NETFLIX ... SERIAL ORYGINALNY
Przyjaciele, obywatele Baxter High,
w tych czasach pełnych napięć i podziałów
pytam was,
co uczyniłoby tę szkołę lepszą, a społeczność – silniejszą?
Może postawimy na jedność i empatię...
wobec siebie nawzajem?
Na inkluzywność, żeby każdy czuł się tu jak u siebie.
Żeby dzielące nas różnice były tym, co nas jednoczy.
Głos na Sabrinę Spellman i Rosalind Walker
sprawi, że wasz głos zostanie usłyszany.
Otrzymacie go i zostaniecie wysłuchani.
Dziękuję.
Przewodnicząca samorządu.
Co za emocje, prawda?
Podobała ci się przemowa?
Szczerze mówiąc, w twoich słowach zabrakło mi autentyzmu i tożsamości.
Trudno o pełen autentyzm,
gdy wciąż się zastanawiam, kim i czym jestem.
Tym bardziej powinnaś się wycofać z tych dziecinnych wyborów.
- Skąd weźmiesz na to czas? - Zorganizuję się.
- Proszę. - Dziękuję.
Dla mnie i dla Roz to ważne.
Ważne?
Ważna jest ochrona świata przed pradawnymi koszmarami.
To jest ważne.
Może, ale nie napiszę sobie „pogromczyni pradawnych koszmarów"
w podaniu na Vassar.
Zakładając, że college wciąż będzie istniał.
Ciotka Zelda ma rację.
Pradawne koszmary wciąż nam zagrażają.
Rozumiem.
Czasem mam wrażenie, że nie rozmawiamy o niczym innym.
I nie podoba mi się, że odciągasz Rosalind od obowiązków strażniczki.
Przecież pracują we trójkę.
A skoro o Rosalind mowa, to czy powiedziała Harvey'emu,
że jest czarownicą?
Nie. Chyba zrobi to dzisiaj.
Harvey...
odezwij się.
Co mam powiedzieć?
To dla mnie szok. Mówiłaś mi wprost, że nie jesteś wiedźmą.
Bo o tym nie wiedziałam.
- To tylko słowo. - To coś więcej.
To twoja tożsamość.
To tylko jeden z jej aspektów.
Mówiłaś, że jesteś...
strażniczką.
Co to znaczy?
Że jestem jasnowidzką.
Widzę rzeczy, których inni nie widzą.
Mam sobie pójść?
Nie.
Chcę, żebyś została.
Przepraszam.
Staram się.
Wiem.
Jest dobrze.
Poradzimy sobie.
PORA NA GŁOSOWANIE!
Głosuj na Spellman i Walker.
BRACHOLE DLA BRATERSTWA BILLY I CARL NA PRZEWODNICZĄCYCH
Poważnie, Theo.
Czemu wszystkie moje dziewczyny muszą być wiedźmami?
Może to twój typ.
Zapytam Robina, czy zna jakieś hobgoblinki.
Widzieliście plakat Billy'ego i Carla?
Co za porażka.
„Brachole dla braterstwa". Ale żenada.
Jak ułożysz sobie zajęcia, Roz?
Żeby połączyć bycie przewodniczącą i strażniczką.
Coś wymyślę.
W końcu mam bezwarunkowe wsparcie
przyjaciół i mojego chłopaka.
Prawda?
Muszę lecieć.
Pójdę się...
przewietrzyć.
Dzień dobry, przyjacielu.
Chyba nie przeszkadzam.
Przynoszę towary...
pierwszorzędnej i najwyższej jakości
dla kolekcjonera rzadkich błyskotek.
Zapraszam, kramarzu, wejdź do środka.
Znalazłeś chętnego kupca.
Mam tu szeroki wybór niebezpiecznych artefaktów.
Nie dla słabych na umyśle.
Na przykład...
kamienny omfalos
wydobyty z ruin w starożytnej Grecji.
Moje zainteresowania są jeszcze bardziej starożytne.
Poszukuję artefaktów o bardziej...
pradawnej naturze.
Podobnych do tego.
Czy to Czart Wypaczenia?
Jeden z moich ukochanych pradawnych koszmarów?
Mówi się, że czart spełni każde życzenie swojego pana.
