NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
To jawa czy sen?
To tylko te dżinsy dają taki efekt.
Co takiego?
Widzisz, jak realizuję listę?
Same ulubione potrawy.
Bailey, chciałem ci powiedzieć, że każda nowa niania dostaje tę listę.
- Serio? - Nie.
Chyba nie masz mi tego za złe? Twoje kwalifikacje to:
„zatrzymałam się obok”.
Ale szybko się uczę.
Gofry, bułeczki, szynka w sosie.
A dla ciebie wafle ryżowe z tofu.
Te gofry wyglądają smacznie.
Są smaczne.
Ale Summer każe ci jeść bez glutenu, nabiału i gofrów.
Do diabła. Jestem dorosły. Mogę zjeść gofra.
To najlepsze, co jadłem, odkąd chodzę z...
- Summer! - Skarbie. Dzień dobry.
Cześć. Jak tam, kotku?
Zjadłem gofra.
- Uszczęśliwił cię? - Bardzo.
Cieszę się twoim szczęściem.
A wiesz, co jest lepsze od szczęścia? Długie życie.
Tato, mieliśmy dotąd ile, dziewięć niań? Nigdy nie widziałem takiego popisu.
Dzień dobry.
Aż do teraz.
Gdzie masz koszulę?
Co? Zapomniałem ją założyć?
Pójdę po nią. Gdzie ją zostawiłem? Tam?
Czy tam?
Nie pójdziesz tak do przedszkola. Wyglądasz jak...
Bailey?
Kochanie, masz sześć lat. Bailey ma...
- Dwadzieścia parę. - Chloe, kochanie.
Może założysz tę śliczną sukienkę w kwiatki, którą ci kupiłam?
Nie w niej pójść do przedszkola.
Czemu nie?
Bo jej nie lubię!
- Chloe! - Mówiłeś, żeby zawsze mówić prawdę.
A jak nie możesz powiedzieć czegoś miłego, nie mów nic.
Zdecyduj się, tatusiu.
Patrzcie, ja i Lily mamy taką samą koszulę.
Przebierz się.
Czemu ja? Mówiłaś, że ci się nie podoba.
A teraz nosisz taką samą.
Nie podoba mi się na tobie.
Mi w niej do twarzy.
I po problemie. Teraz wyglądacie inaczej.
Mowy nie ma, Bailey.
Nie mogę jej pożyczyć. A jeśli ją pobrudzę?
Boone dał ci ją, kiedy powiedział, że cię kocha.
Skąd wiesz?
Serio?
Nie pamiętasz, jak deptałaś ją w stodole?
I mówiłaś, jak ją nienawidzisz, a potem brałaś ją
i mówiłaś, jak bardzo ją kochasz?
Dał mi ją, kiedy jedliśmy kulki ziemniaczane w Ruby Tuesday’s.
Wyciągnął z torby kurtkę z naszytymi dwoma sercami
i powiedział, że mnie kocha.
Widzisz? Dlatego nie mogę jej wziąć.
Jesteś w rozsypce!
Nie płaczę przez tę kurtkę.
Ta kurtka to tylko przedmiot. Płaczę przez Boone’a,
na wspomnienie o dobrych chwilach. To będę pamiętać.
Zachowam te wspomnienia, póki nie umrę.
Sama.
To chyba mogę ją pożyczyć. Dzięki, Bailey. Uwielbiam ją.
Dobra, młoda damo. Podpisz na dole.
Wszystko gra.
Spisałeś umowę menedżerską?
Biznes to biznes, B.
Wykonałem już dziś cztery telefony w twojej sprawie.
Dzwonię z samego rana, kiedy mam głęboki głos.
Zadzwoniłem między innymi do przyjaciela,
którego tata jest prawnikiem i ma klienta,
którego dziewczyna jest kuzynką producenta CMA Fest.
Przez dziewięć lat próbowałam się tam dostać.
Nigdy nie miałaś mnie jako menedżera.
Wiecie, że bawełna kurczy się w praniu?
Dziwne.
Dzień piąty, a ja wciąż nic nie schrzaniłam.
Jestem supernianią! Oczywiście, teraz zapeszę...
Gdzie lista od twojego taty?
