Nie mogę uwierzyć, że poznam twoich rodziców.
Oni nie wiedzą nic o Scotcie i całej reszcie.
Myślą, że przyjechaliśmy na ferie.
Tylko tyle.
To naprawdę jest twój dom?
Myślałam, że dorastałaś w złej części miasta.
Urodziłam się w dobrej części,
ale odwiedzałam złą, bo tam były narkotyki.
Uprzedzam, że mogą was chłodno traktować.
Nie lubią moich znajomych.
Czołem, kowboje. Witajcie na ranczu.
Malcolmie, zobacz, kogo przytargały kojoty.
Phil, moje kondolencje.
Phil!
Mój ty biedaku.
Wejdźmy do środka.
Macie piękny dom.
Piękne...
półki.
Na środkowej stały moje ozdobne gruszki,
aż Mae ukradła je, pogrążając rodzinę w chaosie.
Phil, wzniesiesz toast?
Po pierwsze dziękuję za zaproszenie.
Było mi ciężko, odkąd umarł mój tata.
Zwłaszcza że to przeze mnie opuścił rodzinę.
Philipie, to nie może być twoja wina.
Dziękuję, ale...
Widzicie, miałem cztery lata, gdy zmarł mój biologiczny ojciec.
Gdy miałem sześć lat, zamieszkał z nami mój ojczym.
Wychowywał mnie jak syna.
Kupował mi nasiona, zabierał na bejsbol.
Ale nie mogłem się do niego zbliżyć.
Wszystko mnie w nim wkurzało.
Za głośno stąpał. Miał brązowe auto.
A jego szlafrok straszliwie cuchnął.
Ale mama bardzo go kochała.
Pewnego dnia, gdy miałem 14 lat...
zrobiłem coś złego.
Skłamałem, że widziałem go z kochanką.
Powiedziałem mamie, że widziałem, jak całuje jej cycki.
Kłócili się przez jakieś pięć godzin, kiedy ja chowałem się w pokoju.
Aż usłyszałem trzaśnięcie drzwiami.
I tyle go widziałem.
- Jezu, Phil. - Dziękujemy, Philipie.
Więc to absolutnie była twoja wina.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Phil, będziesz spał na kanapie.
Dziewczyny w pokoju Mae.
Musicie być wykończone. Idźcie spać.
- Wcale nie. - Wyjdziemy gdzieś.
Tak.
- Do baru... - Dobranoc.
Okej.
Okej. Dobranoc.
I jak się czujesz po nocy w Toronto?
W mojej dawnej sypialni.
- Oświecona. - Tak?
Widzę, że James Dean grał na oboju i słuchał Bette Midler.
To co robimy?
Zostały ci jakieś dildosy z dzieciństwa?
- Boże. - Co?
Może da radę zrobić coś z tym obojem.
Puk, puk.
Widzisz, Sąd Najwyższy
funkcjonuje inaczej niż Senat.
- Dziękuję. - O, dzień dobry.
Smutna farsa.
Śniadanie za 20 minut.
- Mamo? - Tak?
Chciałyśmy z George spędzić tu trochę czasu razem.
Tak, razem z nami.
Mae, mój poziom zaufania wobec ciebie
wynosi jakieś minus 84 procent.
Więc będziemy mieć cię na oku. Czekamy na dole.
Tak lepiej.
- Powiesz mi coś? - Tak.
Ukradłaś te ozdobne gruszki?
Żartujesz?
Ty też mi nie ufasz?
Chcę ci ufać, ale nie ułatwiasz mi tego.
Przyjechałyśmy tu, żebyś spotkała się ze Scottem,
a ty nic o tym nie mówisz.
Miałam nadzieję, że dotrzymasz słowa i pokażesz, że naprawdę...
Dobra, pójdę teraz.
Pójdę z nim porozmawiać.
I będzie po wszystkim. Okej, pogadam ze Scottem.
- Naprawdę? - Tak.
- A potem spędzimy razem nieco czasu. - Okej.
Zamknij drzwi i nie mów im, że się wymknęłam.
Okej.
Wrócę przed śniadaniem.
Jak poszło?
Kiepsko. Nigdzie nie poszłam, tylko siedziałam na dachu.
- Tu zaraz? - Tak.
Kurczę, Mae.
Wiem, że chcesz, żebym się ogarnęła.
Żebym zamknęła ten rozdział i przestała się wiercić jak chomik.
Też tego chcę.
Ale to naprawdę poważna osobista sprawa i muszę to zrobić po swojemu.
A ten wszechobecny brak zaufania nie sprzyja rozwojowi osobistemu.
Muszę się załatwić.
O... dzień dobry.
- Co się dzieje? - No dobrze.
Malcolmie?
Witaj, skarbie.
Wypompowywałem twój mocz, by zrobić test narkotykowy.
