NETFLIX ... SERIAL ORYGINALNY
Dzięki, że już jesteś.
Nie miałem planów na trzecią w nocy.
Proszę.
Idziesz z Omarem.
Będzie wolał rozmawiać z facetami.
Gdzie Olivier?
Ma chorego syna, ale przyjedzie.
Źle to wygląda.
Sprawa sprzed trzech godzin, a facet już u nas?
Nie dał się przebadać, więc trafił prosto tu.
Prokurator już dzwonił. Nie będzie łatwo.
Bez kawy ani rusz.
Cholera jasna!
Nie naprawią do rana.
Kto cię tu ściągnął?
Omar.
Godzina 3.28. Przesłuchujący: podkomisarz Sarkissian
i sierżant Matif.
Chcielibyśmy wiedzieć, czemu pan uciekał.
Bo dwóch mężczyzn mnie goniło.
Ubrani na czarno, mieli kaptury.
Nie wyglądali na policję.
- To były standardowe mundury. - Bałem się.
To nie była ucieczka.
Tylko mały spacerek.
Byłem wcięty, nie chciałem tak wracać do domu.
Zatrzymujecie każdego, kto pije w Marais?
Jeśli jest zakrwawiony.
To moja krew.
Z bójki?
Nie, to wasi koledzy rzucili mnie na chodnik.
Co mówią ludzie, którzy go aresztowali?
Zadzwoniłam.
Według nich doszło do szarpaniny,
ale nie mają pewności, czy się zranił.
- Rany są wcześniejsze. - Cudnie...
To kłamstwo.
Badania wykażą, czyja to krew.
Kupujesz to?
Ten pan ma odpowiedź na wszystko. Koszmar.
Ta wasza gra mnie męczy.
Gniję tu drugą godzinę i wciąż nic nie wiem.
Chcę to wyjaśnić. Wrócić do żony i dzieci.
Powiedz, żeby mnie puścili.
Prawniczki w to nie mieszajmy.
To z panem chcę rozmawiać.
Skoro już zwlekli mnie z łóżka w środku nocy,
wykonam swoją robotę.
Może mi w końcu powiecie, kogo niby zamordowałem?
Panie Lacombe, dziś ok. 00.30
na ul. Pot de Fer znaleziono Rémiego Fabrettiego.
Był nieprzytomny i ciężko ranny.
Zgodnie z raportem był pobity, miał wiele ran
na twarzy i na całym ciele.
Zmarł w drodze do szpitala.
Skąd to masz?
Z automatu.
Bierz, pójdę po następną.
Dzięki.
Jak tam Leo?
Zwymiotował wszystko, co zjadł. To pewnie wirus.
Nie pozarażaj nas.
Panie Lacombe, czy pan go zna?
REPUBLIKA FRANCUSKA RÉMI FABRETTI
Nie, nie znam go.
Na pewno?
To stare zdjęcie.
Mamy świeże zdjęcia trupa, ale nie polecam ich oglądać.
Nie znam go.
Jak to wygląda?
Jak coś, co wyrwało nas z łóżek.
Niewiele straciłeś.
Jego prawniczka z urzędu źle wygląda.
Ciało pana Fabrettiego znaleziono zaraz po ataku.
Policja przybyła o godzinie 00.35.
A o 00.43 został pan złapany w trakcie ucieczki...
Nie uciekałem.
No tak, przepraszam.
W trakcie niewinnego spaceru.
Gdzie był pan o 00.30?
Nie pamiętam. Opuściłem restaurację około...
O 00.45. Co potem?
Szedłem.
Jakoś nie bardzo się panu spieszyło
do rodziny.
Jak wspomniałem, piłem...
Jaka to była ulica?
Nie wiem.
Nie znam dobrze tej okolicy.
Więc nie wie pan, gdzie się kręcił przez godzinę?
Nazwałbym to słabym alibi.
A ja kupą zakłamanego gówna.
Nic mu nie zrobiłem.
Jaki miałbym motyw?
Pana Fabrettiego znaleziono obok baru, który lubił.
Access. Zna go pan?
Nie zbliżam się do tego rejonu.
