POPRZEDNIO Mam przestać podawać lek Liz.
- Kiedy powrócš objawy choroby? - Za kilka dni, może za tydzień.
Pewnego dnia będziesz musiała mi pomóc.
- W czym? - Nie chcę cierpieć.
Niedługo idę na warunkowe, więc nie.
Traktowałem twego syna jak króla.
Czemu chciała się ze mnš zobaczyć teraz, po tylu latach?
Byłam bardzo samolubna.
Nie umiałam być mamš. Nie wiedziałam jak.
Co ty odpierdalasz? Pomocy!
Ta pielęgniarka to element zaplanowanego ataku na Winter.
Poza tym co jest między niš a panem Jacksonem.
- To znaczy? - Wcišż jš odwiedzał na samotce. W rodku nocy.
Nie udało się, kutafonie. Wcišż żyję.
Jeli mnie do 48 godzin nie wycišgniesz,
cały kraj się dowie, gdzie i jak spędzasz urlop.
- Id na krótki spacerek. - Co ty kombinujesz?
Trzymaj buzię na kłódkę, a twoje 20 koła długu dzi zniknie.
Nie będziesz miała pożytku ze swego adwokata.
Nie tylko on miał te zdjęcia.
- Blefujesz. - Chcesz sprawdzić?
Michael nie zdołał uruchomić kontaktu.
Zamiast tego cię stšd odbije.
::PROJECT HAVEN:: ::PREZENTUJE::
WENTWORTH 7 odcinek 9  Oblężenie cz. I
tłumaczenie: titiŽ korekta: loodka
Nie mam. Dalej, kurwa, nie mam!
Kurwa!
Ja pierdolę.
Cokolwiek się dzieje, wiem, że ma zwišzek z Seanem.
Co wykręcił? Mów miało.
- Chodzi o towar? - Co?
Zmusił cię do handlu dragami w więzieniu?
Nie jestem żadnš dilerkš, do cholery.
Chodzi o jego bookera.
Wiszę jemu i Seanowi kupę siana.
Ile?
- Dwadziecia. - Tysięcy?
Nie, dolców.
Owszem, 20 tysięcy.
Zawarłam z Seanem układ, żeby to spłacić, ale gnój się miga.
Co to za układ?
Nie mogę ci powiedzieć.
Ale mam przesrane.
Koszmarnie przesrane.
Już dobrze.
Spokojnie.
O kurwa.
Proszę.
Co to?
Dokumenty przeniesienia Marie Winter.
- Podpisz. - A to dlaczego?
Wiem o wszystkim.
Niby o czym?
Że się doszczętnie skompromitowałe.
Ty mi mówisz o etyce pracy?
Nie próbuj nawišzywać do Rity.
To, co zrobiłem, godzi we mnie i sam poniosę konsekwencje.
Wyprowadzajšc Connors z więzienia, narażała wszystkich.
Przynajmniej nikogo nie pogrzebałam żywcem!
- Nic mi nie jest. - Wezwać pomoc? - Nie zmieniaj tematu.
Podpisz i już.
Cholera!
Jestem gotów.
Tak, wiem.
Nie zawiodę.
Musisz co dla mnie zrobić.
Chyba sobie jaja robisz.
Chcę być jutro na bramce dla odwiedzajšcych.
Masz pecha, grafik jest ustalony.
To go zmień.
Bo co?
Bo chcę mieć spokojnš zmianę.
- Najpierw się wywišż z obietnicy. - Spokojnie, załatwię to.
- Kiedy? - Gdy zmienisz grafik.
- Mogę ci niele nasrać, Sean. - I przy okazji sobie.
Starczy, że to zrobisz,
i w cišgu jednego dnia będzie po sprawie.
Bšd gotowa na jutro.
Cholera!
Włanie gadałam z adwokatem.
Jutro mam przesłuchanie wstępne.
Serio?
- No. - To super, nie?
Chyba tak.
Pewnie robi herbatkę. Miałam rację!
Wreszcie, Lizzie!
- Co? - Widzenie-niespodzianka!
Faktycznie, niespodzianka
- Nie mów, że zapomniała. - Skšdże!
Chciałabym tylko wiedzieć, kto mnie odwiedzi.