Myślałam, że wymyślisz jakieś kłamstwo.
Nie trzeba, mamy do tego prawo.
Jak chcecie moich szczochów, to proszę bardzo.
Prosto ze źródła.
- Boże! - Mae!
- Co? - Cześć.
Co tu... Ale spektakl!
Co się dzieje?
- Boże! - Chcą mi zbadać siki.
- Wymknęłaś się... - Próbuję się rozwijać...
Phil, zerkniesz, czy moi rodzice wciąż tam są?
Tak, są.
Jakbym była na smyczy. Ciągle mi to robią.
Odwrócę ich uwagę, a wy wymknijcie się tyłem.
- Serio? - Nie możemy.
Pójdziemy gdzieś i zabawimy się we trójkę.
Myślę, że lepiej bawiłbym się z twoimi rodzicami.
To dziwne.
To naprawdę porąbane priorytety.
Nie wiem, czy ktoś wam to powiedział, ale trudno was znieść.
Jako parę.
Jesteście pochłonięte własnymi problemami.
Nie słyszałem, żebyście kiedykolwiek gadały choćby o nauce.
- O nauce? - Co?
Muszę odpocząć od tych dramatów.
- Znaczy... - To naprawdę nie fair.
- Racja. - Robimy dramaty?
- Nie sądzę. - Co my, Sid i Nancy?
Dobra, spadamy!
- Tu jest wspaniale. - Tak?
Tak.
Wszyscy wszędzie palą trawę.
I wszędzie widzę homoseksualne pary.
To gejowska dzielnica?
Nawet nie.
W Kanadzie po prostu wszyscy są na luzie.
Pewnie wszyscy na tej ulicy są biseksualni i poliamoryczni.
Może też bym była, gdybym tu dorastała.
Poliamoryczna?
No nie wiem.
Zresztą nie chciałabyś tego.
A ty chciałabyś być?
Ciekawe.
Nie wiem. Może.
- Może kiedyś. - Kiedyś?
Mae Martin?
Boże, Danny!
Kurde, to ty!
- Co u ciebie? - Spoko.
Inkboy wie, że wróciłaś?
Dobrze było cię widzieć.
Chodźmy się gdzieś napić.
- Chodź. - Dobra.
Tak.
Pamiętasz te reklamy z lat 90. z Andie MacDowell?
Te, w których uprawia szermierkę i mówi o odmładzaniu skóry.
Tak.
Podkochiwałam się w niej.
- Tak? - Chciałam, by mnie dźgnęła.
- Chcesz, bym ja cię dźgnęła? - Tak.
- Serio? - Tak.
Ktoś tu gapi się na ciebie cały wieczór. Wpadłaś jej w oko.
Nie żartuj. Wcale nie.
Widziałaś się w lustrze? Jesteś tu najpiękniejsza.
Poważnie.
- Jasne. - Co byś zrobiła, gdybyś była sama?
Jesteś sama,
w Kanadzie, pijesz drinka.
- Czujesz się... kanadyjsko. - Okej.
Poszłabyś do niej?
- Żeby... - Tak.
Tak.
Serio?
- Tak. - Okej.
Hej, no i jak było?
Wszystko gra?
Tak.
- Tak? - Jasne.
- Serio? - Zajarałam się.
Naprawdę.
To co, spadamy stąd?
- Okej. - Ale tak migiem.
Okej.
No to chodź!
Pycha.
I bez drutu.
Parówka bez drutu.
Super.
Dziękuję panu.
Nazwał mnie panem.
- Słyszałaś? - Tak.
Ciągle mi tak mówią.
Rozumiem.
A ty...
myślisz o mnie jak o chłopaku czy jak o dziewczynie?
- Po prostu jak o tobie. - No tak.
Ważniejsze to, jak ty siebie widzisz.
Też po prostu jako siebie.
Ale co to niby ma być? Nie ma czegoś takiego.
Jest. Mówi się na to niebinarność.
Może to wygooglaj.
- Dobra. - Tak.
Może wygoogluję.
Będę się do ciebie zwracała jak trzeba.
- Powiedziałam to, co trzeba? - Absolutnie.
Może wygooglam też terapeutę.
Jasne.
Może znajdziesz jakiegoś tutaj.
Mogłybyśmy się tu przeprowadzić. Zacząć od nowa.
Mae Martin!
- Kurwa. - Hej!
- Nie. - Nieprzyjaciel?
Nieprzyjaciel! I to groźny! W nogi!
Mae!
- Już. - Na pewno?
Zgubiłyśmy ich.
- Dzwonimy na policję? - I co powiem?
Że mój diler ściga mnie za dług?
Boże, ale się napaliłam.
- Wszystko okej? - Tak.
- Przepraszam. - Ale się bałam.
Co to za ulica?