Nie potrzebuję listy. Wszystko mam tutaj.
No dobrze, dziewczyno. Dawaj.
- Co robimy po przedszkolu w piątki? - Idziemy do sklepu po zabawkę.
To było w środę.
Nic mi wtedy nie kupiłaś.
A w piątki mają dostawy nowych rzeczy.
Naprawdę? Robisz to w każdy piątek?
Chyba że w środę mają to, co chcę.
Chloe, czy ty teraz kłamiesz?
Nie.
- Dobra. Chodźmy do sklepu. - Serio?
Nie! Kłamstwa są do bani, co?
Dylan?
Miałam cię odebrać?
Bailey! Dzwonił kuzyn dziewczyny klienta taty kumpla,
ten który produkuje CMA FEST.
Za pół godziny masz być w Tootsies.
Nie wyjdę ze szkoły na czas. Bierz gitarę i leć tam!
Co? Nie mogę. Pilnuję Chloe.
Weź mnie ze sobą!
Na liście nie było zabierania sześciolatki do baru.
- Chcesz spełnić marzenie? - Chcę. Ale chcę dalej mieć tę pracę.
Jest 2021, kobiety mogą mieć wszystko.
Nie mogę. Poza tym moje życie się tam zawaliło.
I tam możesz je odbudować.
Moja gitara jest w serwisie.
- Mamy w domu milion gitar. - Przyniosę ci jakąś!
Po drodze przebiorę się w coś eleganckiego.
Dlatego zostawił mnie
Myślałam, że to miejsce przypomni mi,
jak porzucił mnie ukochany. Miałam rację.
Do dzieła.
Zasady. Nie rozmawiaj z nikim, nie dotykaj nikogo, nie puszczaj mnie.
Gitara mamy przyniesie ci szczęście.
Co?
- Gitara mamy... - Słyszałam!
Tyle gitar do wyboru, a ty dałaś mi tę swojej mamy?
Wiesz, ile ona znaczy dla Cassidy?
Musimy ją natychmiast odwieźć.
Zabieranie sześciolatki to baru to był zły pomysł.
Teraz Bailey Hart.
Cassidy jest wciąż w szkole.
- Nie dowie się, że ją wzięłaś. - Ja ją wzięłam?
Tak to zapamiętałam.
Pani Hart?
O której wraca ze szkoły? Nie mów tacie, że nie wiedziałam.
- O 15. - Nie zdążymy.
- Ale w piątki gra w nogę do 16.30. - Nie mów mu, że tego też nie wiedziałam.
Nie ruszaj się stąd. Będę patrzeć ze sceny.
Jeśli się poruszysz...
Czy mogłabyś mieć na nią oko przez minutę i 20 sekund?
- Świetnie wypadłaś. - Dzięki. Przypilnuję jej.
Cześć.
Jestem Bailey.
Zanim zacznę, chciałam powiedzieć, że niedawno rzucił mnie chłopak.
Tak.
Dałam mu serce i duszę, a on dał mi kopa.
Ale kiedy zobaczyłam go dziewięć lat temu...
Ta piosenka jest o tym.
To nie mój pierwszy raz Bywałam już w tym mieście
Wiem, że groźny z ciebie typ Często tutaj widzę cię
Podrywasz panienki Taki z ciebie Casanova
Wiesz, kolego Całkiem mi się taki podobasz
W co ty mnie wciągnąłeś? Afera, że aż strach
Jeszcze nie zaczęliśmy A już nie spuszczam cię z oka
Nawet mnie nie znasz Nie masz pojęcia
Wiesz, kolego Całkiem mi się taki podobasz
O tak.
Wiesz, kolego Całkiem ci się taka spodobam
O tak.
- Co pijesz? - Kupiłam jej drinka.
- Nie może pić. - Bezalkoholowego.
- Wiem. - Chce mi się siusiu!
- Dlatego nie może pić. - Czekaj! Byłaś ostatnia.
- Zaraz wybiorą najlepszych. - Wytrzymasz?
- Nie! - Możesz przypilnować...
- Muszę wyłożyć deskę papierem. - Nie wytrzymam!
Panie i panowie, poprosimy trzy osoby, żeby zostały.
- Chodźmy! - Siadaj, nie skończyłaś!