Nie! To niespodzianka z listy życzeń.
Niespodzianek mam jakby aż nadto.
- Chodmy, Liz. - Może to Bea?
To ci się udało!
Takie widzenie połšczone z cudem, nie?
- Widzi pan, jaka akcja? - No.
Dawaj, laska!
- Sišd sobie i zaczekaj. - Dziękuję panu.
Lizzie!
Niespodzianka!
Przytul swš ulubionš eksgaruskę.
- Nie wiedziała, że przyjdę? - Nie.
Booms mówi, że wszystko zataiła, skubana.
- Jak się masz? - No dobrze.
- Dobrze wyglšdasz. - A ty jak żyjesz?
Intensywnie. Przyjechałam tu na wakacje.
Stęskniłam się za tobš.
Ja za tobš też.
A co u dziewczyn?
Dobrze. Tak, wszystko wietnie.
To dobrze.
- Bennettowa jest w cišży. - Słyszałam.
Kto by pomylał, że włanie ona
Ponoć macie nowš kozaczkę.
Jest dla ciebie miła?
Mam słaby kontakt z Marie.
- Gidge cię pozdrawia. - Wolałam tę poprzedniš.
- Wiem. Biedna Kaz. - Znasz jš?
Zostawiłam cię pod jej opiekš.
Kaz nie żyje?
Dobrze się czujesz, Liz?
O tak, znakomicie. A pani?
Poznajesz mnie?
Nie.
- To nic. - Wiem, że powinnam.
- Nic się nie stało. - Stało się!
Bardzo się stało.
Wszystko jest w porzšdku.
Wcale nie jest. Nic a nic.
Muszę muszę już ić.
Lepiej już pójdę.
Lizzie
Macie pięć minut.
- Mówiła, że wietnie sobie radzi. - Bo tak jest.
Nie rozpoznała mnie.
- Co?! - Nie wiedziała, kim jestem.
Ale ja mylałam że się jej poprawiło,
zdawało mi się, że wszystko będzie dobrze.
Niedługo stšd, do cholery, wychodzę. Przecież tak jej nie zostawię!
Skup się na tym, że wychodzisz.
- Na tym, co ważne. - Ona jest dla nas jak rodzina.
To nasza mama.
- Fakt. - Nie mogę zostawić własnej mamy.
Czasami tak trzeba.
To nie jest łatwe, ale musisz myleć o sobie.
Zasługujesz na to.
A Lizzie na nic nie zasługuje?
Przecież ona
prócz mnie nikogo nie ma.
Taka prawda.
Nosisz w sobie górę miłoci.
Masz teraz stšd wyjć
i obdarzyć niš Lizzie,
póki jeszcze możesz.
- Póki mogę. - Włanie.
W imieniu nas obu.
Tak zrobię.
Tak włanie zrobię.
Proszę.
Wzywałe mnie.
Posłuchaj
ona mi pomogła.
Gdy było le
- z Ferguson i w ogóle. - Ona tobie?
Jak?
- Ona jedyna rozumiała. - Co takiego?
- Przez co przechodzę. - Jest osadzonš.
- Wykorzystała cię. Zmanipulowała. - To nieprawda.
To jedyna możliwoć!
Chryste!
Nie mów, że się w niej zakochałe.
Pojutrze odchodzę na macierzyński.
Musisz to przedtem podpisać.
A jeli tego nie zrobię?
Co się stało? Nie zaczekasz do jutra?
Nie, muszę teraz i już.
Niech będzie.
Co ci leży na wštrobie?
Odwiedziła mnie dzi przyjaciółka
a ja, do jasnej cholery,
nie miałam pojęcia, kim jest.
Nie pamiętałam jej.
Rozumiem.
Prawdopodobnie uodporniła się na Psuldrycin
Muszę więc z połowicznej dawki powrócić do pierwotnej.
- Ta dawka mogła powodować psychozy. - Nie wiadomo tego na pewno.
Nic nie jest pewne przy tym leku i tej chorobie.
- Dlatego muszę monitorować - Nie mogę tak się pokazać Artiemu.
Absolutnie nie.
To mój syn.