Da mu nawet moc zakrzywiania i wypaczania rzeczywistości.
Nie jest na sprzedaż.
Jeden z moich ukochanych pradawnych koszmarów.
Ojcze, jakie szaleństwo uwalniasz tym razem?
I gdzie?
Siostry, strażniczki, usłyszcie mnie.
Obdarzcie mnie skupieniem.
Następny koszmar już tu jest.
Roz, co się dzieje?
To Prudence.
Wyczuła pradawny koszmar.
Mój ojciec zabrał go jakiemuś sprzedawcy bibelotów.
On...
On go kradnie, wyrzuca sprzedawcę.
Gdzie jest pradawny koszmar?
Gdzie on jest, Prudence?
Nie, tego wam nie powiem.
Spróbujecie mnie powstrzymać.
Przed czym?
Przed zabiciem ojca. Trzeba było to zrobić dawno temu.
Wysłuchaj mnie, czarcie, i wypacz świat.
Uczyń mnie imperatorem.
Spraw, żebym był nim od zawsze.
Judyto.
Czemu Agatha nie jest gotowa?
Są urodziny imperatora Blackwooda, nie złośćmy go.
Ojciec powiedział, że może zostać,
żeby nie straszyć uczniów.
W porządku.
Judaszu, przynieś czarta.
Anubis nakarmiony?
Tak, poruczniku.
Sabrino, co się stało?
- Co tu się wyprawia? - Nie mam pojęcia.
O nie.
Sabrino?
Co?
WRÓG PUBLICZNY NUMER JEDEN POSZUKIWANA!
Co, do anioła?
Roz, nasze przypinki.
Chwała Blackwoodowi.
Na co się gapisz?
Na nic.
Chwała Blackwoodowi.
Liceum Blackwooda?
Zaraz.
Prudence powiedziała coś o swoim ojcu, tuż zanim...
to coś się stało.
Mówiła, że znalazł pradawny koszmar
i chciała go zabić.
Pokażcie przepustki.
Cześć, kotku.
A to kto?
To moja przyjaciółka...
Samantha. Cześć, jestem Samantha.
Odwiedza naszą szkołę.
Spoko. Witaj w Liceum Blackwooda.
Dzień dobry, pani Wardwell.
Klaso.
Zaczniemy, jak zwykle,
od przysięgi wierności.
Kto ją dzisiaj poprowadzi?
Kadecie Kinkle.
Przysięgamy wierność Faustusowi Blackwoodowi,
imperatorowi Greendale.
Przysięgamy mu bezwarunkowe posłuszeństwo
i w każdej chwili jesteśmy gotowi oddać za niego życie.
Chwała Blackwoodowi.
Chwała Blackwoodowi!
Dzisiaj przyjrzymy się
dwóm najwspanialszym wydarzeniom w amerykańskiej historii.
Mówię, rzecz jasna, o procesie wiedźm z Salem i Greendale.
Wtedy to prawość i bogobojność
zatriumfowały ponad mrokiem naszych najbardziej podstępnych wrogów.
Wiedźm.
Kto mi wytłumaczy,
dlaczego wiedźmy są zgubą dla świata?
Bo zabijają dzieci, pożerają ich ciała i piją krew.
Zgadza się.
Moi drodzy, jak wiecie,
wiedźmy próbują powstać na nowo.
Tylko dzięki wysiłkom imperatora Blackwooda
dzieci tego wielkiego narodu są bezpieczne w swoich kołyskach.
Przypominam wam o tym,
ponieważ imperator Blackwood ma w zwyczaju przepytywać uczniów
na temat wydarzeń historycznych.
- Osobiście. - Zaraz.
Imperator Blackwood tu będzie?
Spotka się z nami?
Zgadza się, kadecie Marlin.
Dziś są urodziny imperatora.
To jedyny dzień w roku, kiedy odwiedza szkołę w Greendale.
Wydaje mi się, że słyszę go na korytarzu.
Najlepsze życzenia, imperatorze!
Dziękuję wam, dzieci.
Co za ciepłe powitanie.
Możecie usiąść.
Nie lubię pracować w urodziny...
ale nie uszło mojej uwadze,
że wśród was jest wiedźma...
która udaje śmiertelnika.
Robinie Goodfellow, oskarżam cię o bycie wiedźmą.