Johnny Nichols, Jolie Rae Moore i Bailey Hart.
- To ja! - Chodźmy!
Siadaj!
O nie. Ta dziewczyna to nie Jolie Rae Moore. Żal mi jej.
W tej branży nie ma lekko.
Dobrze. Johnny, Jolie i Bailey,
zapraszamy za pół godziny.
Pół godziny? Musimy wracać do domu, już...
A nie, dopiero 15.
Czyli zaśpiewam o 15.30, a skończę najpóźniej o 15.40.
Co ja robię? Musimy wracać. Chodźmy.
Chciałabym znać jakąś sławną osobę.
Pójdę za to do piekła.
Znowu będziesz sikać?
- To nie gitara mamy. - Co?
To nie gitara...
Słyszałam!
To pewnie gitara dziewczyny, która nie jest Jolie Rae Moore.
Gdzie ona jest? Dokąd ona poszła?
- Gdzie ona jest? - Wyeliminowali ją.
- Pewnie poszła ze swoim chłopakiem. - Jakim chłopakiem?
Czekał na parkingu,
ale to nie jest Ten Właściwy, to jest Ten Na Teraz.
Widziałaś jego samochód?
- Nie. Miał ciężarówkę. - Jaką?
Opisz każdy szczegół.
Dylan, mamy problem.
Co jest, Bailey?
Chloe dała mi gitarę waszej mamy, inna dziewczyna ją zabrała.
To był zły pomysł!
- Szybko! - Jestem. Jak ci pomóc?
Musicie wziąć Chloe, żebym mogła poszukać gitary.
Szybko!
Bailey, spokojnie.
Teraz najważniejsze. Jak poszło przesłuchanie?
Nie, Dylan. Najważniejsze jest to, żeby Cassidy nie poszła do pokoju,
póki nie przywiozę gitary!
Która ręka boli, kiedy masz zawał?
Zapomniałaś im powiedzieć, że przeszłaś dalej!
Przeszłaś dalej! Tak jest!
Bailey, zmierzasz do celu!
Ja też.
Gdzie jest Tootsies? Na północ czy na południe?
Wiesz, że to nie FaceTime?
No i co?
Nie wierzę, że dałem się na to namówić.
Mówiłeś, że musimy pojechać po tę gitarę.
Uberem! Nawet nie masz prawa jazdy.
Ale podszedłem do egzaminu.
Ale go nie zdałeś.
Chloe, kochanie, musisz być pewna.
- Ciężarówka była czerwona czy brązowa? - To chyba była ciężarówka.
Rany julek!
Tak! Na pewno! Przypomniałam sobie, że miała takie zwisające coś z tyłu.
Jakie zwisające coś?
Wyglądało jak dwa kurze jaja w torebce ze skórki kurczaka.
Dwa jajka w skórzanej torebce...
Boże, zlituj się!
Jeszcze jeden, Levi. Tym razem z trzema wisienkami.
Tak, Bailey?
Według Chloe gitara jest w ciężarówce.
Rozglądajcie się za czerwoną lub brązową ciężarówką
z gumową moszną zwisającą z tylnego zderzaka.
- Z czym? - Z moszną.
- Z czym? - Z moszną!
Halo? Bailey, słyszysz mnie?
Nie każ mi tego powtarzać. Halo? Brody?
Kurdemol!
- Co tu jest napisane? - „Zgłoszenia na przesłuchanie”.
- Bailey! - Co?
Nic.
Wewnątrz tego futerału jest jakiś nadruk. Może coś nam powie.
Wiesz, że twój telefon ma latarkę?
Nie po rozładowaniu.
Musimy iść.
Levi, pożyczysz telefon? Chloe, znasz numer brata?
- Którego? - Nieważne.
Nie.
- A numer do domu? - Uczyliśmy się go na wszelki wypadek.
To jest wypadek.
Numer kierunkowy 615, potem 555-013.
To tylko sześć cyfr. A siódma?
Jedenaście.
Dwaj chłopcy będą pytać o Bailey. To ja.
Powiedz, że jesteśmy w Springfield i wrócimy na kolację. Chodź.
Przepraszam.
Znowu?
- Cześć. - Cześć.
- Nie idź tam! - Czemu?
