłaś, prawda?
Da nam pan chwilę?
- Jasne. - Pogadajmy.
Wybacz, że ci nie powiedziałem. Wkurzyłem się.
- Na pewno jest ci smutno. - Mną się nie martw.
To LeFevre’owie się wkurzą.
Mają dobre ubezpieczenie, nie zbiednieją.
Po tym, co stało się wczoraj, pomyślą, że to moja sprawka.
A co się stało?
Oskarżyłam ich o zatuszowanie zabójstwa Becky.
Co? Ktoś ją zamordował?
Jasne, że nie.
Miałam atak paniki.
Niczym się nie martw.
Powiem Benowi o samochodzie. Na pewno zrozumieją.
Mam coś dla ciebie.
To leki, które przepisał ci lekarz.
Prawdziwe, nie jakieś próbki.
Dzięki.
Uporam się z tym zgłoszeniem I podrzucę cię do szkoły.
Nie musisz. Za pięć minut mam autobus.
Zdążę do szkoły.
Kocham cię.
Przepraszam za zło.
Słyszałaś?
To samo powiedziała Sasha.
Wiele się wczoraj wydarzyło. Masz pewność, że tak powiedziała?
Duch Becky nie może stąd odejść.
Utknął w Sashy.
To śmiałe stwierdzenie.
- Wiesz, co się stało, gdy tu zemdlała? - Miała atak.
To coś znacznie więcej.
Kilka dni wcześniej Sasha zawiązała węzeł ratowniczy,
chociaż nigdy nie żeglowała.
- Nie możemy mieć tajemnic. - Wiem.
Przepraszam.
Chcę, by moja córka odnalazła spokój.
Próbowałem medytacji.
Używałem tego, z marnym skutkiem.
Nie o to nam chodzi w tych naukach. Komunikacja I egzorcyzmy to nie to samo.
Chwytam się brzytwy.
Gdy Becky odnajdzie spokój, wszystkim nam ulży.
Dlatego wszędzie szukamy czegoś, co pomoże jej odejść.
„My”?
Podobno nie mamy przed sobą tajemnic.
Nic z tego nie będzie, jeśli to ty sam ją tutaj zatrzymujesz.
Twój smutek nie pozwala jej odejść.
- Chcę, by się uwolniła. - Nancy też?
Słyszałaś ją wczoraj.
Oboje chcemy dalej żyć.
Mam nadzieję. Dla jej dobra.
Łaska I wdzięczność z nami.
Łaska I wdzięczność.
Świetnie wyglądasz.
- Co tu robisz? - Chcę cię przeprosić.
Byłam kretynką.
Idę porozmawiać z panią Pigeon. Chcę tutaj wrócić.
Mam dość Crystal Valley.
Nie podoba mi się, co się tam ze mną stało.
Mnie też nie.
I tęsknię za tobą.
Mam coś dla ciebie.
Chciałem ci to dać wczoraj, ale... no wiesz.
Może włożysz to na dzisiejszą ceremonię?
Zrobię wszystko, żeby tu wrócić I wyrwać się z Crystal Valley.
Na razie.
Pa.
- Frank, co tam? - Wiem, co się wczoraj stało.
Sashy jest bardzo wstyd.
Doskonale ją rozumiemy.
- Miło, że zadzwoniłeś. - Zaraz zmienisz zdanie.
Ktoś ukradł Priusa.
- Co? - Z naszego podjazdu.
Taka okolica.
Powiadomiłem już policję. Mogę dać ci namiary.
Może zdołamy go odzyskać.
Mówili, żeby na to nie liczyć.
Wóz jest już pewnie w częściach.
Mam adres.
- Co? - Jeszcze go nie używałem,
ale w aucie jest lokalizator GPS.
Przekażę współrzędne policji. Może się uda.
Nie... Podaj mi ten adres.
Policjanci już mnie kojarzą, pewnie tak będzie szybciej.
- Masz coś do pisania? - Chwila.
Mów.
Ile razy?
Sześć.
Sadzałem ją w różnych miejscach. Myślałem, że to pomoże.
I nic.
Wciąż wraca tutaj?
Chyba myśli, że tu cię chroni.