Większość klientów Accessu to geje i osoby ze środowiska LGBT.
Ofiara często tam bywała.
Ktoś mógł go tam śledzić
albo zaczepić na zewnątrz.
Na Twitterze i Facebooku już o tym huczą.
Dlatego prokurator nas ciśnie?
Bardzo chce ogłosić prasie, że aresztowaliśmy podejrzanego.
Ostatnio było dużo ataków.
- Chce dać przykład. - Tak.
- Widziano go na miejscu zbrodni? - Nic nie mamy.
Kamera nagrała kobietę tuż przed atakiem.
To potencjalny świadek. Nadal niezidentyfikowana.
Według was zabiłem go, bo był gejem?
Dobrze, że pan pojął.
Czy związek dwóch facetów pana brzydzi?
- Tak czy nie? - Absurd.
Proszę odpowiedzieć.
Nie myślę o tym.
Nie znam go i mam gdzieś, że jest gejem!
Dlatego tu siedzę? Wyglądam na homofoba?
Czy ja wiem? A jak wygląda homofob?
Proszę mnie oświecić. Jak wygląda homofob?
Albo antysemita?
A rasista?
Powiem panu.
Tak jak każdy inny człowiek. Też ma samochód
i zdjęcia rodziny w portfelu. Jak każdy.
Zakatowanie kogoś na śmierć to coś innego.
Zwykle chcemy poznać motywację zbrodniarza.
Chcemy zrozumieć,
czemu dana osoba to zrobiła.
Często są okoliczności łagodzące.
Można wybaczyć.
Ale nie dziś.
Tego nie można wybaczyć.
Prawnie to pana pogrąża.
Jest późno.
Jeśli nie macie żadnych dowodów,
wracajmy do łóżek.
Poza słabym alibi, krwią na ubraniu i dziwnym zachowaniem?
Coś jednak mamy.
Coś tu jest.
Jak spędził pan wieczór, panie Lacombe?
Chcieliście coś uczcić z kolegami z pracy?
Tak, wyniki sprzedażowe zespołu.
To był dobry kwartał, mimo słabej sytuacji na rynku.
Chcieliśmy odreagować.
- Co sprzedajecie? - Okna.
PCV, drewno, materiały budowlane. Tego typu rzeczy.
Kto był na kolacji?
Cały zespół: pięciu sprzedawców i ja. Już podawałem imiona.
Sami faceci?
Tak wyszło.
Przepytaliśmy waszą kelnerkę z restauracji.
Powiedziała, że byliście wulgarni,
padały komentarze na temat jej piersi.
Jeden z was ją obłapiał.
Jak mówiłem, musieli odreagować.
Od kiedy firmę kupili Duńczycy, cele sprzedażowe są chore.
Wiem, że źle wypadli w restauracji, ale nie byli groźni.
O co tu chodzi?
Kelnerka zeznała, że w trakcie toastu wykrzyczał pan:
„Zetrzemy pedałów na miazgę".
O jakich pedałach mowa?
To ludzie Francka Mangina.
Taka przepychanka.
Od dwóch lat mają lepsze wyniki,
w tym roku mamy okazję ich pobić.
Cały jego zespół to geje?
Oczywiście, że nie.
Tak po prostu mówimy.
Tak po prostu.
Jak na grupie w WhatsAppie, której używa wasz zespół do pogaduszek.
Poznaje pan?
To prywatne rozmowy.
Znacie pin?
Pański szef nam dał.
To źle?
Jest tu coś do ukrycia?
Nie.
Poczytamy sobie teraz, o czym to rozmawiacie...
Pan i pana zespół.
Zobaczmy, co jeszcze mówicie „tak po prostu".
Trzynasty lutego:
„Pierdol się, ty cioto,
twoja kolej spisać protokół spotkania".
Ale...
Drugi kwietnia:
„Zetrzemy pedałów na miazgę".
Zakładam, że znowu chodzi o ten drugi zespół.
Natomiast
cztery dni temu:
„Założę się, że wolałby przyjąć wielkiego fiuta w kakao".
Dobra, zrozumieliśmy.
Nie czytam tego dla przyjemności, panie Lacombe.