Muszę mu powiedzieć o demencji,
o tym, że umieram,
wyłożyć mu prawdę, a do tego muszę mieć jasny umysł.
MUSZĘ powrócić do pełnej dawki.
Proszę.
Proszę!
Nie mówiła nikomu, że wcišż zażywasz lek?
Ani słowa.
Mylałam, że ci się poprawiło.
Też tak sšdziłam, słońce.
Twarz była znajoma to Franky?
- No. - Tylko nie mogłam jej skojarzyć.
Tak sobie mylę, że to może jednorazowa sprawa, co?
- Pamiętasz, kotek, o co cię kiedy prosiłam? - Nie.
- Że gdy będzie tak le, że nie będę - Nie!
Nie będziemy teraz o tym gadać. Rany boskie!
Wiesz ty co? Pójdę po karty i zagramy w rozbieranego.
Cały dzień jestem na nogach.
- Zrób mamuni masaż stópek! - Nie chuchaj mi wódš w twarz!
Ależ po tym chlańsku na rzyganie bierze!
Nie, to moja cela! Boże!
- Boomer! - Ja pierdolę!
Wybacz, kurczę.
Czemu musiała akurat
- Spadaj, nie musisz mi pomagać! - Włosy se przytrzymaj!
- Dyndajš ci i zbierajš rzygowiny. - Id sobie, sama se poradzę!
- Mylisz, że tak słodko ci pomagać? - To wypierdalaj.
Lekarz mi mówił, że mogę mieć przejciowe zaburzenia.
- Siłowe i z poruszaniem się. - To jasne.
Koordynacja ruchów
- może trochę nawalać. - Wszystko przejdzie.
Nie będę mogła już boksować.
- Pewnie, że będziesz mogła! - Nie mam siły.
Przy mnie jš odzyskasz.
Boję się.
Niczego i nikogo nie musisz się bać.
Uwaga, osadzone stawiš się na stanowiskach pracy.
Dzień dobry pani.
- Spónię się do pracy. - Usprawiedliwię cię.
Wiesz, że gdy cię tu przywieli, to ci współczułam?
Pomylałam: Tę kobietę, matkę, spotkało niewyobrażalne cierpienie".
Próbowałam wczuć się w twojš sytuację.
- Ale za bardzo się różnimy. - Może nie aż tak bardzo.
Musisz mieć ogromne poczucie krzywdy i niesprawiedliwoci.
Gdzie kto taki jak ty kieruje tak ogromnš wciekłoć?
Nie pozwolę ci go zniszczyć.
Jeli powiem, że kochałam Willa, uwierzy mi pani?
Może tym się włanie różnimy.
Ja znam prawdziwš miłoć.
Pani wybaczy, przyszedłem po Winter. Ma odwiedziny.
Cokolwiek między nami było,
skończyło się.
Rozprawę masz o 15.30. Zaraz cię przewiozš.
Zaczekaj.
Za godzinę cię wywieziemy.
- Jak? - Autem dla Connors, potem prywatnym samolotem.
Ale nim polecimy, wymażesz przy nas te pliki.
Tatu byłby z ciebie dumny.
Artie!
- Jak się masz? - Jako leci.
- Wszystko w porzšdku? - Tak.
Rozmawiałem o tobie z Maddy Z mojš dziewczynš.
Powiedziałem jej o tobie. Za tydzień bym z niš przyszedł.
To jej nie odstraszy. Jest bardzo w porzšdku.
I chce cię poznać.
Bardzo ci jestem wdzięczna, że po tym wszystkim mnie odwiedziłe.
Ale muszę ci co wyznać. To dla mnie bardzo trudne.
Jasne, co takiego?
Skarbie, mam demencję.
- To taka choroba mózgu - Wiem, mamo, co to demencja.
Już jest le,
a mój stan szybko postępuje.
Nadejdzie chwila, już niedługo
gdy cię nie rozpoznam.
Chcę, by mnie zapamiętał takš, jak teraz,
nie linišcš się sklerotyczkę.
Ale co co chcesz mi powiedzieć?
Żeby już mnie nie odwiedzał.
Chciała, żebym znów przyszedł!
To prawda. Musiałam zobaczyć, czy mi się udałe,
i widzę, że wspaniały z ciebie chłopak.