- Bo musisz tu zostać. - Czemu?
- Robimy Bailey wyjątkową kolację. - Czemu?
Bo pożyczyła ci kurtkę, którą jej chłopak dał jej,
gdy wyznał jej miłość.
A tata mówi, żeby się odwdzięczyć, gdy ktoś pożycza ci kurtkę
od swojego chłopaka.
Nie słyszałam tego.
To jego motto.
Co ci się stało? Czemu się tak dziwnie zachowujesz?
Czemu jesteś taka niewdzięczna? Wiesz co? Bailey tu nie ma.
Więc ja za ciebie odpowiadam. Idź do swojego pokoju.
Nie, nie idź tam!
Nie mów mi, co mam robić. Nie muszę się ciebie słuchać.
Ale musisz mnie usłyszeć. Więc nadstaw uszu.
Bailey po nas sprząta. Pomaga ci z twoimi problemami emocjonalnymi.
Dała ci swoją kurtkę.
Mogłabyś przynajmniej odwdzięczyć się jej kolacją.
Ale jeśli to zbyt dużo, to jasne, idź na górę.
- Dobrze. - Nie!
- Zwolnisz? - Bailey nie odebrała telefonu.
- Może mieć kłopoty. - Ty też, jeśli nie zwolnisz.
Luz, babciu. Nikt nie jedzie tą drogą.
Poza nimi.
Mówiliście, że to było konieczne
i że Bailey wszystko wyjaśni. Gdzie ona jest?
Barman mówi, że jedzie do Springfield.
Gdybym to wiedział, nie jechałbym tak szybko.
Zwykle nigdy...
Cześć, mała.
Myślisz, że flirt ze mną ci pomoże?
Nie, proszę pani. Chyba że to działa?
Wiesz, że nie będziesz mógł dostać prawka przez pół roku?
Nie wiedziałem. Mówi pan poważnie?
Jestem zbyt ładny, żeby iść siedzieć.
To był nagły wypadek. Co miałem zrobić?
Słyszałeś o Uberze?
Proszę.
Jak możesz jeść po tym, co się stało?
Bo to stało się tobie, nie mnie.
Cześć, Summer. Co taka miła dziewczyna robi w takim miejscu?
Summer mnie podwiozła, żebym mógł odwieźć auto.
Wiesz, bo mam prawo jazdy!
Przysięgam, gdyby Bailey nie...
- Gdyby Bailey nie...? - Tak, czego nie zrobiła Bailey?
Dobra. Umowa to umowa.
Ziemniaki są obrane, kurczak obtoczony w panierce, dynia pokrojona.
Dawaj airpody, bo chcę pójść na górę i się przebrać.
Czemu miałabyś się przebierać,
kiedy tak ładnie wyglądasz?
Dylan,
jeśli to jest dojrzewanie, to ja odpadam.
- Znalazłaś ją? - Nie. A ty?
A pytałbym, gdybym ją znalazł?
Minęły dwie godziny. Czemu nie dzwoniła?
Czemu nie odbiera?
- Na litość. - Co „na litość”?
Bailey wróciła?
Nie, a jeśli nie pójdę na górę, już tu nie wróci.
A ja stracę wszystkich klientów.
- Bailey wróciła z Chloe? - Nie, ale tato...
Nic nie mów.
- Ale... - Masz nic nie mówić.
- Ale to ważne! - Co jest takie ważne?
To.
Nie wierzę! Bailey ot tak zabrała gitarę mamy?
Bez pytania?
To nie tak.
Tak? Mówiłeś, że miała przesłuchanie i nie miała gitary.
A teraz gitara mamy zniknęła?
Może właśnie tak.
Gdzie jest gitara mamy?
Nie wiem!
Jakaś dziewczyna wzięła ją przez pomyłkę.
A Bailey wciąż jej szuka.
I od dwóch godzin nie dała znaku życia.
I jest z Chloe. I jest ciemno.
I chyba mogły zginąć.
Wróciły?
- Nie! - Czemu płaczesz? Co się stało?
Nie wiem. Kiedy dzwonię do Bailey, włącza się poczta.
Jeśli coś się stanie, to moja wi...
Przepraszam. Nie chodzi o ciebie.
