NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Uwaga, uwaga.
Strefa kwarantanny została naruszona.
Transport ewakuacyjny jest w drodze.
Prosimy udać się do przypisanego miejsca zbiórki.
- No chodź! - Dobra.
- Nie zostawiaj mnie. - Jestem.
Patrz, co zrobiłeś! Popierdoliło cię!
Chodź!
- Stop! Zatrzymać się! - Stop!
Stop!
Odjechał.
- Przyjedzie kolejny. - Ten był ostatni.
Musimy iść pieszo.
Pieszo?! Rozejrzyj się...
Hej?
Hej!
Nie zostawię jej.
Nic nie możemy zrobić. Trzeba iść, zaraz tu będą.
Musimy iść.
Rasmus.
Pomocy.
Pomóż mi.
Zostawili mnie.
Jestem sama.
Sarah.
To był tylko sen.
Ale ona nie żyje.
Tęsknisz za nią.
Rozumiem to.
Uratowałbyś ją, gdyby to było możliwe.
Bo taki już jesteś.
Jesteś dobrym człowiekiem.
To się niedługo wydarzy. Wiesz o tym, nie?
Kiedy?
- Nic się nie wydarzy. - Właśnie że tak.
To tylko kwestia czasu.
Do twojego ciała nie dodano instrukcji obsługi.
- Minęły trzy miesiące. - I mogą minąć kolejne trzy.
Warto czekać.
Zgodziłeś się na to.
Nie musisz tu siedzieć.
Możesz wychodzić.
Traktuj Apollon jak swój dom.
Znalazłeś moją siostrę?
Lepiej o niej zapomnij.
Nie.
Powinna tu ze mną być.
Znajdź ją albo sam to zrobię.
Nim zaczniecie, wspomnę tylko, że namioty nie są dźwiękoszczelne.
Już pora?
Niedługo.
Nie wiemy, co tam jest.
Po drugiej stronie muru.
Możemy tu zostać.
Tylko na chwilę.
Będzie lepiej, gdy otrzymamy pomoc.
Dobrze o tym wiesz.
Wierzysz w to?
A ty nie?
Hej.
Mogą wyjść przez ten tunel.
Apollon nie pilnuje już tego wyjścia.
Nie starcza im ludzi.
Poradzą sobie.
Pewnie. Jasne.
Zachowaj niepokój dla siebie.
Słucham?
Musisz w nią wierzyć.
Tylko Fie i Simone nie mają w ciele kapsułek.
To nasza jedyna nadzieja.
Fie...
Tam jest przyszłość twojego dziecka.
- Czemu Jean jest taki bez życia? - Jest w żałobie.
Lea nie żyje już od trzech miesięcy.
Niech się z tym pogodzi. Chciał nas zabić, wybaczyliśmy mu.
Czasem zapominam, jakim jesteś kutasem.
W porządku?
- Co? - Nie.
Trudny dzień?
Po prostu cierpię.
Tak, to naturalne.
Bądź dla siebie wyrozumiały.
To nie twoja wina, że Lea nie żyje.
Wiem, to wina Rasmusa.
Sarah też zginęła przez niego.
Rasmus, dołącz do mnie.
Oglądałeś widok z góry?
Chodź.
Świat się zmienia.
Zawsze tak było.
My musimy się dostosować.
Od tego się zaczęło, chciałem być częścią zmiany.
I zmieniłem nie tylko nas.
Ale i wszystko na około.
Nawet ciebie.
Rasmus...
chłopak, który przetrwał to, co zabiło innych.
Nie wyobrażam sobie, jak to jest być tobą.
Jak bardzo jesteś samotny.
Chciałbym wziąć cały twój żal,
twój ból i uwolnić cię od nich,
bo wiem, jak to jest być samotnym.
Rozumiem cię.
Jeśli chcesz być ze swoją siostrą, znajdziemy ją dla ciebie.
Chodź.
Tu. To tunel.
Ten, który prowadzi na drugą stronę.
- OK? - Tak.
Tak.
Dbajcie o siebie. I o malucha.
Lepiej mi będzie tam niż tu.
Hej.
- Nie idź. - Przestań.
Nie musimy tego teraz robić.
Martin...
My siedzimy w strefie, a wirus się rozprzestrzenia.
Dotrze wszędzie.
Wrócę po ciebie.
Dobrze?
Obiecaj.
Obiecuję.
Patrz na to.
- Co to? - Póki to noszę,
możesz widzieć, dokąd idę.
Kira mi to dała.
Mam cię stalkować?
Ja pierwsza to robiłam.
Dobrze?
Wiesz co?
Ja...
No co?
Już za tobą tęsknię.
Chodź do mnie.
Wciąż śledzimy jego siostrę?
Tak, zmierza w stronę muru.
Przyprowadź ją.
Chyba opuszczają strefę.
Pokaż.
Proszę.
- My nie możemy wyjść? - To zbyt niebezpieczne.
Nie możemy ryzykować.
Chodź.
- Weszły. - Dobrze.
- Są w tunelu. - Dobrze.