To odrażające.
Nie lubię tej całej poprawności politycznej,
bo to przesada w drugą stronę.
Ale rozumiem,
że kiedy sześciu tego typu gości jest na bani,
i ląduje w dzielnicy gejowskiej,
będą kłopoty.
Panie Lacombe,
powie nam pan, czy rzeczywiście planował zmiażdżyć pedała?
Jak to wyglądało?
Zobaczyliście ofiarę z facetem,
poczuliście wstręt i ich pobiliście?
To, że w zespole mojego klienta występują
znamiona homofobii, nie znaczy, że to zrobił.
„Znamiona homofobii". Jakie to poetyckie.
Lepiej niech już pani nic więcej nie mówi.
Wiecie, że tak jest wszędzie.
Ludzie ciągle mówią takie rzeczy.
Pewnie nawet tu macie to na ścianach kibli.
Taki jest świat.
„Taki jest świat"?
„Krwotok wewnętrzny, połamane żebra.
Podejrzenie złamania kręgów szyjnych,
liczne obrażenia głowy, zmiażdżony obojczyk".
Czy to konieczne?
Uważam, że tak.
Kiedy skończy pan odsiadkę,
może świat już taki nie będzie.
To prokurator.
Co mu powiesz?
Dowodów brak, a gość szybko nie pęknie.
Wiecie co...
Czuję, że macie pracę podobną do mojej.
Wasz jedyny cel tej nocy...
to sprzedać, że jestem mordercą.
Dam wam pewną radę.
Bo widzicie,
jestem bardzo dobrym sprzedawcą.
Zamieniam się w słuch.
C-Z-D.
Technika sprzedaży, z której korzystamy.
„C" oznacza cechę.
Zawsze trzeba zacząć od opisu produktu.
Wy tu macie niezły towar.
Przeciętniaka, który okazuje się być potworem.
Tłum to kocha.
„Z" to zalety produktu.
Klient musi pojąć, czemu cechy są korzystne.
Tu sprawa jest jasna.
Śledztwo trwa jedną noc.
Gawiedź jest spokojna, w gazetach chwalą.
Wszyscy są zadowoleni.
Ale jest problem z „D".
„D" to dowody.
Trzeba udowodnić opisane zalety produktu, żeby odnieść sukces.
Choćby pokazem albo dobrymi recenzjami od klientów.
Tu zaczynają się schody.
Bo nie macie nic.
Nawet cienia dowodów.
A bez nich
nie ma sprzedaży.
Spróbujmy od nowa.
Zarządzam przerwę.
Przesłuchanie zawieszone o 5.13.
Dzięki.
Sukinkot dobrze znosi presję. To potrwa.
Dziękuję.
W porządku?
Tak.
Od kiedy wróciłam, jest super.
Przez Audrey?
Będzie lepiej.
Teraz nie mogę nawet wejść do pokoju przesłuchań.
Nie wiem, Omar,
może za wcześnie wróciłam.
Za wcześnie nam przerwałaś.
Niewinni nie miewają takich zaników pamięci.
Nie szło wam, Gérard.
Jeśli taktyka nie działa, musicie ją zmienić.
Ma rację.
Cała nadzieja w plamach krwi.
O ile to krew Fabrettiego.
Wyniki badań DNA będą za dwa dni,
prokurator tyle nie zaczeka.
Znaleźliśmy potencjalnego świadka?
Jeszcze nie.
Prokurator nieźle nas wychujał.
Czyli powinniśmy go wypuścić?
To twoja decyzja.
Ty jesteś szefem.
Doceniam wsparcie.
Czas ucieka, a prokurator się niecierpliwi.
Rzućmy tego gościa dziennikarzom.
A potem sąd zdecyduje, co dalej.
A jeśli miał pecha, że tam był?
Pecha tej nocy miał Rémi Fabretti.
Śmiertelnego pecha.
Zgadzasz się?
Przestań ciągle pytać innych, czy się zgadzają.
Starasz się pracować zza lustra,
ale to tak nie działa.
Jesteś naszym kapitanem, nie trenerem.
Kapitan musi być na boisku.