Nie wiem. A co?
Chyba tu mieszkałam.
W tym domu?
Tak, chyba. Ale numer.
- Mieszkałam tu ze Scottem. - Co?
Tam była kuchnia.
A tam jego pokój.
Mae, to prywatny teren.
- Nie możemy... - Niesamowite.
Mój pokój był z tyłu. Chodź.
- Serio? - Tak.
Ale to...
Tak, to tutaj.
Mój pokój.
- Osobne pokoje? - Tak.
Chciałam mieć własny.
Nie chciałam się z nim wiązać. Myślałam, że się tylko przyjaźnimy.
Boże, tam ktoś śpi.
Ktoś tam jest. Musimy stąd iść.
Właśnie tam miałam łóżko.
Pamiętam uczucie wykładziny pod stopami.
A jak się obudzi i nas zobaczy?
Czasem chyba kładłam się tu pod łóżkiem.
Chowałam się.
Tak.
Kurwa!
Dzwonię na policję, zboki!
Kurde!
Mae Martin!
- Boże! - Wyłaź!
Gdzie są?
Nie chcę zginąć w Kanadzie.
Co robisz?
Mae!
Znajdę cię!
Gdzie są?
W nogi, małe świnki!
Widziałaś tu takich dwóch zasrańców?
Podglądały mnie jakieś młode chłopaki.
Kocham cię.
Tak bardzo.
Cholera!
George, przestań.
Przestań.
Boże. Kurwa.
- O co chodzi? - Boże!
Kurwa...
O co chodzi?
Chciałabym wiedzieć, jaką byłabym osobą...
gdybym go nigdy nie poznała.
Nie radzę sobie z tym.
Z życiem...
z miłością do ciebie.
Mae, posłuchaj mnie.
Okej.
Ledwo sobie radzisz, ale jednak radzisz. Jest różnica.
Każdego dnia.
Naprawdę.
- Tak? - Tak.
Dobra.
Może wyjedziemy z miasta?
Pojedźmy gdzieś.
Chętnie.
Dobra.
Na łono natury?
Tego jeszcze nie próbowałyśmy.
„Gdy na pytanie nie ma poprawnej odpowiedzi,
pozostaje nam tylko jedno:
szara strefa pomiędzy »tak« i »nie«".
Cześć.
- Co robicie? - Czytam mamie Kod Leonarda da Vinci.
Jest spięta.
Mogłaś zadzwonić.
Spałam może z 20 minut,
kiedy ty pewnie wstrzykiwałaś sobie benzynę z jakimiś komikami.
Przyjaźnię się z wieloma komikami.
Musicie wreszcie zacząć mi ufać.
Jak możemy ci ufać, skoro wciąż nie przyznałaś,
co zrobiłaś z moimi gruszkami?
- Boże. - Zacznijmy od tego.
Ile razy mam mówić? Nie tknęłam...
Były tu i nagle zniknęły.
Chodźcie ze mną do ogrodu.
Czas, bym coś wam pokazał.
Boże! Moje gruszki.
Wstyd mi.
W 2003 roku
układałem niezdarnie moje modele statków
i strąciłem te gruszki.
Stłukły się.
Więc zakopałem je w ogrodzie.
To mnie przerasta.
Gdy zaczęłaś obwiniać Mae, było już za późno, by ujawnić...
tę straszliwą tajemnicę.
Może powinnam była z tobą porozmawiać.
Może nie chciałam wiedzieć.
- Znalazły się... - Nie mówię o gruszkach.
Na pewno były rzeczy, o które powinnam była cię spytać.
Po prostu nie chciałam wiedzieć.
Bo kiedy coś wiesz, to wiesz.
I nie możesz już przestać wiedzieć.
Winisz mnie za to, że nie chciałam wiedzieć?
Nie...
wcale cię nie winię.
Tylko...
Szkoda, że nie możemy zacząć od nowa.
Jakbym powiedziała: „Cześć, jestem Mae. Będziecie moimi rodzicami?".
Przeszłość pozostaje z nami na zawsze.
Ważne, by nie przysłoniła nam drogi naprzód.
Od teraz mówmy sobie wszystko. Dobrze?
Tak, od teraz.
Tak.
- Nigdy nie objęłam tak rodziców. - Ja też.
To piękny widok.
- Hej. - Hej.
Powiedziałaś Philowi?
Co?
Pojedziemy na północ, do lasu.
Znalazłyśmy dom przy jeziorze.
Możemy pojechać we trójkę na łono natury.
Obiecałem Malcolmowi, że naprawię mu karmnik.
Więc...
Możesz zostać, jeśli chcesz.
Możesz spać w moim dawnym pokoju.
Jeśli pozwolicie.
Z przyjemnością.
Zostań tu, ile chcesz.
Zostań na zawsze.