Martin!
Apollon.
Co?
Wciąż może im się udać.
Tam Apollon ich nie złapie.
Tylko tego by brakowało.
Co to było?
- Fie... - W porządku?
Uważaj! Nie podchodź.
- Musimy to wyłączyć. - Nie ma czasu. Idź sama.
Co? Nie zostawię cię.
Idź sama!
Nie.
Spójrz na mnie.
- Wyłączymy. - Simone!
Nie martw się.
Sprowadź pomoc.
Ale...
Dobrze?
Wrócę po ciebie.
Ręce do góry!
Martin.
Nie ruszają się.
- Są po drugiej stronie! - Tak!
- Udało się! - Tak jest!
- Mówiłam. - Tak!
Halo?
Jest tu kto?
Halo?
Punkty zbiórki zostały skażone. Ewakuacja jest niemożliwa.
Proszę zostać na miejscu i się ukryć.
Uwaga, uwaga.
Strefa kwarantanny została naruszona.
Punkty zbiórki zostały skażone. Ewakuacja jest niemożliwa.
Proszę zostać na miejscu i się ukryć.
Uwaga, uwaga.
- Martin. - Tak?
Czy ta kropka do nas wraca?
Zawróciły.
Powiedz, gdzie jest.
Jak to?
Poszłam sama.
Od kiedy o tym wiecie?
No?
Od kiedy wiecie, że mur nie zatrzymuje wirusa?
Twój brat cię szuka.
Mój brat?
Chodźmy.
Co tam zobaczyłaś?
Czemu wróciłaś?
Jest...
Jest wszędzie.
Niedługo je zobaczymy.
Tak szybko się przemieszczają?
- Złapali je. - Wiem, dokąd jadą.
Znajdziemy je.
Chodźmy.
Jednostka 9-4 podjeżdża do punktu kontrolnego 8. Odbiór.
Dokąd jedziemy?
Przyjąłem.
Przebadajcie je i zabierzcie na górę.
Gdzie Rasmus? Gdzie go trzymacie?
Nie ruszać się.
Zamknąć oczy.
Nie mają wirusa ani innych chorób.
- Jest w ciąży. - Tak.
- Do skrzydła szpitalnego. - Jeśli zranicie...
Jej dziecko będzie pierwszym noworodkiem w strefie kwarantanny.
Zobaczycie się, gdy porozmawiasz z bratem.
Czeka na ciebie.
Naukowcy, sala 624.
Rak mózgu.
Powtarzam, sala 624, rak mózgu.
Rasmus?
Kochanie.
Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Wiem, że się bałaś.
A ja byłem zły.
Ale już dobrze. Nie bój się.
Byłam za murem.
Wirus się rozprzestrzenia.
Wkrótce będzie wszędzie.
Wiesz o tym?
To nie ma znaczenia.
Właśnie że ma. Bo świat może się skończyć, jeśli czegoś nie zrobimy.
Stary świat umiera.
Tworzymy nowy.
Rozprzestrzenimy mojego wirusa.
On mnie uratował.
I uratuje wszystkich.
Będziecie tacy jak ja.
Jeśli wszyscy zostaną zarażeni...
przeżyją.
Apollon nie jest już wrogiem, a wirus nie jest zagrożeniem.
To szaleństwo.
Jak to?
To, co mówisz, nie ma sensu.
Ludzie z eksperymentów Apollonu, ci, których złapał deszcz...
Ktokolwiek łapie wirusa, umiera! Nie możesz...
W ten sposób przeżyjesz.
Tu nie chodzi o ciebie.
- Musimy zniszczyć wirusa. - Nie, przestań.
- Znajdziemy lekarstwo. - Nie...
Zamknij się!
Nie ty decydujesz. Spójrz na mnie i przyznaj, że się myliłaś.
Poprosiłem, by cię przyprowadzili.
Chcę, żebyś zrozumiała, że to jest lek.
Właśnie tak przeżyjecie.
Niech to sobie przemyśli.
Nie bój się, nic się nie stanie.
Nie chcę być tu sam.
Już dobrze.
Zostanę.
Już nie musisz się mną opiekować. Będziemy dbali o siebie nawzajem.
Jesteśmy w tym razem.
- Nie, nie włączaj. - Dlaczego nie?
Jeśli to aktywujesz, Apollon nas namierzy.
To ostatnia warownia Apollonu. Resztę zniszczono.
Tak po prostu wparujemy i ich znajdziemy?
Będziecie udawać moich więźniów. Dobrze?
- Jean... - Tak?
Ty zostań. Jesteś zbyt niestabilny.
Założę stary mundur Apollonu.
Nie posłucha.
To twoja starsza siostra.
Zawsze to ona mówiła ci, co jest dobre, a co złe.
- Nic z tego nie rozumie. - Nie.
Nie rozumie.
Ale ty rozumiesz.
Musi to sobie uzmysłowić!
Więc jej pokaż.
Niech ich zobaczy.
Niech zrozumie, że tego chcą ludzie.
Chodź ze mną.