Panie Lacombe,
mam nadzieję, że pan odpoczął.
Jest godzina 5.30.
Obecni: nadkomisarz Larsen i sierżant Serra.
Wznawiamy przesłuchanie.
Będą jaja.
Może niepotrzebnie odpychamy Audrey.
Ta praca i bez tego jest wredna.
Zapomniałeś już o sprawie Webera?
Daje w kość Laetitii.
Masz nas za idiotów?
- Wszyscy wiedzą, w co grasz. - Co?
One się żrą, a ty nic. Nie widzisz, że z Laetitią jest źle?
- Jest dorosła, da radę. - Jakoś nie sądzę.
Czekasz na zawieruchę, żeby móc
zostać szefem.
To kierownictwo zdecyduje, co będzie dalej.
Dotąd pańskie wyjaśnienia były wiarygodne.
Może spacerował pan po opuszczeniu restauracji,
może zranił pana jeden z policjantów.
Może to jeden wielki pech.
Wierzy mi pani?
Nie.
Myślę, że pan kłamie, bo ma dużo do stracenia.
Mój zespół i mój szef też tak uważają.
Zostanie pan napiętnowany.
Musimy kogoś oskarżyć.
Ja to wiem, pan to wie,
ale mimo to trzyma się pan tej wersji.
Bo jest prawdziwa.
Są dwie opcje.
Zabił pan Rémiego Fabrettiego i gra na czas
albo coś pan ukrywa.
Coś, czego boi się pan bardziej niż śledztwa.
Mało rzeczy ma taką moc.
Dlatego uważam, że sierżant Matif źle ocenił sytuację.
Ta sprawa jest osobista.
Dlatego zapytam jeszcze raz:
znał pan Rémiego Fabrettiego?
Proszę odpowiedzieć.
Nie, nie znałem go.
Jestem tu nowa.
Ale już coś zauważyłam.
Ludzie, którzy są tu przepytywani,
są w konflikcie między tym,
kim są, a tym, kim chcieliby być.
To ogromna presja.
To do niczego nie prowadzi.
Co pani wie o presji?
Gram rolę, która jest oceniana codziennie.
Potrzeba bycia wystarczająco dobrym,
lęk przed pomyłką...
I te kilka momentów,
kiedy można być sobą.
Nie stać nas na ten luksus.
Kim pan jest?
Wściekłym macho, jak sugerowaliśmy?
Kierownikiem pracoholikiem? Kochającym ojcem i mężem?
Wszystkim naraz?
Czy kimś innym?
Nie będę czytała raportu koronera,
który mój kolega już zacytował.
Ale wspomniano w nim,
że Rémi Fabretti odbył przed śmiercią stosunek.
Za barem znajduje się kilka małych podwórek.
Bywalcy lubią tam chodzić, żeby, cóż,
poznać się lepiej.
Co mi po tej wiedzy?
Nie bywam tam.
Mówiąc dokładniej, odnaleziono ślady śliny
w okolicach genitaliów ofiary.
Zastanawia mnie, czy nie pańskiej.
Wystarczy nam jedno badanie DNA.
Blefujecie.
- Zaryzykowała. - Jest wstrząśnięty.
Niedługo będą wyniki.
To szaleństwo.
Godzinę temu bylem brutalnym homofobem,
a teraz twierdzicie,
że jestem gejem i obciągnąłem facetowi w krzakach.
To...
Na tym polega wasza praca?
Rzucacie...
w ludzi hasłami i czekacie, co się przylepi.
Załóżmy, że poszedł pan do baru po kolacji.
Poważnie?
Spotkał pan Rémiego,
nawet jeśli wcześniej go nie znał.
To stek bzdur.
Nigdy tam nie byłem i go nie znałem.
Jestem żonaty od 11 lat.
Mam dwie wspaniałe córki.
Nie kręci mnie tańczenie w obskurnych barach
i tym podobne świństwa.
- Więc zna pan ten bar? - Mówię, że nie.
Ale wie pan o tańcu?
Chyba w każdym takim barze są tańce?
A może kiedyś tamtędy szedłem i zerknąłem przez okno...
