Przepraszam.
POZIOM 3 DOSTĘP SPECJALNY
Dla kogo pan pracuje?
Widziałam pana,
kiedy oczyszczano staw. Wiem.
Wszystkie te martwe ptaki w miasteczku?
Myślę, że zatruwa je woda ze stawu, ryby też.
I ludzi, takich jak mój dziadek.
Nie odpuszczę, dopóki nie poznam prawdy.
Nie boję się was!
POZIOM 3 DOSTĘP SPECJALNY
TO NIE KONIEC KTO JESZCZE?
Zgadnij, co się stało na stacji.
Chciałam kupić sobie napój, a on stał tuż za mną.
Facet, który mnie śledził.
Czekaj. Teraz ktoś cię śledzi?
Nie dokładnie, ale widziałam go nad stawem.
Wpadłam na niego na stacji.
Powiedział coś?
Tylko „przepraszam”, a potem kupił sobie napój.
Wydaje się bardzo groźny.
Czułam, że próbuje mnie zastraszyć.
Bo kupił sobie napój?
- Tato? - Iz, daj jej skończyć.
Hilde, próbujemy zrozumieć, co się stało.
To ten facet. Próbuje mi powiedzieć, że ma mnie na oku.
Groził ci?
Powiedziała, że ją zignorował.
Typowe zastraszanie świadka.
Ci, dla których pracuje, zatuszowali sprawę stawu.
Możemy zrobić chwilę przerwy
i skupić się na obiedzie?
Serio, jesteś jak jakaś wariatka z Reddita,
- tyle że w moim domu. - Hej.
- Ale… - Uważaj.
Uszczęśliwiłaś ludzi i doprowadziłaś do oczyszczenia stawu.
Nie możesz nacieszyć się tym przez pięć sekund,
zanim zajmiesz się nowym spiskiem?
Nie.
Jest z nim coraz gorzej i nikt mu nie pomaga.
Mój aparat!
- Nic się nie stało. - Tato, zepsułam go.
- Przepraszam, nie chciałam. - Nie szkodzi.
- Spójrzmy. - Wiemy, że nie chciałaś.
Dobra. Trzeba wymienić obiektyw.
Daj mi parę dni, coś wykombinuję.
Parę dni? To za długo.
Proszę.
O rany, spójrz tylko.
Spójrz. Dzięki, tato.
Dzięki, dziadku.
Co myślisz?
Gdzie ekran?
- Nie, to… - Nie.
Nie ma ekranu. Jest wyjątkowy.
To aparat analogowy.
Po zrobieniu zdjęć musisz je wywołać.
Dawniej robiło się zdjęcia,
a kiedy skończyła się klisza,
oddawało się ją do wywołania.
Po paru tygodniach odbierało się fotografie.
To było takie ekscytujące.
Zwykle po takim czasie
już się nie pamiętało, czemu zrobiło się te zdjęcia.
Nie martw się. Pokażę ci, jak się je wywołuje.
Dobra? Będzie fajnie.
O czym wy mówicie?
Przykro mi, nie wspominał o tym.
Nie, oczywiście. W porządku. Chętnie wpadnę.
Tak, w porządku. Dziękuję.
Dzięki.
Kto to był?
To kapitan portu.
Tata nadal trzyma łódź w przystani.
Pojadę tam i się tym zajmę.
Dziś przy kolacji był chyba w lepszej formie.
Nie sądzisz?
Tak.
Wydawał się… w porządku.
Co?
Słuchaj, to…
strasznie to brzmi, ale…
Nie wiem, czy te momenty otrzeźwienia nam pomagają.
Chodzi mi o Hilde.
Myślisz, że rozbudzają w niej nadzieję?
Myśli, że jeśli rozwiąże zagadkę zatrucia stawu,
jej dziadka uda się w jakiś sposób wyleczyć.
Chcesz być tą, która jej powie, że to niemożliwe?
Nie. A ty?