A właciwie wietny młody mężczyzna, proszę:
przystojny, mšdry i uprzejmy.
Po prostu miły.
Jestem z ciebie strasznie dumna.
Ale, Artie,
mój kochany, przed tobš całe życie.
- Ale mamo - Posłuchaj mnie.
Teraz wstanę od stołu, przytulę cię,
wyjdę tamtymi drzwiami
i proszę, żeby tu nie wracał.
Proszę, Artie.
Chod do mnie.
Mój synku.
Mój chłopcze.
Kocham cię i chcę, żeby był z siebie dumny.
Zawsze.
Słyszysz?
Zuch chłopak.
Już dobrze, skarbie.
No już, kochanie.
Już czas.
Wchod.
Dzięki.
Czego chcesz?
Wiem, co się tu dzieje.
- Linda mi powiedziała. - Naprawdę?
- Co takiego mówiła? - O swoich długach.
- Nie moja wina, że lubi hazard. - Jest niewypłacalna.
Póniej pogadamy, mam robotę.
- Spłacę, co jest winna. - Skšd ten przypływ dobroci?
To nienawić. Do ciebie.
Niech ci będzie, bohaterze.
Zaczekajcie tu.
Gotowa?
Wy mnie wieziecie?
- Znasz regulamin. - Zaraz w aucie mi je cišgasz.
Wiedziałam, kurwa!
- Spierdalaj! - Co jest, Jenkins?
- Muszę się napić, Suze. - Jenkins!
Błagam.
Nic się nie dzieje, wszystko gra.
- Za słaba jeszcze jeste. - Wcale nie.
To za wczenie. Pani Miles!
- Ruby kiepsko się czuje. - Koniowi się pożal.
Dopiero wyszła ze szpitala! Trochę empatii.
- Peta, we jš do pielęgniarki. - Chod.
Do dzieła, ludzie.
Spadajmy stšd.
Mitchell le się czuje, zabieram jš do pielęgniarki.
- Zdejmij mi obršczki. - Co?
Muszę co jeszcze zrobić. Pięć minut.
- Żartujesz? - cišgaj te obršczki, ale już!
- Panie Brody, co z moim transportem? - Już jedzie.
- Zaczekajcie tu. - Jaja se robisz? - Czekać!
Nie no, nie do wiary!
Powinnimy już siedzieć w suce!
Cholera!
Chodcie.
Jeszcze chwila, dobra?
Co tu robi Winter?
Włanie miała osobistš.
Birdsworth wraca z widzenia.
Kto to jest?
Ma zabrać Connors na rozprawę.
Trochę jestecie spónieni. Przed kwadransem miała wyjechać.
Żadnego z was nie znam.
To pracownicy agencyjni.
Gdzie macie identyfikatory?
Pokażcie mi je.
Wes, ty je masz.
Zapomnielimy przypišć. Sš w torbie.
Marie, co tu się odpierdala?!
Na co czekasz, Birdsworth? Ciuchy same się nie cišgnš.
Teraz jedziemy!
A co z niš?
Brody, wcišż możesz to przerwać.
- Szkoda, żeby wylšdował w Walford. - Zamknij się.
- Strażnik więzienny miodu tam nie ma. - Cisza, mówię!
- Widziałe lincz? Bo ja tak. - Usta jej też zaklejcie.
Na co czekasz? Rozbieraj się.
Idziesz do psychiatryka, Birdsworth.
O nie. Do żadnego zasranego psychiatryka nie pójdę!
Nie potrzebuję, kurwa, psychiatryka! Puszczaj!
- Spokój! - Zostaw mnie!
Uciszże jš!
Zamknšć więzienie!
Zabierzcie jš, kurwa!
Tu Sierra 7. Zamknšć główny korytarz! Powtarzam
Gdzie Anton? Wychodzimy!
ZAMYKANIE
Co pan zrobił?!
- Sean, czemu się nie otwiera? - Kurwa mać!
Sierra 3 do Sierra 4. Co się dzieje w głównym korytarzu?
Osadzonej Birdsworth odwaliło przy rewizji, skoczyła na strażniczkę.
- Ja wcale - Zatkaj mordę!
Wszystko już opanowane.