Przed kim?
- Nic nie mówi? - Od wczoraj.
Vonnie, Doktor Pazner zasugerował, żebśmy poszukali...
jakiegoś domu dla mamy.
- Co? Tu jest jej dom. - Wiesz, o czym mówię.
Chodzi o dom opieki.
- Państwo pokrywa koszty. - To tylko jeden atak.
Ostatnio rzadko bywam w domu.
To moja wina.
Ale będę jej lepiej pilnować.
To nie twoja wina.
Łapy precz!
Zostawcie mnie!
- Chcę wam pomóc! - Wielki Frank?
Gary?
Spodziewałem się Johnny’ego B,
- ale nie ciebie. - Dlatego tu jestem.
Miał dla mnie ukraść Priusa.
- Chcesz go odzyskać? - Ma lokalizator GPS.
Właściciel już go namierzył.
- Co ty wyprawiasz? - Oddaję ci twojego Priusa.
Co ja mam z nim zrobić? Nie jestem złodziejem.
Dzisiaj jesteś.
Wciąż podejrzewasz mnie o jakieś mroczne knowania?
Coś do picia?
Tak, dziękuję.
- Może być? - Tak, super.
Proszę.
Hydroksyzyna?
Biorę to na stany lękowe.
Na to jest wiele leków.
Ale hydroksyzyna...
Elliot ją bierze.
Nie uzależnia.
To pewnie ma jakiś związek z moim sercem.
Masz jakichś innych krewnych?
Poza wujkiem.
Kiedyś poznałam kilku kuzynów.
W rezerwacie mieszka dziadek, ale Frank z nim nie rozmawia.
Pewnie w związku z moją mamą.
Jak zginęła?
Wjechał w nią ćpun.
Auto wpadło do jeziora.
Myślałam, że to było morderstwo.
Nie. Więc...
Czemu myślałaś, że Becky zamordowano?
Poczułaś to?
Nie.
No właśnie.
Prawie zapomniałam.
Mam coś dla ciebie.
Proszę.
Naprawiłam twoją bransoletkę.
Czarne turmaliny mają chronić właściciela.
Terapeuta mówił, że odganiają smutki.
Nie.
Chronią przed różnymi rzeczami.
Przepraszam za tamtą kolację.
Ale wszystko ze mną w porządku.
Czyżby?
Bo...
ze mną nie.
Nie wiem, co ty czujesz.
Pomyślisz, że oszalałam, ale widzę w tobie Becky.
Czujesz ją, prawda?
Nie wiem, co czuję.
Gdyby była tu twoja mama, co byś jej powiedziała?
- Proszę, nie. - Muszę wiedzieć, co powiedziałaby Becky.
Wczoraj miała pani rację. Trzymajmy się od siebie z daleka.
Niespodziewana śmierć zmienia ludzi.
Ja nie powinnam przeżyć córki, a ty nie powinnaś dorastać bez matki.
Dziękuję za wizytę.
Proszę wziąć tę puszkę
- I stronę 330. - Co takiego?
Myślałam, że wiadomość SOS oznacza kłopoty.
Mam kłopoty.
Z ciuchami. Spodziewałam się problemów z duchem.
Przepraszam cię za wczoraj.
Moja mama mówiła od rzeczy.
Wszystko zaczęło się od mojej pierwszej wizyty u LeFevre’ów.
Zaczęłam drążyć, a Becky mnie opętała.
Poświęcam jej za dużo uwagi.
Może odejdzie, gdy zacznę ją ignorować?
Chyba warto spróbować.
- Czego tam szukasz? - Rzeczy mamy.
Gdyby tu była, rodzina TJa by mnie kochała,
bo wiedziałabym, jak być idealną kobietą Navajo.
Dziś przynajmniej będę tak wyglądać.
ZGŁOSZENIE PRZYNALEŹNOŚCI DO PLEMIENIA NAVAJO
Gratulacje.
Sasha! Pamiętasz Karę?
- Wyrosłaś. - Ty też świetnie wyglądasz.
Dawno nie widziałam takiej tradycyjnej sukienki.
Skąd ją masz, Sarah?
Sasha.