Ja też nie.
Słuchaj, chcę…
żeby wierzyła, że jej dziadek może żyć wiecznie.
Tak jak my wszyscy.
Och, kochanie.
SZKOŁA W ERIE HARBOR
Hej. Chodź na chwilę.
Muszę kupić dziewczynie prezent, ale jest bardzo wybredna.
Znasz się na ciuchach. Co jej kupić?
Dodatki to zawsze dobry początek.
Bardzo modne są teraz duże gumki do włosów.
Nosi je wiele dziewczyn.
Może kup jej pastelowe na wiosnę?
Jasne. Nieważne.
O co chodziło?
O nic. Co tam?
Widzieliście komunikat prasowy władz?
Nie-e.
Badania rzekomo potwierdziły obecność sinic w stawie.
Świetnie. Czyli z Walterem będzie dobrze, tak?
Na szczęście. Kocham go.
Mamy przyjąć ten komunikat
i nie zadawać pytań?
Może Walter z tego wyjdzie, ale co z moim dziadkiem?
Musimy dowiedzieć się, kto osuszył staw.
Wtedy ustalimy, dlaczego to zrobiono.
Kto za to zapłacił?
ZAMKNIĘTE WSTĘP WZBRONIONY
Była tam masa sprzętu. Drogiego.
Podobno to anonimowi darczyńcy.
Bogacze w maskach, jak Batman.
Nie chcą się ujawnić. Tak.
Jaki będzie nasz kolejny krok?
Zawsze należy podążać za pieniędzmi.
Władze ukryły źródło pieniędzy,
ale wciąż możemy je odnaleźć.
Anonimowy darczyńca zapłacił firmom budowlanym.
Znajdźmy kogoś, kto coś powie.
BETON ERIE HARBOR
Bardzo dziękuję.
- Mam namiar. - Wreszcie.
Większość firm opłaciły władze. Oprócz tego wykonawcy.
Zapłaciła mu firma Strata Tech Industries.
- Nie wierzę. Mój tata tam pracuje. - Serio?
Dopiero go zatrudnili.
- Zabierzesz nas do jego biura? - Jasne.
BEZ CIEBIE TO NIE TO SAMO.
Cześć.
Podwieźć cię do domu?
Och, Emma. Ee…
Mam zostać po lekcjach.
Beznadzieja.
Zawsze możesz nie iść.
- I ryzykować kolejne szlabany? - Ach.
Żałuję, że nie mogę, ale mam straszne problemy.
Racja.
Jak się trzymasz? Przykro mi w związku z tobą i Jessiką.
Tęsknię za nią. Była najfajniejszą osobą w tej szkole.
Wiesz, stoję tu.
- Do zobaczenia. - Tak.
Pani dyrektor.
- Możemy porozmawiać? - Oczywiście.
Byłam na tamtym nagraniu z jajkami.
To znaczy nie uchwyciły mnie kamery,
- ale byłam tam. - Hmm.
Widziałam, w jakie tarapaty wpadły Izzy i Jessica…
Zaczynam mieć straszne wyrzuty sumienia.
O rany. Doceniam, że postanowiłaś wziąć za to odpowiedzialność.
To słuszna decyzja.
Jestem też ciekawa, czemu mówisz mi to teraz.
Nie chcę karać cię za słuszne zachowanie,
ale nie chcę też dawać złego przykładu.
Nie powinna pani.
Nie chcę się czepiać, ale znów się dziś spóźniłaś.
Po raz piąty.
Nie jestem rannym ptaszkiem.
Zostaniesz po lekcjach. Razem z Izzy.
- Czemu to zrobiłaś? - W geście solidarności.
Chce pan wynająć miejsce na kolejny rok?
To tutaj.
Chodź, Matty. Idziemy.
Ryby biorą.
Kotwice w górę.
Nie sądzę… Nie będziemy już potrzebowali łódki.
Tata zakończył karierę wodniacką.