Zwolnij zamknięcie, muszę przenieć strażniczkę do zabiegowego.
Co tam robi Winter?
Mamy tu nagły wypadek, naczelniku. Proszę zwolnić zamki.
ZWOLNIENIE ZAMKÓW
- Puszczaj! - Pani Bennett!
Panie Brody, chcę mówić z paniš Bennett.
Proszę mi dać paniš Bennett. To rozkaz.
Natychmiast mi jš daj!
Kurwa!
Uwaga, osadzone, zamykamy więzienie. Powtarzam, zamykamy
Co się dzieje?
Nic. Sied i czekaj.
Sierra 5 do Sierra 9, odbiór.
Po co to zamknięcie?
Co się dzieje u Brody'ego w głównym korytarzu.
Personel przy korytarzu głównym ma zachować czujnoć!
Mamy rannš strażniczkę. Vera też tam jest.
- Co?! - Z Winter i Birdsworth. Nie wiem, kto jeszcze.
Co on odpierdala?
- Co pan zrobił? - Wecie jš do rewizyjnego i uciszcie!
- Zatkaj się! Wła tam! - Nie!
- Nie ruszaj się! - Tę też zabierz i przykuj do stołu.
Cholera! Spadajmy stšd, natychmiast!
Co niby robię? Zachciało ci się, kurwa, pięciu minut!
To może mieć co wspólnego z Lindš. Wisi Seanowi 20 kawałków.
Panie Brody, co się dzieje?
Otwórz zamki, Will.
Najpierw powiedz, o co chodzi.
Teraz chodzi o otwarcie drzwi.
Kto ze strażników jest tam z tobš?
- Otwieraj, Will. - Cholera.
Otwórz! Tam jest Vera.
Sean, otworzę, ale tylko dla ciebie i tych dwóch.
- Zostawicie Verę i Winter. - Nie da rady, szefie.
Pójdš z nami jako zakładniczki.
- A to kutas. Daj mi radio. - Daleko nie zwiejesz, Brody,
zawiadamiam policję.
Tak? Jeli zawiadomisz psy
zastrzelę Verę.
Otwieraj zamki!
Szlag.
Wła tam!
Puć ich. Niech biorš Winter.
- Słucham, naczelniku? - Wezwij policję. Mamy kod czerwony.
Co robisz?! Nie słyszałe? Zastrzeli Verę!
Co oni chcš zrobić?
Pralnia wcišż pracuje?
- Dzięki, kurwa, bogu! - Jestemy wdzięczne!
Pralnia.
- Mówi Will. - Co to za alarm?
Zamykamy więzienie. Brody przejšł główny korytarz.
- Co zrobił? - Wiesz, o co może chodzić?
- Ja? Nie, skšd? - Bo masz u niego dług.
To nie tak.
Mylę, że chodzi o Winter.
- Co? - Sean i Winter co kombinujš.
Tyle wiem.
- Ma broń. - wirujesz!
Na razie zaszyli się w zabiegowym z dwoma typami przebranymi za strażników.
Chyba nie wie, że tam jestecie.
Możesz wyprowadzić kobiety przez wschodnie wyjcie?
- Nie wiem. Spróbuję. - Odwrócę jego uwagę,
a gdy będziecie w luzie, zwolnię zamki.
Kończy mi się cierpliwoć.
Skrzywd Verę, a cię zabiję.
Siemka, Jake! Jeli zależy ci na niej i dzieciaku,
zmu szefa, żeby otworzył drzwi.
Zabiję cię jak psa.
- Idę tam. - Chyba nisz. Sied na dupie!
Kolejny zakładnik nam niepotrzebny.
- Co się dzieje? - Milczcie i posłuchajcie.
Pójdziecie po kolei do wyjcia.
Gdy będziemy tam wszystkie, naczelnik je otworzy.
- Will, nie drażnij mnie. - Ależ skšd.
- Chcę zrozumieć, o co chodzi. - Gdy pójdziemy, będziesz nad tym dumał.
- Nie pozwolę ci nikogo zabrać z sobš. - To ja mam tutaj spluwę.
I chętnie jej użyję. Nie chcesz chyba mieć krwi na rękach?
Chcesz czy nie?
- Nie. - Włanie.