Hej!
Przyprowadziłam ich.
- Kto ty? - Kira.
- Jaka Kira? - Wiecie, kim jestem.
To rebelianci.
Wpuśćcie nas.
To ona.
Do wozu.
Zabierz jej broń.
Patrz! Obóz.
- Jest, to ona. - To Fie!
Idź, ratuj je.
- A ty dokąd? - Znajdę Stena.
Trzeba ich powstrzymać.
Zabijesz go.
Szybciej! Zabrali je do środka.
Idziemy czy nie?
Tak.
Wszyscy przyszli tu dobrowolnie.
Chcieli się zarazić.
Chodź.
Są tutaj.
Jesteś jego siostrą?
Kazał ci ze mną porozmawiać.
Nie.
Powiedzieli, że musisz nas zobaczyć,
by zrozumieć dlaczego.
Jestem Mathilde.
Pacjentka nr 24.
Gruźlica?
Tak.
Każdy coś ma.
Jakąś durną chorobę.
Której myśleliśmy, że się pozbyliśmy.
Nas uratuje najpierw.
Powiedzieli, że przetrwamy wszystko.
Dadzą wam wirusa.
Będziemy tacy jak on.
Spokojnie, już nie zarażam.
Wiem, co sądzisz.
Wszyscy zarażeni zmarli.
Ale...
trzyma mnie przy życiu nadzieja.
On nie jest taki, jak myślisz.
Twój brat to bohater.
Uratuje nas wszystkich.
Poznałaś go?
A mogę?
Gotowy?
Przestań!
Patrick, nie!
Macie przestać!
Co tu robicie?
Patrzcie.
To chłopiec.
To chłopiec?
Jasna cholera!
Chłopak.
- W porządku? - Tak.
- Gdzie Simone? - Z Rasmusem.
- Co? - Tak, on też tu jest.
Gdzie?
Rasmus.
Pomóż mi.
Rasmus...
Sarah?
To on.
- Kto to? - Ty powinieneś wiedzieć.
Uratujesz ją.
Cześć.
Nie podejdziesz?
Czemu go zamknęli?
Sam się zamknął.
Żeby cię nie zabić.
Uratuję cię.
Pokaż jej.
Nie boję się.
Ale musimy...
Pokaż jej, co potrafisz.
Na wszystko masz odpowiedź.
Sten ci ją podał.
Manipuluje tobą.
Nikogo nie uratujesz.
- Dałem ci szansę. - A ja to przemyślałam.
Nie zostanę tu.
Rasmus, to nie jest rozwiązanie.
- Tylko ja mogę wszystkich uratować! - Chyba zabić.
- Nie! - Zabijesz nas.
Nie odchodź...
Zostań!
Simone!
Zatraciłeś się...
Zostań!
Simone!
Teraz widzisz.
Widzisz, czym jest.
Przestań. Nie idź.
Simone!
Stój.
Nie idź. Stój!
Simone!
Uwaga, uwaga. Więzień ucieka.
Wzywam jednostki.
Więzień na wolności, budynek główny, zmierza w kierunku wyjścia.
- Wyprowadź ją, ja znajdę Simone. - OK.
- Pośpieszmy się. - Patrick...
Za chwilę będziemy mieć gości.
No co?
- Nie idę. - Że co?
Uciekaj stąd.
- Nie mogę. - Uciekaj.
- Biegiem! - Dobra! Jasne!
Uwaga, uwaga. Więzień ucieka.
Strażnicy do trzeciego sektora.
Uwaga, uwaga. Więzień ucieka.
Hej!
- Co z nim zrobić? - Zabrać go stąd.
Nie! Zostawcie go.
To ojciec dziecka. Chronił mnie.
Jeśli on nie zostanie, ja też nie.
Dać mu spokój.
WYJŚCIE
Uwaga, uwaga. Więzień ucieka.
Strażnicy do trzeciego sektora.
Tam jest. Stać!
Stój, do cholery!
Stój albo zaczniemy strzelać.
Odwróć się i trzymaj ręce na widoku.
Mamy ją. Piąty sektor.
- Kira. - Prosto przez drzwi.
Co jest?
Dlaczego uciekasz?
Czemu nie chcesz słuchać?
Zawsze ci ufałem. Dlaczego nie zaufasz mnie?
Posłuchaj brata. Nie mamy złych intencji.
- Nie możecie wszystkiego zmienić. - Możemy i zmienimy.
Dołącz do mnie.
To jedyne wyjście.
Ratujemy ludzkość.
Simone.
Przestań.
Jesteśmy w tym razem.
Prawda?
Jak wtedy, gdy byliśmy sami.
Simone...
Naprawdę chcę cię mieć przy sobie.
Przepraszam.
- Nie mogę. - Możesz.
Simone...
Czekaj.
Czekaj!
Simone, nie!
Nie! Simone!
Nie!
Kurwa!
Rasmus, chodź...
Simone! Nie!
Wyprowadzić go!
Nie!
Rasmus.
Rasmus?
Napisy: Marta Przepiórkowska