Miejsce jest opłacone do końca miesiąca.
Jeśli chce pan ją sprzedać, puszczę informację w świat.
Nawet bym nie wiedział, jak ją odnowić.
Jak pan woli.
Chodźcie.
Czekajcie, chcę wam zrobić zdjęcie.
Stańcie obok siebie. Dobra, uśmiech.
Dziękuję.
Witam w Strata Tech Industries. Jak mogę pomóc?
Jesteśmy z Kroniki magicznej godziny.
Z czego?
Mamy kilka pytań
o anonimową darowiznę na osuszanie stawu w Pinewood.
Jesteście z kimś umówieni?
Michael Davis jest dostępny? To w sumie mój tata.
Nawet nie w sumie, to w pełni mój tata.
Hilde Lisko?
Och. Przepraszam, panie Williams. Zajmę się tym.
Nie czytasz Kroniki magicznej godziny,
bo wiedziałabyś, że rozmawiasz z redakcją.
Kim pan jest?
- Grant Williams. Kieruję tym miejscem. - Całą firmą?
Tak. Mam pięć minut. Oprowadzić was?
Jasne.
Chciałem się z wami skontaktować
i zaproponować wam artykuł.
Usiłujemy zostać jedną z najbardziej ekologicznych firm
na Wybrzeżu Północno-Zachodnim. Pomyślałem, że możecie
poinformować mieszkańców o naszych inicjatywach.
- Nie piszemy na zlecenie. - Chodzi o naszą gazetę?
To biznes rodzinny.
Odziedziczyłem firmę po ojcu i dziadku.
Od pokoleń budowali samoloty.
- Nie lubicie przekąsek, co? - To podchwytliwe pytanie?
Spójrzcie na te szafki. Moja tajna kryjówka.
Przekąski!
- Donny, wrzuć to do plecaka. - Mmm.
Jesteśmy tu, ponieważ…
Strata anonimowo przekazała środki na oczyszczenie stawu w Pinewood.
- Zgadza się. - Nie oczyścili stawu.
- Wybrukowali go. - Tego chciało miasto.
Staramy się wspierać Erie Harbor.
POZIOM 3 DOSTĘP SPECJALNY
Wszyscy takie mają?
Karty magnetyczne? Każdy nasz pracownik ma jakąś ich wersję.
Ciągle widuję pewnego człowieka,
widziałam go przy stawie, a ostatnio wczoraj.
Dziwnie się zachowuje
i próbuję ustalić, dla kogo pracuje.
Hmm. I ma taką kartę?
Nie dokładnie, ale podobną.
Może tu pracować?
Przejrzyj zdjęcia pracowników.
Może go rozpoznasz.
Proszę tego źle nie odebrać,
ale czemu właściwie odpowiada pan na moje pytania?
Dorośli zwykle tego nie robią.
Wszyscy mówią o sprawie Richiego Fife'a,
ale do mnie trafił przede wszystkim twój tekst
o etycznym traktowaniu zwierząt w sklepach zoologicznych.
Myślałam, że nikt go nie czytał. Miał ze cztery kliknięcia.
Cóż, wszystkie cztery mogły być moje.
Przez ten tekst przekazałem 20 000 $ na schronisko w Erie Harbor.
Naprawdę?
Na pewno macie wszystko?
Naprawdę?
Był dział z czekoladą?
SZERYF HRABSTWA HOLMES
Hej, Frank. Przyjdziesz na chwilę?
Nie spodoba ci się to, co powiem,
ale muszę powiększyć ci rewir.
W porządku.
- Jasne. - Nie potrzebuję humorów.
Co… Jakich humorów?
Przyjąłem tylko informację.
Coś jak: „Zrozumiano”.
Dobra, przepraszam. Po prostu…
Mam na głowie Rutherforda.
Facet wiecznie robi notatki,
zapisuje, kiedy idę do łazienki.
Tak jakby był limit, który przekroczyłam.