Access ma przyciemniane okna. Nie widać wnętrza.
Poszedł tam.
Pokazaliśmy w barze jego zdjęcia.
Nikt go nie poznał.
To szaleństwo.
Powariowaliście.
W normalnych okolicznościach każdy
ma prawo do prywatności.
Ale dzisiaj ktoś zginął.
Tylko pan może nam pomóc poznać prawdę.
Proszę o nich opowiedzieć.
Ile mają lat?
Jak się nazywają?
Proszę pomyśleć o rodzinie.
Policja przewróci wasz dom do góry nogami.
Będą je wypytywać o pana.
To będzie dla nich trudne.
Teraz możemy im tego oszczędzić.
To Salomé.
Salomé i Nina.
Salomé ma dziewięć lat
i kocha konie.
Ma na ich punkcie obsesję.
Cały pokój obklejony.
Są wszędzie.
Ma tapetę w konie, poduszki, zasłony.
Nina ma pięć lat.
Właśnie uczy się czytać.
Chce czytać mi bajki co wieczór.
Już zna te opowiadania na pamięć.
Tak bardzo je kocham.
Kiedy na nie patrzę...
aż ściska mi gardło.
Chyba trudno jest utrzymać ten podział.
Tutaj rodzina i kumple,
a tam pańskie drugie życie.
- Słabo mi. - Może przerwa?
Nie zgadzamy się.
Proszę mówić teraz.
Areszt trwa 24 godziny.
To masa czasu na węszenie.
Na pewno coś na pana znajdziemy.
Córki pewnie coś wiedzą.
Jakiś drobny szczegół.
To niepotrzebne.
Możecie zamiast tego szukać świadków, oglądać nagrania z kamer.
W końcu znajdziecie kogoś, kto ich widział.
Pan ich widział.
Nie.
Tak. Był pan wtedy z Rémim.
To nieprawda.
Tylko pan może pomóc.
Nie mogę.
Stracę wszystko.
Moją pracę, rodzinę.
- Dla Rémiego. - Albo dla siebie samego.
Jak długo można żyć w kłamstwie?
Kim pani jest, żeby mi mówić, jak żyć?
Ale to nieważne, bo to wszystko nieprawda.
Proszę.
Czemu nie dał pan się zbadać?
Jest pan ranny.
Niechęć do lekarzy?
Coś pan ukrywa?
Wolałby się pan nie rozbierać?
Nie potrzebowałem.
Proszę zdjąć buty.
Co takiego?
Buty, proszę je zdjąć.
Skarpetki też.
Odbiło jej.
To chyba żart.
Nie ma powodu do przeszukania.
Chodzi tylko o stopy. Nie odbieram panu godności.
Nie odpuszczę.
Choćby to była ostania rzecz, jaką zrobię.
Powstrzymać ją?
Nie, poczekajmy.
Ten lakier niczego nie dowodzi.
Bardzo ładny.
Jakie to uczucie? Ja nigdy nie noszę.
Pomaga przetrwać dzień.
Lubię wiedzieć, że tam jest.
W pracy nie ma pan lekko.
Nie winię chłopaków.
Nie rozumieją, jak to jest słuchać ich tekstów.
Czasem wyobrażam sobie ich miny,
gdybym tak
przyszedł do pracy...
w sukience
i w obcasach, a potem,
jakby nigdy nic,
usiadł za biurkiem.
Co się stało po kolacji?
Przecież wiecie.
To pańskie zeznanie.
Kręcą panią pikantne szczegóły?
Nie.
To pana opowieść.
Chcę znać pańską wersję.
Przebrałem się do Accessu.
Garnitur miałem w torbie.
Chciałem mieć godzinkę dla siebie.
Takie chwile, kiedy mogę być całkiem sobą,
sprawiają, że życie jest lepsze.
W każdym razie...
nie wiedziałem, że spotkam Rémiego.
Znaliście się już?
Widziałem go parę razy.
Wymienialiśmy spojrzenia.
Znałem tylko jego imię.
Kiedy tam dotarłem,
siedział przy barze.
Nawiązałem rozmowę,
od razu zaiskrzyło.