Co?
Nieprawda. Nie jestem wiedźmą.
Masz wiedźmowate zielone włosy i wiedźmowate spiczaste uszy.
Co za bzdury! Robin nie jest wiedźmą!
Grają na zwłokę. Pojmać wiedźmę, poruczniku.
Uciekaj. Zmywaj się stąd.
Widzieliście to?
Obawiam się, że zaszła pomyłka.
To nie pan Goodfellow był wiedźmą,
tylko pan Putnam.
Aresztujcie go.
Nie.
Dokąd mnie zabieracie?
Puszczajcie!
To jakieś wariactwo! Dokąd mnie zabieracie?
Na czym stanęliśmy?
Rozmawialiśmy o tym, jakim zagrożeniem są dla nas wiedźmy.
O tak.
To zagrożenie jest prawdziwe i wszechobecne.
Wiedźmy latają nam nad głowami na miotłach
i mogą spuścić zaczarowane bomby
na każdy dom, szkołę, szpital...
albo przedszkole.
W każdej chwili.
Została nam jeszcze jedna kwestia.
Sami widzieliście wiedźmy udające ludzi.
Ale czy widzieliście ich prawdziwe oblicze?
Dobra, starczy już tego. Parszywa kreaturo.
Nagrodźmy brawami imperatora i jego...
tresowaną wiedźmę.
To był jakiś kompletny obłęd.
Jesteśmy w równoległym świecie?
Nie wiem.
Ale Prudence mówiła coś o pradawnym koszmarze,
zanim świat się wypaczył, tak?
- Tak. - A jeśli to jest ten koszmar?
Ambrose mówił, że jeden to Wypaczenie.
Może to nie jest świat równoległy, tylko wypaczony?
Gdzie Blackwood rządzi, ja się ukrywam,
a cała reszta jest w jakimś transie?
Tylko my nie.
Czemu to na nas nie działa?
CHROŃMY SIEBIE! ZASZCZEP SIĘ PRZECIWKO GRYPIE!
Może jesteśmy odporne.
Miałyśmy kontakt z pradawnym koszmarem.
Ja z Upiornym, ty z Niezaproszonym.
A jeśli ten kontakt nas uodpornił?
Jak szczepionka?
Może. Nie jestem ekspertką,
ale Ambrose jest.
Chodźmy do mnie. Może on nam to jakoś wytłumaczy.
Dobrze.
NIE POZWOLISZ ŻYĆ ŻADNEJ WIEDŹMIE
Wy tam!
Ambrose.
- Idźcie sobie! - Dzięki Hekate.
Odejdź, kobieto!
Kobieto?
Jestem twoją kuzynką.
Mieszkałam z tobą w naszym domu przez całe lata.
Nie mam pojęcia, kim jesteś.
Nie mam kuzynki. Nigdy nie miałem.
Co robisz? Dokąd jedziesz?
A spadam stąd w cholerę.
Nie widzisz, że mnie oznaczono?
Oznaczono?
Na drzwiach?
Oskarżono mnie o czary, co jest bzdurą.
Nie pamiętasz, kim jesteś?
Jesteś czarnoksiężnikiem.
- Mistrzem sztuk tajemnych. - Wcale nie!
Ambrose, posłuchaj mnie.
Walczymy z pradawnymi koszmarami.
I jesteśmy uwięzieni w jednym z nich. To Wypaczenie.
Ja nie. Bo wyjeżdżam.
Nie wiem, co znajduje się za granicą miasta.
Zewnętrzny świat może być opanowany przez wiedźmy, dżumę,
smoki albo wojnę, jak twierdzi Blackwood.
Albo nie będzie tam nic.
Cokolwiek tam jest, chcę to zobaczyć na własne oczy.
I co teraz?
Pójdę do akademii.
Ciotka Zelda zawsze potrafi odróżnić kłamstwo od prawdy.
Brino, to...
to może się nie udać, ale chcę porozmawiać z Harveym.
Muszę spróbować przypomnieć mu, kim był.
Kim jest.
Rozumiem.
Użyjemy mojego flamastra do komunikacji.
Proszę, uważaj na siebie.
Dobrze, ty też.
- Przepraszam. - Przepraszam.
Jesteś nowa?
Może. Chciałam najpierw sprawdzić miejscówkę.