Cóż, pijesz dużo kawy.
Dobra, jak mogę ci pomóc?
Samo to pytanie wystarczy.
Weź te dodatkowe patrole.
I może zajmij się w moim imieniu Hilde i jej ekipą.
Mogę też włożyć Rutherfordowi banana do rury wydechowej,
jeśli to pomoże.
Nie zachęcaj. Jeszcze skorzystam z oferty.
Uważaj z tym.
KADRY
- To on? - Nie-e.
Nie. To ostatnie zdjęcie?
Na to wygląda.
Jest pan pewien?
Jeśli go jeszcze zobaczysz,
będę wdzięczny, jeśli dasz mi znać.
- Powiedziałaś rodzicom? - Wiedzą o tym.
To dobrze.
Dziękuję za pomoc, panie Williams.
Mam nadzieję, że rozwiążesz wszystkie zagadki życia, Hilde Lisko.
Zaczynając od tej.
W historii ze stawem jest coś więcej,
ale tropy prowadzą donikąd.
Strata też była ślepą uliczką,
a dyrektor mówił, że to miasto chciało wybrukować staw.
Mają jakiś powód, żeby kłamać?
Nie. Sprawdziłam nawet schronisko
i rzeczywiście dostali dużą darowiznę po publikacji mojego tekstu.
Tak to bywa, Hilde.
Czasem fałszywe tropy prowadzą cię prosto do króliczej nory.
Wiem.
Myślałam, że karta magnetyczna okaże się ważną wskazówką,
ale wszyscy je mają.
No i…
Czemu jest tu tak czerwono?
Cóż, to ciemnia. Chodź. Zobacz.
Mój stary sprzęt fotograficzny z czasów liceum.
To dlatego pokochałem dziennikarstwo.
Robienie zdjęć… Kocham to.
Nie nazywają tego czerwonym pokojem?
Światło uszkadza kliszę przed wywołaniem,
więc musi być ciemno. Czerwone światło jest nieszkodliwe.
Dobra, chodź. Sprawdźmy, co tam masz.
Musiałaś się trochę przyzwyczaić do aparatu dziadka, co?
Ale robisz postępy.
Dobra. To już coś.
Już to widziałam.
Było na drzwiach piwnicy w rezydencji. Patrz.
I tu na chodniku.
Tak? Masz rację.
Jessica była moją jedyną przyjaciółką.
Teraz wyjeżdża i znów zostanę kompletnie sama.
Nienawidzę swojego życia.
Nie mów tak.
Tak jakbyś był milion kilometrów ode mnie.
Jak my to w ogóle zrobimy?
Nie martw się. Jakoś… Poradzimy sobie.
Na pewno jakaś dziewczyna napisała ci już wiadomość,
a potem zacznie pojawiać się pod twoją szafką
- każdego dnia. - To się nie wydarzy.
Nie pozwolę na to.
Jesteś jedyną osobą… to znaczy dziewczyną…
Znaczy… Wiesz, o co mi chodzi.
Jedynym człowiekiem, którego chcę.
Boże, Ethan.
Kim jest Ethan?
Właśnie kończyliśmy.
Co się dzieje?
Dziadek. Lecę. Ale…
Właśnie kończyliśmy.
Jesteś zakochana w tym chłopcu. Słyszę to w twoim głosie.
Hmm, tak, może.
Chyba tak. Tak naprawdę nie wiem, co to znaczy.
Co zrobiłeś?
Kiedy po śmierci babci zostałeś sam.
Wiem, że to nie to samo, ale…
Chodzi ci o odległość między wami.
- Tak. - Tak.
Żałowałem, że nie było więcej czasu.
Nie mogłem go mieć, ale…
tego pragnąłem.
I co byś z nim zrobił?
Wszystkie te drobiazgi,
jak wspólne nakrywanie do stołu, chodzenie do sklepu,
dotykanie jej ręki, kiedy spała.