Tak myślę.
Sytuacja eskalowała.
Wtedy poszliście na podwórko, żeby uprawiać seks?
Jedną chwilę.
To był wyjątek. Nie po to tam chodzę.
Większość transwestytów, jakich znam, jest hetero.
Ale to prawda...
Czasem sypiam z mężczyznami.
Mimo to...
kocham moją żonę.
Jej ciało i umysł.
Uwielbiam być mężczyzną, który co noc wraca do rodziny,
oraz kobietą,
która odwiedza Access.
Lubię ich oboje.
Nie chcę musieć wybierać.
No więc...
wyszliśmy na podwórko.
Jakaś para się całowała,
ale szybko odeszli.
Też byliśmy tam krótko.
Po prostu miło spędziliśmy czas.
Zauważyliśmy ich w oddali,
kiedy wracaliśmy.
Ilu ich było?
Pięć osób.
Głośno się śmiali.
Dobrze znam ten typ.
Zaczepili was?
Stali między nami a barem. Zauważyli nas.
Rémi chciał ich minąć, nie okazywać strachu.
Ale...
poprosiłem go,
żebyśmy się oddalili.
Więc tak zrobiliśmy.
Wtedy oni zaczęli iść za nami.
Słyszałem ich rechot
i obelgi, były coraz głośniejsze.
Zaczęliśmy biec w przypadkowym kierunku.
Zostałem w tyle za Rémim, bo miałem szpilki.
Wtedy się przewróciłem.
Dlatego ma pan ranę na dłoni.
Gdy wstałem, zauważyłem jakieś drzwi.
Schowałem się.
Minęli mnie, nie zauważyli, że tam jestem.
Wszystko słyszałem.
Krzyki, kiedy go dopadli.
Obelgi,
ciosy.
Zamarłem.
Byłem przerażony.
Oni go tam katowali, a ja...
mu nie pomogłem.
Poczekałem, aż odejdą,
i z powrotem włożyłem garnitur.
Zmyłem makijaż.
Schowałem sukienkę,
torbę i resztę do śmietnika,
i pobiegłem do auta.
Zostawiłem go tam.
Tak mi wstyd.
Bał się pan o życie?
Nie.
Wtedy już się nie bałem.
Nie myślałem o nich
ani o Rémim.
Myślałem o żonie i córkach,
o tym, co im powiem.
Z powodu tego
pożałowania godnego koszmaru.
Na razie wystarczy.
Co będzie teraz?
Na chwilę obecną założymy, że to prawda.
Pani nie odpuszcza.
Będziemy potrzebować dokładnego opisu napastników.
Potem będzie pan musiał ich zidentyfikować.
Może pan zostać wezwany na świadka.
Ze względu na rozgłos sprawy pańska tożsamość może zostać ujawniona.
Do tej pory to ukrywałem.
Dziękuję za odwagę.
Daj panu zeznanie do podpisu.
Dobra. Zajmę się przeniesieniem.
Dzięki za telefon.
Nie ma sprawy.
Idziemy na śniadanie?
Pewnie.
Byłoby super.
Spokojnie, to tylko śniadanie.
Jasne.
Przekażemy rysopisy organom ścigania. Doskonale.
Dziękuję, panie prokuratorze.
Dobrze ci poszło.
Wręcz świetnie.
Prokurator jest zły.
Mamy świadka, a to sukces.
Audrey.
Co?
To ja dałem dupy z prawniczką Webera.
Wygłupiałem się i niechcący palnąłem o chorobowym Laetitii.
Nie pomyślałem.
Kiedy to do mnie dotarło, było już za późno.
Dopiero teraz mówisz?
Źle by to wyglądało przed emeryturą.
Wszyscy myśleli, że to ty.
Uznałem, że i tak wylecisz stąd po dwóch tygodniach, więc...
Powinieneś porozmawiać z górą.
Tak zrobię.
W grę wchodzi twój transfer.
Wpadnę do domu sprawdzić, co u syna.
Do jutra. Znaczy, do dziś.
Na razie.
Do zobaczenia.
Dobra robota.
Napisy: Sylwester Stachowicz