Liczyliśmy, że to Chloe.
Prawda?
- Prawda? - Tak, jasne.
Rozumiem. Dlatego nie pojechałam do domu.
Martwię się o małą Chloe.
Sama myśl, że nasz aniołek zaginął,
nie dawała mi spokoju. Nie wiem, kto mógłby skrzywdzić...
- Chloe? - Chloe!
Hej.
- Wszystko gra? - Nic mi nie jest.
Pojechałam z Bailey do Springfield. Spróbowałam kanapki z gyrosem.
Wiesz, przez co przeszliśmy?
Jak mogłaś nie zadzwonić?
Mniejsza o to, że zabrałaś sześciolatkę do baru,
jak mogłaś nie powiedzieć, gdzie jesteś?
Przepraszam, Beau. Skupiłam się na gitarze mamy Cassidy.
Nie robimy tak tutaj.
Jeśli się spóźniasz, dzwonisz. Jeśli się nie spóźniasz, dzwonisz.
Wszyscy wiedzą, gdzie są wszyscy inni. Czemu?
Bo nie chcemy, żeby ktoś się martwił. Nie po tym wszystkim.
I to, że o tym nie pomyślałaś, przeraża mnie.
- Przykro mi. - Przestań.
Nie mów, że ci przykro. To mi jest przykro.
Kto zatrudnia nianię, która nigdy nie zajmowała się dziećmi?
Obyś nie straciła przez to pracy.
Najważniejsze jest to,
że wszyscy żyją.
Nie płakałem. Jak przesłuchanie?
Nie zostałyśmy.
Bailey przejęła się gitarą mamy.
Znalazła ją. Wszystko dobrze, co się dobrze kończy.
Gdzie gitara mamy?
Szukałyśmy wszędzie. W całym Springfield.
Zgubiłaś gitarę mamy?
Aż mnie brzuch rozbolał ze stresu.
To prawda. Musiałam dojeść jej gyros.
Cassidy.
Zrobiłam coś niewybaczalnego, bezmyślnego i samolubnego.
Pójdę się spakować, co nie potrwa długo,
bo jak wiesz, nie mam nic.
Ale gdybym coś miała,
oddałabym wszystko, żeby odzyskać gitarę twojej mamy.
Bailey.
Twoja kurtka.
Zatrzymaj ją.
Lubisz ją i pasuje ci.
Nie. Jestem bardzo wściekła,
nie zabiorę ci ostatniej rzeczy po ukochanym.
Mówiłam, nie zależy mi na niej. To tylko rzecz.
Zależy mi na tobie, Cassidy.
Tak?
Gdyby ci na mnie zależało, to by się nie wydarzyło.
- Wiesz, ile ta gitara dla mnie znaczy. - Wiem. Popełniłam głupi błąd.
Bardzo chciałam się dostać na festiwal. Nie myślałam jasno.
Czy kiedyś zależało ci na czymś tak, że czułaś to całym ciałem?
Tak. Na gitarze mamy.
Cassidy, kochanie...
Nie potrafię ubrać w słowa...
jak bardzo, jak dogłębnie jest mi przykro.
Bardzo mi przykro.
Bailey,
czemu zawsze, kiedy się na ciebie gniewam, w końcu muszę się o ciebie zatroszczyć?
To się stało tylko dwa razy.
Jesteś tu dopiero od pięciu dni.
Niektóre z tych dni były dobre, prawda?
No to...
liczę, że je zapamiętasz.
Ja je zapamiętam.
Dobra.
To ja już sobie pójdę.
Nie możesz wstać, co?
Nie.
Bailey.
To tylko rzecz.
Co?
Gitara mamy.
A wspomnienia, w których jest, są tutaj.
Bardzo się cieszę. Bo nikt inny się o mnie nie zatroszczy.
- Zostaje! - Sukces!
- Super! - Kocham ją!
Ale nie my o tym decydujemy.
Podjęłaś bardzo złe decyzje, Bailey.
Wiem.
I bardzo mi przykro.
Mnie też.
Muszę cię zwolnić.
Świetna wiadomość.
Znalazłam idealną nianię.
Jest młoda, ma dużo energii...
i jest brzydka.
Napisy: Krzysiek Ceran