Niezbyt romantyczne, ale…
…za tym właśnie tęsknię.
Pokonałbym każdą odległość, żeby…
odzyskać te drobiazgi.
Dlatego tu przyszedłem. Usłyszałem, jak rozmawiasz przez telefon.
I chciałem usiąść obok ciebie.
- Cieszę się, że tu jesteś. - Ja też.
Co było takie pilne?
Wiesz, że nie lubię pocić się przed szkołą.
Donny, patrz.
Myślałam, że ten symbol coś znaczy, ale jest wszędzie.
- Na połowie chodników w mieście. - Widziałem go.
Co oznacza?
Myślę, że to logo Wott albo herb rodzinny czy coś takiego.
Muszę mu się bliżej przyjrzeć.
Mam tu gdzieś więcej zdjęć z piwnicy.
Czekaj. Cofnij.
Tu.
O rany. To on.
Naprawdę mnie śledzi.
Drzwi, ten facet, Wott Management, to wszystko jest powiązane.
Łycha w to nie uwierzy.
Musimy ustalić, co ukrywają w piwnicy.
Tato, w porządku?
Co jest? Czekaj, pomogę ci.
W porządku?
Już. Mam cię.
- Co jest? Coś upuściłeś? - Nie.
Dobrze. Hej, co to?
Kim oni są?
Co? Kto to jest?
Poznajesz ich?
Powiesz mi, kim są?
W porządku. Nie spiesz się.
Zaprzęga cię do roboty?
Nie stać go na mnie.
Dobrze to słyszeć.
Nad czym pracujesz?
Znalazłem to przy nim.
Oo. Kim oni są?
Nie wiem. Nie rozpoznaję ich.
- Ten wygląda jak Junior. - Tak?
Masz rację. To…
- To zdecydowanie Junior. - Na rybach.
Łowiliśmy ryby. To pamiętam.
Junior rozpoznałby pozostałych.
Jeśli nadal tu mieszkają, mogliby się spotkać.
Możemy zaprosić ich do nas na lunch.
- Chciałbyś, tato? - Pewnie, Matty.
Albo wycieczka na ryby ze starymi przyjaciółmi?
Kiedy już Matt naprawi łódź.
To świetny pomysł.
- Prawda? - Tak.
Przestawcie łóżko, chłopcy.
Matty to zrobił.
Naprawdę?
Nieźle mnie wkopałeś, tato. Wielkie dzięki.
- Wszystko w porządku? - Mhm.
- Hej. - Hej, Frank.
Co u ciebie?
Słuchaj, wpadłem na szalony pomysł.
Pomógłbyś mi naprawić łódź taty?
Tę, którą pływaliśmy jako dzieci.
Absolutnie. Wieczne Lato wyruszy w kolejny rejs.
Pogadam z ludźmi z przystani i się odezwę.
Dobra. Do zobaczenia.
Hej.
Hej. Co słychać, Martin?
JAK CI MIJA DZIEŃ?
TKWIĘ NA PRÓBIE KONKURSU TALENTÓW
Co ty tu robisz?
Co ja… Konkurs talentów?
Dobra, przepraszam. Nie powinnam kłamać.
Pogadamy o tym później?
Tak. Więc…
Jaki on ma talent?
Frank, to rozmowa o pracę.
Co?
Po tym, co wydarzyło się z komitetem rodzicielskim,
zaczęłam myśleć o przeniesieniu się do szkoły w innym okręgu,
- żeby zacząć od nowa. - Przepraszam.
Myślisz o wyjeździe z Erie Harbor? Jak mogłaś mi tego nie mówić?
Wiesz co?
Nie przejmuj się.
Mam mamę w więzieniu,
a policjant przesłuchuje mnie podczas rozmowy o pracę,
więc raczej nie dostanę tej posady.
Po problemie.
KOZA ŻADNYCH TELEFONÓW. NAPRAWDĘ.
Masz dziś powodzenie.