Dzięki, Mae.
Zadzwonimy.
Nic im nie będzie?
Jeśli wpadną do jeziora, hipotermia zabije je w parę minut.
Nic takiego. To mądre dziewczyny.
Naturo, nadchodzimy.
Ostrzegam, że gdy jadę poza miasto, lubię urządzić sobie polowanie.
Naprawdę?
Nie!
Zrobimy tylko mały przystanek.
- Gdzie? - Przy klubie komediowym.
BÓBR
Wejść z tobą?
Nie.
Ale dziękuję.
Musimy pogadać.
- Tutaj? - Tak.
Chłopaki, dacie nam chwilę?
- Dzięki. - Po co? Mogą zostać.
Wiedzieli o tym.
Wszyscy wiedzieli.
Chcesz usiąść?
Muszę tylko zadać ci parę pytań.
- Chcesz mnie „cancelować"? - Ja pierdolę.
Chcę po prostu porozmawiać z tobą jak z przyjacielem.
Okej. Dobrze.
Kiedy mnie przygarnąłeś, chciałeś, żeby coś między nami było?
Nie. Wiedziałem tylko, że nie masz gdzie spać.
Dopiero potem chyba...
zakochałem się w tobie.
No tak.
A ja co o tym myślałam?
Nie wiem.
Nie chciałaś tego.
Tak, pamiętam, że często to powtarzałam.
I co dalej? W końcu mnie umęczyłeś?
Nie no... chyba po prostu się zakochaliśmy.
To takie głupie.
Gdy chciałeś się pobrać, mówiłeś szczerze?
Nie. Znaczy...
czasem gada się takie bzdury.
Ale naprawdę cię kochałem.
No i byłaś na moim utrzymaniu.
To był ogromny stres. Próbowałem chronić cię przed prochami i...
czułem, że...
Co? Co takiego czułeś?
No dobra.
Czułem, że...
należy mi się chwila ulgi.
Należy.
Przepraszałem cię raz za razem.
Tak.
Jestem zasrańcem. Chciałbym umrzeć. Co mogę ci powiedzieć?
Jeśli to ci pomoże, mów sobie, że jestem źródłem twoich problemów, ale...
już wcześniej miałaś nasrane.
Wiem o tym.
Byłaś rozpieszczoną, wściekłą narkomanką. Ciągle kłamałaś.
Pracuję nad tym. Ale wpierw muszę z tobą porozmawiać.
Czemu tylko ze mną?
Czemu nie z Mikiem czy innymi, którzy mieli cię całkiem w dupie?
Ja cię kochałem.
- Byłaś moją najlepszą przyjaciółką. - I dlatego to tak boli.
Dlatego, że ci ufałam.
A teraz...
wszelka miłość jest stłumiona w mojej piersi.
Wszystko jest skażone.
Chodzi o tę kobietę, która dzwoniła?
W porządku, tak.
Jest jeszcze jedna kobieta,
która była dość młoda, ale...
Jest słowo na „dość młode kobiety": dzieci.
Jezu, co ty...
Pierdol się. Serio. Pierdol się, Scott.
I co? Jestem po prostu złą osobą?
Nawet nie wiem, co to znaczy.
Co to znaczy?
Kocham cię.
Ja też cię kocham.
Wierzysz w to?
Co teraz?
Nie chcę cię już nigdy więcej widzieć.
- Wszystko w porządku? - Tak, jedźmy.
Okej.
- Zatrzymaj się na moment. - Już.
Okej!
To jedziemy.
Okej.
- Wiesz, że raz gonił mnie niedźwiedź? - Serio?
Nie wiem. Nie jestem pewna.
Jak się czujesz?
Nudzę się już sobą.
- Rozumiesz? - Tak.
A ty jak się czujesz?
Dobrze.
Lubię Kanadę.
Ale przeprowadzka nie byłaby tu nowym początkiem, co?
Raczej nie.
Może kiedyś.
Może kiedyś zamieszkamy w jakimś obłędnym miejscu, może w Hiszpanii.
Tak.
Możemy zostać rybakami w Norwegii.
- Okej. - Możemy robić, co chcemy.
Myślę, że już...
nie potrzebuję cię tak bardzo.
Ale cię chcę.
- A ty chcesz mnie? - Tak.
- Okej. - Tak.
To...
co to jest fotosynteza?
Fotosynteza to taki proces chemiczny.
Rośliny pod wpływem słońca zmieniają dwutlenek węgla i wodę w energię.
- Pod wpływem słońca? - Tak.
Niewiarygodne.
No to powiem ci coś o chlorofilu.
- A to co? - Kojarzysz zielone rośliny?
- Kojarzę. - No dobra.
Co sprawia, że są zielone?
- Tak? - Chlorofil.
Napisy: Filip Bernard Karbowiak