Mnie też podoba się ta sukienka.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Pewnie nie odziedziczę zbyt szybko sklepu z materacami, ale...
tata mnie nie wydziedziczy.
Przećwiczmy przemowę. Później wszystkich usadzę.
Poradzisz sobie, tylko mów wolno. Mylisz się tylko wtedy,
- gdy mówisz za szybko. - Mów powoli.
Mamo?
Mamo!
Chciałem... Ja cię pierdolę.
Hej, Edypie.
Przywal mi jeszcze raz, jeśli ci to pomoże.
Z chęcią bym to zrobił.
Co tu robisz?
Dlaczego to zrobiła?
Była zaburzona.
Chciałem jej pomóc, ale...
Chowała się we własnym świecie.
Znikała.
O tym mówisz?
Dokładnie o tym.
Miała obsesję na punkcie tej maski.
Dlatego tamtej nocy wypiła ayahuascę.
Myślała, że rozbudzi w niej wspomnienia.
Co się stało, gdy ją wypiła?
Poszła do łazienki... i upuściła radio.
- Trefny towar? - Nie wiem.
Myślałem, że nawet nie zadziałał.
- To dlatego się zabiła? - Nie wiem.
Witam wszystkich.
Niełatwo było zdecydować,
czy zostać Pima czy Navajo,
ale postanowiłem pójść za głosem serca.
Dziękuję mamie za trud wychowania.
Dziękuję ciotuniom...
za dokarmianie mnie.
Zanim podziękuję wam za to, że tu przyszliście...
dla mnie...
dziękuję mojej dziewczynie, Sashy,
za to, że zawsze była przy mnie, na porannych treningach
I weekendowych zawodach.
Mogę na ciebie liczyć.
Chcę także powiedzieć,
że żyjemy dzięki naszym przodkom
I drodze, jaką pokonali, zmierzając do Dinétah.
Diné są silni.
- Co robisz? - Nie wiem.
To był ważny dzień, a ty go zepsułaś.
Nie zrobiłam tego celowo.
Mogę cię odwieźć do domu.
Nigdzie nie jadę.
- Nie pogarszaj sprawy. - Morda w kubeł.
- Iinziin. Zostaw nas. - Nie.
- To twoja wina. - Kara, nie.
To nie ja.
Czego chcesz?
No mów!
NOWY MEKSYK KRAINA CUDÓW
Sasha?
Cześć.
Wybacz, że przyszłam bez zapowiedzi, ale nie mam twojego numeru.
Znałam adres z paczek od ciebie, które Frank wyrzuca.
Muszę z tobą porozmawiać.
Wejdź. Wypocznij.
Przebyłaś kawał drogi.
Opowiadałaś Frankowi o tej Becky?
Trochę. Nie chciał mi wierzyć.
Sama się zresztą dziwię, gdy ci to mówię.
Frank wie, że tu jesteś?
Nawet mi nie powiedział, że u mnie byłeś.
Nie obwiniaj go.
Odszedł stąd, bo chciał być wolny, ale dźwiga ciężkie brzemię.
Powinien był wtedy do mnie zadzwonić.
Ale wybaczyłem mu.
Teraz on musi przebaczyć sobie.
Ale przyszłaś tutaj.
Tylko to się liczy.
Gdy się urodziłaś,
oddaliśmy ziemi twoją pępowinę.
To twoje korzenie I twój dom.
Opowiedz mi o mojej mamie.
Twoja matka...
Była silna.
Życzliwa.
Nie rozpoznałabyś jej po tym, jak nałóg ją zmienił.
Nałóg?
Rozłąka z twoją matką I rodziną
wytworzyła w tobie pustkę.
Musisz się z tym uporać.
Inaczej...
Czy znajdę tu coś, co pomoże mi porozmawiać z Becky?
Ludzie za bardzo wierzą w tę tablicę o krainie cudów.
Liczy się wszystko, co jest wokół nas.
Magia nie istnieje.
Wszystko będzie dobrze.
Nic ci nie jest?
Są wszędzie! Obsiadły samochód!
Masz mnie za wariatkę?
To, z czym walczysz jest w tobie samej.
KOCHAM CIĘ MAMO
KOCHAM CIĘ CÓRKO
Wiedziałam, że wciąż tam jesteś. Nie chciałaś skrzywdzić Sashy.
Ona należy do rodziny.
Co?
Mamo.
SASHA MNIE ZNISZCZY
Nasz stolik, jak dawniej.
Coś się stało w pracy?
Nie.
Rano, po naszej rozmowie...
posiedziałem w pokoju Becky.
Znalazłem jej kocyk.
Nie byłam gotowa, by go spalić.
- I cieszę się z tego. - Cieszysz się?
Uznasz, że zwariowałam.
Lepsze to niż kłamstwo.
Moja mała...
Ja ją czuję.
Ona tu jest.
We wnętrzu tej dziewczyny.
Nancy...
Jestem jej matką I ją czuję.
Nie oszalałaś.
Ja też ją czuję.
Ukrywałeś to przede mną?
Oczywiście.
Pomyślałabyś, że oszalałem.
Nie mogę dać jej odejść.
Skarbie, posłuchaj.
Musimy to przerwać.
Nie mamy prawa jej tutaj zatrzymywać.
To egoizm.
To zniszczy naszą rodzinę.
Byłam dzisiaj u Sashy.
- Mieliśmy dać jej spokój. - Musiałam.
Becky...
odezwała się do mnie przez nią.
Co powiedziała?
Strona 330.
Co?
To moja książka. Becky ją sobie wzięła.
„Taki ból daje motywację do ucieczki”.
- Co to znaczy? - Becky...
cierpiała I chce, byśmy poznali przyczynę.
Nancy...
Becky mówi nam, że tu utknęła I że chce się uwolnić.
To się nie stanie,
dopóki Sasha jest sama w Cottonwood.
Dzwonił Harrison.
Po co do niego pojechałaś?
Pomyślałam...
że nigdy nie opowiadałeś mi o dziadku.
Ani o matce.
Ani słowa o mojej kulturze.
Dlaczego biorę hydroksyzynę?
Robimy to, co mówił lekarz.
Hydroksyzynę biorą tylko ćpunki I ich dzieci.
Tym ćpunem z opowieści o mamie...
była ona sama, prawda?
Kiedy zamierzałeś mi powiedzieć?
Chciałem.
Każdego roku próbowałem znaleźć właściwe słowa.
- A potem twoje serce... - Miałam zawał
przez narkotyki, od których byłam uzależniona?
Nie chciałem, żebyś tak ją wspominała.
Więc zrobiłeś wszystko, bym jej wcale nie pamiętała?
Lena potrzebowała pomocy.
Odwyku.
A ojciec próbował tylko uleczyć jej ducha.
To przez niego zginęła.
Mówił, że musisz sobie przebaczyć.
Lena zostawiła cię w knajpianej toalecie I zniknęła na wiele miesięcy.
Byłaś taka mała... zupełnie bezbronna.
Miałem dość.
Nie zasłużyłaś sobie na to.
Uznałem, że koniec z tym.
Przyjechała po ciebie.
Całkowicie nawalona. W aucie miała narkotyki.
Wezwałem gliny.
Myślałem, że wreszcie ktoś jej pomoże.
Tak byłoby dla was najlepiej.
Ale ona się nie poddała. Odjechała.
To przez ciebie zginęła.
Nie. Nie.
- To niesprawiedliwe. - Nie mogę na ciebie patrzeć.
Pogadamy?
Moja mama była ćpunką.
Frank mnie okłamał.
Mogę tu przenocować?
W twoim pokoju?
Twoja mama się nie zorientuje.
Przykro mi.
- Nie możesz. - Proszę.
Nie mogę cię wpuścić.
Ale... Wybacz.
Przepraszam, że zadzwoniłam.
Nie miałam dokąd pójść.
Masz.
Dowiedziałam się, kim naprawdę była moja mama.
W życiu nie czułam jeszcze takiego bólu.
Każdy powinien znać prawdę o bliskich,
zwłaszcza o tych utraconych. Kłamstwa zabijają pamięć.
Zostanie u nas.
Na jakiś czas.
WIELKI FRANK
Jak się czujesz?
Zapytaj za sto lat.