Zdecydowanie nie.
To mój chłopak, mieszka w San Francisco.
Odwiedziłaś go już?
Nie, ale chcę.
Ciągle myślę, że powinnam stąd uciec i do niego pojechać.
Tylko że nie mam prawka…
MOŻESZ GADAĆ? WŁĄCZA SIĘ SEKRETARKA
Zawsze cię tak zasypuje telefonami?
Co? Ee…
Nie.
Ale dużo rozmawiamy. Przynajmniej raz dziennie.
Nie jest zaborczy, to po prostu…
mój najlepszy przyjaciel.
Fajnie.
Teraz uważasz, że jest jakimś superzaborczym gościem,
a naprawdę nie jest.
Jest niesamowicie miły i po prostu…
Iz, nie.
Nie mam żadnego zdania na jego temat.
Brzmi naprawdę świetnie.
Strasznie jest nie wiedzieć, kiedy znów go zobaczę.
Przyszłość maluje się w ciemnych barwach,
co, jak sądzę, jest najlepszą wersją przyszłości.
Co to? Tekst jakiejś piosenki?
Virginia Woolf.
Sporo jej czytałam, kiedy moi rodzice się rozwodzili.
To chyba znaczy, że w mroku nieznanego wszystko jest możliwe.
- Podoba mi się. - Mnie też.
Pamiętam ich.
Przynajmniej większość.
Skąd się znaliście?
Och, z różnych miejsc.
Niektórzy chodzili ze mną do szkoły.
Paru pracowało w zakładzie.
To małe miasteczko.
Mógłbyś mi zapisać te nazwiska?
Jasne. Nie ma problemu.
- Świetnie. - Tak.
Jaki on był?
- Kto? - Mój tata.
Ci faceci byli niezłymi żartownisiami.
Głośni, wiecznie się wygłupiali.
Ale twój tata taki nie był. Był bardziej skryty.
Dlatego uchodziło mu na sucho.
Co takiego?
Psikusy.
Obmyślał najbardziej złożone psikusy, jakie widziałem.
Mój ojciec? Żartujesz?
Naprawdę. Planował je tygodniami.
Na kempingu wmówił Alanowi Filanie, że widział niedźwiedzie,
więc Alan wybiegł z namiotu nagusieńki i wskoczył do jeziora.
O rany.
Nie widziałem, żeby dorośli faceci tak się śmiali.
Nieźle.
Alan wciąż tu chyba mieszka. Od dawna go nie widziałem.
Zapytaj go o to.
Ale choć minęło 40 lat, pewnie nadal jest o to zły.
Serio, nie mam ciekawych zainteresowań ani pasji.
Nie wierzę.
No co? Naprawdę.
Czym się interesujesz?
Serio. O tym właśnie mówię.
Kim jest Izzy? Jaką kobietą chcesz się stać?
- Kobietą? Co? - Tak.
Nie, ja nie…
Hej, Iz.
Boże, Ethan. Jak ty… Skąd się tu wziąłeś?
Mama mnie podrzuciła, a twoja mama mnie wpuściła.
- Czemu nic nie mówiłeś? - Próbowałem.
Dzwoniłem z pięć razy.
Wysłałem ci milion SMS-ów.
Chciałem cię zaskoczyć.
Chciałaś się ze mną zobaczyć, ja chciałem zobaczyć się z tobą. I jestem.
- Hej. - Hej.
Boże, no tak. Przepraszam. Ethan, to Emma.
To mój chłopak Ethan, o którym ci opowiadałam.
Miło cię poznać.
Przyjechałeś na jakiś czas?
To ta główna niespodzianka. Mama odzyskała pracę w Strata.
Rodzice dalej ustalają kwestie związane z opieką,
ale wracam tu do szkoły, na stałe.
- Naprawdę? - Tak.
Czyli będziemy się często widywać.
Powinnam się już zbierać, bawcie się dobrze.