To ma sens.
Szkoła pani Spellman była najlepsza w stanie.
Jak się nazywasz?
Samantha...
Stillwell.
Nick Scratch.
- Wiesz, dokąd iść? - Tak.
Mam spotkanie z panią Spellman w jej gabinecie.
Mam nadzieję, że skończysz w naszej szkole.
Może ożywisz to miejsce.
Ciociu Zeldo?
Jestem Zelda Spellman. A ty?
Ciociu Zee, jestem Sabrina, twoja bratanica.
Nie mam bratanicy. Co to ma być?
Ciociu, przecież mnie znasz.
Karmiłaś mnie, kąpałaś,
opiekowałaś się mną, gdy chorowałam.
- Byłaś na moim Czarnym Chrzcie. - Czym?
Co to za pomysł?
Błagam, przypomnij mnie sobie.
Boże Wszechmogący.
- To ty. - Tak, to ja.
Wróg publiczny numer jeden.
Jesteś poszukiwana. Jeśli imperator cię tu znajdzie...
Pokonałyśmy już kiedyś Blackwooda i możemy to zrobić znowu.
Musisz sobie przypomnieć, kim jesteśmy.
Jesteśmy wiedźmami.
Potężnymi wiedźmami.
Jesteś arcykapłanką Zakonu Hekate.
Wynoś się z mojej szkoły.
Won!
Myśl i serce pobłogosław, pamięć znów na baczność postaw.
Sabrina.
Zeldo, już tu jest!
Imperator jest w głównej... sali.
Czekaj.
Powinnam mu cię oddać, ale to nam tylko zaszkodzi.
Zostań tu.
I siedź cicho!
Imperatorze, to zaszczyt gościć cię w twoje urodziny.
Niestety moi szpiedzy kolejny raz
usłyszeli niepokojące plotki o tej szkole.
Czy jest pani w posiadaniu jakichkolwiek dzieł sztuki albo pism,
które stanowią pogwałcenie prawa przyzwoitości?
Nie mamy tu takich rzeczy.
A dzieci?
Nocą słychać tu płacz.
Nie ma tu dzieci,
ale w nocy ćwiczyliśmy piosenkę.
Twoją ulubioną.
Marie, poczynisz honory?
Ukochany imperatorze, spodobał ci się nasz chór?
Nie.
Nie spodobał.
Ty.
Nie śpiewałeś z innymi.
Dlaczego, chłopcze?
Pewnie zapomniałem słów.
Zawsze będzie niegrzecznym chłopcem.
Nicholas, natychmiast przeproś.
Nie.
Przeprosiny są zbędne.
Ale może zaśpiewać dla mnie...
solo.
Nicholasie, błagam.
Dobrze. Prudence.
Bardzo ładnie.
Masz dobry głos.
Przeszukać teren.
Zajrzyjcie pod każdy kamień.
Szukamy dzieci...
i niemoralnej sztuki.
ZWYCIĘSTWO
Wszystko w porządku?
Jesteś zdenerwowana.
Inna.
Nie, Harvey.
To ty jesteś inny.
Ale wiem, że wciąż tam jesteś.
Musisz być.
O czym ty mówisz?
Co robisz w armii Blackwooda?
Służę imperatorowi...
Myślałem, że jesteś dumna.
Mam być dumna z tego, że aresztowałeś Theo, naszego przyjaciela,
i odesłałeś go w nieznane?
Słyszałaś, Theo to wiedźma.
Wcale nie.
Jest nastolatkiem.
Ale ja jestem wiedźmą.
I co teraz?
Mnie też aresztujesz?
Pewnie, że nie.
Ale nie możesz tak mówić.
Posłuchaj mnie.
Jestem wiedźmą.
A Blackwood jest czarnoksiężnikiem.
Dość tego, Roz!
Ale to prawda. A ty dobrze znasz wiedźmy.
Chodziłeś z dwiema. Ze mną i z Sabriną Spe...
Przymknij się, Rosalind Walker! Słyszysz?
Powtórz to, a sam cię aresztuję.
Przytaknij, jeśli zrozumiałaś.
Dobrze.
Lepiej już idź.
Z chęcią.
UWIERZ W BLACKWOODA
Przypomnij sobie coś.
Byłeś dobrym człowiekiem, Harvey Kinkle.
Kochałeś swoich przyjaciół i stawałeś w ich obronie.
Polowaliśmy razem na potwory.
Graliśmy w zespole Klub Strachów.
Straciłeś ze mną dziewictwo.
A po wszystkim leżałam na twojej piersi
i rozmawialiśmy aż do świtu.
Kochałeś mnie za to, kim byłam,
całą.
Kimkolwiek jest ten człowiek, na którego teraz patrzę,
to nie jesteś ty.
Imperatorze, skonfiskowaliśmy te plugawe przedmioty.
Widzę.
Spalcie je.
Jeszcze jedno, poruczniku.
Aresztujcie go.
Nie.
- Imperatorze, proszę. - Spokojnie, pani Spellman.
Nie boję się.
Nie będę błagał.
Jeszcze zobaczymy, wiedźmo.
Ostatnim tchem będziesz błagał o łaskę.
I nie otrzymasz jej.
Nick nie umrze.
Nie pozwolę na to, obiecuję.
Naprawimy to.
Ocknijcie się i przypomnijcie sobie, że jesteście potężnymi wiedźmami.
Całym sabatem wiedźm.
Dość tego!
Odejdź stąd i nigdy nie wracaj.
Miałaś psa, ciociu Zee.
Chowańca.
Nazywał się Octowy Tom.
To był bystry beagle.
Był twoją bratnią duszą.
Tak bardzo go kochałaś, że po jego śmierci kazałaś go wypchać.
I codziennie go głaszczesz.
Czasem płaczesz na myśl, że już go nie ma.
Weź to.
Idź do księgarni i zapytaj o tę książkę.
Może tamci ludzie zdołają ci pomóc.
WIDZIMY SIĘ U DOKTORA CE
Obywatele Greendale,
mamy wysoki stopień zagrożenia, a wiedźmy...
Ich magiczne bombardowania pustoszą sąsiednie hrabstwa...
Przestań przeżywać, Ambrose.
Nie możesz tu siedzieć całą noc.
Raz kozie śmierć.
...informuje o rekordowej liczbie zmarłych z głodu.
Jestem...
Ambrose Spellman, mistrz sztuk tajemnych.
Chwała Hekate.
Pamiętam.
Dopiero teraz?
Witaj, przyjacielu.
Kim jesteś?
Jestem kramarzem.
Sprzedaję okultystyczne bibeloty.
Proszę bardzo.
Powiedz mi, kramarzu, byłeś już w Greendale?
Obawiam się, że tak.
Jakiś szaleniec ukradł mój towar.
Czarta Wypaczenia.
Wypaczenie. Czyli ojciec Blackwood
znowu knuje z pradawnymi koszmarami.
Pewnie zażyczył sobie, żeby czart przekształcił nasz świat,
i teraz nikt nie pamięta prawdy.
Dlaczego jego życzenie nie działa poza granicami Greendale?
Czart ma swoje... czarcie sposoby.
Moja rodzina tam została.
Sabrina.
Nie masz innego czarta w zanadrzu?
Istnieje tylko jeden Czart Wypaczenia.
Ale może zainteresuje cię święty kamienny omfalos.
Ten z greckich mitów?
Kronos połknął go, tworząc centrum wszechświata?
Na wszystkie plugastwa.
To nie centrum rzeczywistości. To kamień rzeczywistości.
Zgadza się.
Czy może przywrócić rzeczywistość?
Dlaczego by nie miał?
Ale trzeba go używać z rozmysłem.
Ile za kamień?
Dla ciebie?
Za darmo.
Może być tylko jeden problem.
W chwili gdy przekroczysz granicę, twój umysł wypaczy się na nowo.
Będziesz miał jakieś 30 sekund świadomości,
zanim życzenie szaleńca znowu zacznie działać.
W porządku.
Mógłbym się teleportować.
Muszę szybko zlokalizować Sabrinę, żeby oddać jej kamień
i powiedzieć, jak go używać.
Jak to zrobić?
Może mógłbym pomóc?
Samantha.
Roz.
Co u Harvey'ego?
Odwaliło mu od tej całej władzy.
A jak z ciotką?
Prawie do niej dotarłam, ale wciąż wierzy w te bzdury.
Chwała Blackwoodowi.
W czym mogę pomóc?
Chwała Blackwoodowi.
Obawiam się, że nie mamy już ciasta przez racjonowanie cukru,
ale może zainteresuje was herbata?
Właściwie to szukam książki.
Jej tytuł to Häxan.
Poleciła mi ją Zelda Spellman.
Chyba mam ją na zapleczu.
Chodźcie za mną.
Witajcie w ruchu oporu.
Jesteśmy małą grupą dysydentów,
którzy knują przeciwko tyranii imperatora Blackwooda.
Spotykamy się od jakiegoś czasu.
Czy można im ufać?
Wysłała ich Zelda Spellman.
Sabrina?
To naprawdę ty?
Agatha, poznajesz mnie?
No jasne, chociaż farbować to ty się nie umiesz.
Dzięki bogini.
Ale jak?
Ojciec Blackwood dorwał Czarta Wypaczenia
i zażyczył sobie imperium.
Jasne. Czy ty ostatnio nie byłaś szalona?
Byłam, ale kiedy Blackwood rzucił zaklęcie,
mój umysł jakoś się naprawił...
i wszystko sobie przypomniałam.
Blackwood nie wie, że wyzdrowiałaś?
- Nie. - Więc jesteś podwójną agentką.
Tak, ale tu nie jest bezpiecznie.
Dla nikogo z nas, ale zwłaszcza dla ciebie.
Blackwood ma obsesję, chce twojej egzekucji,
żeby ocalić imperium.
Musimy go powstrzymać. Zakończyć jego rządy terroru.
Blackwood nosi Znamię Kaina, nie można go zabić.
Jedyny sposób, żeby to odwrócić, to zniszczyć czarta.
Blackwood jest wszechmocny, nieśmiertelny
i wszyscy zapomnieli, że mają magiczne moce?
Poza mną.
I nami jeszcze przez 25 sekund.
Wiecie, kim jesteście?
Ale zaraz zapomnimy, więc słuchaj uważnie.
Weź to, to kamienny omfalos.
Grecki tytan Kronos połknął go,
tworząc centrum wszechświata i rzeczywistości.
Jeśli go użyjesz,
możesz przebudzić ludzi z zaklęcia wypaczenia.
Dobrze, ale jak mam go użyć?
Chwilę nam to zajęło, a to takie oczywiste i proste.
Wystarczy tylko, że...
Wybacz, trochę się gubię.
O czym mówiłem?
Ambrose.
Czego, kobieto?
Na niebiosa, czemu to się znowu dzieje?
Może wystarczy zjeść kamień?
- Co? - Co?
Powiedział, że to oczywiste, prawda?
Więc zróbmy to, co Kronos, i zjedzmy kamień.
Kronos był tytanem, nie możemy jeść kamieni.
Racja, ale mogę z niego przyrządzić kamienną zupę.
Jak w legendach.
Ciociu, jesteś genialna.
Zgadza się, jestem. Jestem twoją ciotką?
Ugotujmy kamienną zupę i sprawdźmy, co się stanie.
Dodałam trochę cytryny z imbirem.
Spróbuj.
Sabrina.
Ambrose.
Kamienna zupa dla wszystkich!
Plan jest prosty.
Niszczymy czarta i wszystkich ocalimy.
A jak go znajdziesz?
Nie da się, sam do ciebie przychodzi.
Blackwood trzyma go pod kluczem u Doriana.
Gdy wychodzi, bierze go ze sobą.
Nasza najlepsza szansa to zniszczyć go jutro na egzekucjach.
Egzekucjach? Myślałam, że wyprawia urodziny.
Wyprawia. Świętuje, mordując wiedźmy.
Dobrze, to dopadniemy go jutro. Zanim ktokolwiek zginie.
Odwrócę ich uwagę, mam w tym wprawę.
A ja zniszczę czarta różdżką.
- Pójdę po nią z Robinem do kostnicy. - Ja wrócę do Doriana.
A ja zaniosę zupę do akademii.
Będziemy potrzebować jak najwięcej przebudzonych czarownic.
To znowu ty!
Tak, to ja.
Zbierz swoich uczniów, ciociu Zee.
Zaraz podamy wam gorącą miskę prawdy.
Funkcjonariusze...
Pomóc w czymś czy tylko się rozglądacie?
Dostaliśmy cynk, że organizujecie tu wywrotowe spotkania.
Tutaj? Zapewniam, że nic takiego nie ma miejsca.
Prawda?
To wykluczone.
Płacimy podatki imperatorowi, jak wszyscy.
Przeszukaj lokal.
Idę od frontu, bierz zaplecze.
Niczego tam nie ma.
- Tylko składzik. - Nie znowu. Błagam.
Nie musicie tego robić.
Przecież nas znacie.
Nie mamy niczego do ukrycia. Dlaczego...
Nie, tam niczego nie ma.
IMPERATOR BLACKWOOD
Proszę, Harvey.
Nie musisz tego robić.
Masz coś?
Wiemy, że byli tu dysydenci.
To będzie podejrzane, jeśli nic nie znajdziemy.
Kinkle, znalazłeś kogoś?
Poważnie? Twoja dziewczyna?
Tylko ona tam była.
Rety, z nimi nigdy nie wiadomo, co?
Nie.
Nie wiadomo.
Agatho, czekaliśmy na ciebie. Gdzie byłaś?
Przygotowywałam kościół na twoje jutrzejsze święto.
Rozumiem.
I jak się sprawy mają?
Wszystko gotowe.
Kłamczucha.
Byłam w kościele.
Od jak dawna?
Od jak dawna knujesz przeciwko mnie?
Ojcze, nie wiem, o czym mówisz.
Zdrajczyni.
Obserwujemy cię od tygodni.
Wymykasz się i uważasz, że jesteś taka sprytna.
Załatwimy ci specjalne miejsce na święcie imperatora.
Tuż obok kata
i jego błyszczącego, ostrego topora.
Jak to zabrali ją? Kto ją zabrał?
Ten potwór Harvey Kinkle.
- Na Hekate, zabiję go. - Wiedźmy.
Przez jakiś czas żyliśmy we śnie.
Padliśmy ofiarami wypaczonych sztuczek Blackwooda.
Sprawił, że zapomnieliśmy.
Chciał nas zdezorientować i osłabić, żeby móc nas kontrolować.
Udało mu się.
Ale teraz się przebudziliśmy,
a dni Blackwooda są policzone!
Tak!
Chaos, morderstwo, zamęt, choroba.
Świat zszedł na psy.
Tylko Greendale przetrwa,
i to ledwo.
Wiemy, czyja to wina.
Wiedźm.
Wstrętnych, intryganckich wiedźm,
które pragną krwi naszych dzieci.
Tak!
Zanim zostałem boskim imperatorem,
czarnoksięstwo czaiło się wszędzie, i to bez wiedzy ludzi.
W tym budynku mieścił się nawet ich nienawistny, przeklęty kościół.
Wyobraźcie to sobie.
Choć może to być brutalne,
dziś zrobimy to, co trzeba, by się bronić.
Tak!
Zanim przejdziemy do egzekucji,
wysłuchamy, jak wiedźma przyznaje się do winy.
Prudence, rozpocznij miażdżenie.
Odwołamy się do tradycji przodków.
Giles Corey cierpiał w Salem
i taki sam los czeka oskarżonego Nicholasa Scratcha.
Ciężar tych kamieni wyciśnie z niego prawdę.
Co pan powie, panie Scratch,
swoim szatańskim językiem?
Mów.
Więcej kamieni!
Żałosne!
Proszę bardzo, dołóżcie mu.
Jestem wiedźmą!
Ja, Sabrina Spellman,
zrodzona ze śmiertelnej kobiety i samego Szatana,
dumnie ogłaszam, że jestem wiedźmą.
W końcu! Wiedziałem, że nawet w moim idealnym świecie,
to była tylko kwestia czasu,
zanim się ujawnisz, panno Spellman.
Tyle okrucieństwa po to, żeby mnie dopaść, ojcze Blackwood?
Imperatorze.
Ty beznadziejny, mały durniu.
Myślisz, że jestem taki głupi?
To na nic.
Wciąż ma kontrolę.
Rzeczywistość.
On ma rację, panno Spellman.
Imperator to wiedźma!
Ty gnido! Ty sikso!
Wiedźmy, teraz!
Zaraz cię powalę.
Wstrzymaj się, ojcze Blackwood.
Ciociu Hildo, pies.
Judaszu, Judyto.
Melvin, Lilith.
Panie Kinkle, do roboty!
To twoja chwila prawdy.
Prudence!
Prudence, posłuchaj.
Blackwood zamknął nas w alternatywnym świecie. Pomóż nam.
Prudence, z nas wszystkich ty najbardziej go nienawidzisz.
Raz powstrzymałem cię przed zabiciem Blackwooda.
Teraz tego żałuję.
Powiedz, Dziwna Siostro, jak zakończyć to szaleństwo.
Trzeba wypowiedzieć życzenie, a nie zniszczyć czarta.
To była fałszywka.
Oryginał trzyma w sejfie u Doriana.
Za jego portretem.
Robin, dobiegniesz tam?
Robi się.
Nick!
Wybacz, że to tyle trwało.
Kim ty naprawdę jesteś?
Przyjaciółką.
I to ładną.
Żeby nie było, udźwignąłbym więcej.
Wierzę ci.
Musisz teraz flirtować z byłym?
Nie zna mnie, nie liczy się.
Mam go!
Co tak długo?
Musiałem wypróbować osiem milionów kombinacji.
- Mogę uratować mojego chłopaka? - Tak.
- Cześć. - Cze...
To koniec, ojcze Blackwood.
Chcę, żeby świat był taki jak kiedyś.
Nie rozumiem.
A my tak. Widzimy to.
Ten czart też jest fałszywy.
Poddajcie się mojej woli!
Skoro oba były podstawione, to gdzie, na niebo, jest prawdziwy?
Zawsze ma go przy sobie.
Oczywiście. W formie, której nikt by nie tknął.
Anubis, zabij ją.
Anubisie,
wierny psie na usługach tyrana,
rozłóż łapy i porzuć pana.
Dobry Anubis.
Chcę, żeby wszystko wróciło do stanu przed wypaczeniem.
Nie! Stój!
Wysłuchaj mnie, czarcie, i wypacz...
Wróciłyśmy do szkoły.
Czy to znaczy...
Hekate, dopomóż.
PORA NA GŁOSOWANIE!
Wszystko wróciło do normy.
Typowy dzień pracy nastoletnich wiedźm.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Możemy porozmawiać?
Jasne. O co chodzi?
Zachowałem się jak dupek.
Spanikowałem.
To normalne,
ale trzeba było powiedzieć:
„Kocham cię
i będę cię wspierał.
W każdej twojej roli.
Wiedźmy, strażniczki, przewodniczącej".
Skąd ta zmiana?
Powiedzmy...
że chcę być przy tobie
i po właściwej stronie historii.
Cześć, chłopaki.
Chcecie ulotkę?
„Zjednoczone czarownice"?
- Co to ma znaczyć? - Kandydujemy jako czarownice.
Bo jesteśmy silnymi i niepokornymi kobietami.
Bronimy uciśnionych
i wspieramy wykluczonych.
Jesteśmy dumnymi feministkami.
Stoimy po stronie tych, którzy żyją w cieniu patriarchatu.
Przypominamy, że ten cień ma własną moc.
Będziemy głosić prawdę i walczyć z niesprawiedliwością.
Innymi słowy, Billy Marlinie,
jesteśmy Sabrina Spellman...
I Rosalind Walker.
Jesteśmy nastoletnimi czarownicami i waszymi następnymi...
Przewodniczącymi samorządu.
Nie mogłam go zabić, więc zostało nam tylko to.
Taki koniec do niego pasuje.
Zabrałam też czarta...
i Agathę.
Sabrino, możemy pomówić?
Jasne.
Muszę...
Muszę coś zrzucić ze swoich barków.
A barki to ty masz imponujące.
Flirtuj, ile chcesz, ale...
ewidentnie wciąż coś do siebie czujemy.
A przynajmniej ja coś do ciebie czuję.
Nie wyprę się tych uczuć.
Jest kilka przeszkód. Co z Prudence?
Dobrze się bawiliśmy, ale...
z tobą było inaczej.
Chciałbym dla nas czegoś innego.
Nick, o czym ty mówisz?
Sabrino Spellman,
jesteśmy sobie pisani.
Napisy: Magdalena Adamus