- Więc otwieraj albo kto zginie. - Cholera!
- Wypierdalać do pralni! - Ruchy!
Szybciej, wchodzić tam!
Kurczę!
I nie ruszać się stšd!
Boże!
Sean, co ty robisz?
Zamknij pysk, dziwko płaczliwa. Dawaj ten pas, szybko!
Zasłoń kamery.
Ale to już!
Potrzebuje lekarza.
Ale się wszystko zesrało.
Mówi Rita Connors.
Jestem w celi przyjęć.
Czy kto mnie słyszy?
Halo, jest tam kto?
Zbierzcie się wszystkie tutaj. Ruchy, kurwa mać!
Na podłogę. Ty też, Smiles.
Mšdry, kurwa, pomysł, napać na więzienie.
- Zatkaj się! - Zastrzel dziwkę, gdyby pyskowała.
Szlag!
Kiedy będzie policja?
Za 10 minut razem z oddziałami specjalnymi.
- Jeli przez gliny skrzywdzi Verę - Jeste tam, Will?
Jestem, słucham.
Nic ci nie jest?
Vera jest cała?
Tak, ale nie wiemy, co się dzieje.
Boję się. On mnie trzyma na muszce.
Musisz otworzyć zamki.
- Nie pozwolę mu zabrać ciebie i Very. - Pojadę z nimi jako zakładniczka.
I obiecuję zajšć się paniš Bennett.
Nie mogę ryzykować.
Will, zrób to, bo zacznie strzelać do kobiet.
Pozwól Seanowi wzišć tylko Winter, niech puszczš Verę.
Słyszałe, co mówi. Otworzysz teraz?
- Nie mogę. - Kurwa!
Zabierz jš do pralni.
Mówi Rita Connors.
Jestem w celi przyjęć.
Niech kto tu przyjdzie, proszę.
O kurka.
Siadaj!
- Ja pierdolę! - Cholera!
- Nikomu nic nie jest? - Co się dzieje, pani Bennett?
Winter próbuje ucieczki. Strażnik Brody to jej człowiek.
- O w dupę pędzel! - Nigdy bladzi nie lubiłam.
- Co ty odpieprzasz, Marie? - Uciszcie jš!
Nie rusz jej!
Jeli stšd nie wyjdziemy, to nie tylko jš ruszę,
ale strzelę jej w łeb.
Jest tam kto?
Na litoć boskš!
Mówi Rita Connors z celi przyjęć.
Niech się kto, kurwa, odezwie!
Kto mówi?
Kto? Daj mi jš.
Gdzie jeste, Connors?
Utknęłam w celi przyjęć przy tej zasranej akcji.
Jest zamknięcie. Musisz przeczekać.
Nie wiem, co się tu odpierdala, ale wszystkim kieruje Winter.
Co ty mówisz?
Nie znam roli Brody'ego i tych dwóch, ale to akcja Marie.
Co mówiła?
Brody, daj mi Winter.
- Po co? - Daj mi Winter, powiedziałem.
Co się dzieje?
To pan Brody. Chyba
chyba mu odbiło.
Ty za tym stoisz?
Co? Ja? Co ty wygadujesz?
Próbujesz uciec?
Powiedz mi prawdę.
Niezależnie od roli Brody'ego, czy to twoja inicjatywa?
Po prostu nas wypuć.
Czas dobiegł końca, naczelniku.
Natychmiast zwolnij te jebane zamki!
Nie!
Proszę, nie!
Boże, nie!
Otwieraj albo zastrzelę Verę.
To już koniec, Sean.
Wypuć nas, Will.
- Nie uciekniecie. - Otwieraj!
- Rzuć broń, póki wszyscy sš cali. - Otwieraj te zasrane drzwi!
Nie pogarszaj sprawy, Sean.
Sean?
Otwórz drzwi.
tłumaczenie: titiŽ korekta: loodka
facebook.com/ProHaven
W następnym odcinku
To wszystko twoja wina!
Kto to jest?!
ZAKOŃCZENIE SEZONU
Helikopter ma wylšdować na dachu albo urzšdzę krwawš jatkę.
Brody?
- Tak? - Jestemy gotowi.
Daj mi spluwę.