Na razie, Ethan.
Tak. Zdecydowanie.
Mogę w czymś pomóc?
Tak, przepraszam, że przeszkadzam.
Matt Lisko. Szukam Alana Filany.
Wciąż tu mieszka?
Nie, przykro mi… Zmarł kilka miesięcy temu.
Och. Bardzo mi przykro. Jeśli to zły moment,
- zrozumiem. - Nie. Znaczy…
- Chętnie porozmawiam… - Tak?
- Tak. - Na pewno?
Naprawdę? To świetnie.
Próbuję odnaleźć ludzi
z tego zdjęcia. To znajomi mojego taty, Sylvestra Lisko.
O, tak. To Rowery u Syla, prawda?
Zgadza się.
Jego pamięć zaczyna niestety szwankować…
Pomyślałem, że odnajdę jego przyjaciół
i ich zaproszę. Pomogłoby mu to odzyskać wspomnienia.
Zna pani tych ludzi?
Rozpoznaję tych dwóch na końcu.
- Grali razem w pokera. - Nie wierzę.
Tata opowiadał panu o tym żarcie z niedźwiedziem?
Słyszałem o tym. Tak.
Proszę, dam panu ich numery.
- Świetnie, dziękuję. - Tak.
Drzwi są otwarte.
Nie podoba mi się to.
WOODRUFF TYLKO DLA PERSONELU
Ani trochę.
Musimy odnaleźć te wielkie, straszne drzwi.
Nie zdołamy ich otworzyć, są gigantyczne.
Znajdźmy inną drogę.
Szukajcie tego symbolu.
Może nas doprowadzić do piwnicy.
Patrzcie.
Sekretny pokój jest chyba pod nami.
To pomoże nam się przedostać.
Nie ma mowy.
Bez przesady. Nie zepsuje się.
Takie windy przewożą tony jedzenia.
Na pewno jechał nią indyk, który ważył więcej od nas.
Uważam, że wyznaczanie granic jest zdrowe
- i nie musimy robić wszystkiego razem. - Mhm.
Dobra.
Wyślę windę na górę,
jeśli jest tam coś, co warto zobaczyć.
Proszę, nie wracaj pusta.
- Świetnie. - Skończyli?
- Tak. Gotowe. - Chodź!
Dobrze. Ostatnie przeszukanie i zamykamy.
To chyba typ, który śledził Hilde.
- Musimy ją ostrzec. - Chodź.
Chodź.
Widzimy się na dole.
Jest tu ten facet.
Patrzcie.
Jak przenieśli tu cały samolot?
Kto trzyma wrak samolotu w piwnicy?
Nie, facet od karty magnetycznej jest na górze.
- Musimy się stąd wydostać. - Musimy działać szybko.
Czy mogę rozmawiać z Theo?
Och, naprawdę?
Bardzo mi przykro.
O rany. Chyba widzę czarną skrzynkę.
- Jesteś daltonistą? - Nie.
A może.
- Skąd mam wiedzieć? - Nie jest czarna.
One nie są czarne.
Maluje się je na pomarańczowo, żeby łatwo było je znaleźć.
Pełna nazwa to rejestrator parametrów lotu.
Szybko.
- Ktoś się zbliża. - Wynośmy się stąd.
Winda. Chodźmy.
Wchodź.
Powodzenia.
Hilde, musimy się ukryć.
Dzień dobry. Czy mogę rozmawiać z Kennym Rensem?
Och, rozumiem.
Oczywiście.
Przykro mi.
Plecaki.
Ile miał lat…
Pięćdziesiąt siedem?
O rany. Tak.
Wynośmy się stąd.
Hilde, szybko. Wchodź.
Hej.
Co się stało?
Wszyscy nie żyją.
Przyjaciele taty?
Tak.
Każdy jeden.
INSPIROWANE RELACJAMI MŁODEJ DZIENNIKARKI ŚLEDCZEJ
Napisy: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK