Kadm.
Jedna z substancji używanych przez Stratę.
Twierdzili, że bezpiecznie się go pozbyli,
ale co, jeśli kłamali?
Nie zapomnijcie. Raporty na jutro.
SPONSOR STRATA TECH INDUSTRIES
DAROWIZNA STRATA TECH INDUSTRIES
Hilde?
TARG ERIE HARBOR
SPONSOR STRATA TECH INDUSTRIES
UFUNDOWANE PRZEZ STRATA TECH INDUSTRIES
WKRÓTCE ROZBUDOWA NABRZEŻA ERIE HARBOR
DZIĘKUJEMY ZA WSPARCIE STRATA TECH INDUSTRIES
NABRZEŻE BAYVIEW
MIASTO ERIE HARBOR 1945 STRATA TECH INDUSTRIES 1995
To biznes rodzinny.
Odziedziczyłem firmę po ojcu i dziadku.
Myślałam, że ten symbol coś znaczy, ale jest wszędzie.
Słuchajcie!
Uświadomiłam sobie, że Strata jest wszędzie.
To pan.
Hilde, przyjdziesz tu?
Hilde, pamiętasz…
Grant Williams.
Prezes Strata.
Miło cię znowu widzieć.
TO NIE KONIEC KTO JESZCZE?
Co pan tu robi?
Prosiłaś mnie o komentarz.
Firma Strata Tech Industries używała kadmu w fabryce,
a teraz występuje on w wodzie.
Czy odpowiada pan za zatrucie naszych wód, panie Williams?
Oczywiście, że nie.
Doszło do wycieku w starym obiekcie, ale to oczyściliśmy.
Myślałam, że to teren Wott Management.
Jednak dla pana pracuje.
To jedna z naszych filii.
Czyli to firma fasadowa.
Widziałam, co robiliście na wyspie.
Próbujecie to zatuszować.
Wiem, to może tak wyglądać.
Powinniśmy być bardziej transparentni,
ale to sprawa wewnętrzna.
Proszę mi wierzyć, działam wyłącznie w interesie Erie Harbor.
Proszę wziąć odpowiedzialność za to, co zrobiliście.
Sądzę, że traktujesz to osobiście.
Robisz ze mnie czarny charakter.
Nie tak postępują dobrzy dziennikarze.
Zobaczymy, co pomyślą ludzie po lekturze artykułu.
Myślę, że jest pan czarnym charakterem.
Myślę, że dorośli muszą pogadać na zewnątrz.
Czyli Strata odpowiada za wyciek chemikaliów.
Nie twierdzę tak. Uczestniczymy w oczyszczaniu.
Czyli nie macie nic przeciwko artykułowi.
Może go publikować.
Ale nie wiem, co to da. Jak mówiłem, już się tym zajęliśmy.
Ostatnią rzeczą, jakiej chcę,
jest krzywda mieszkańców miasteczka.
Trochę na to za późno.
Mój tata pracował w Stracie.
Okazuje się, że firma stosowała te chemikalia ze dwie dekady.
Czy może dłużej?
Wtedy nie wiedzieli, że są groźne.
Tak się to wtedy robiło.
To nie powód, by odstraszać dziś ludzi od Erie Harbor.
Obniżać ceny nieruchomości. Odbierać miejsca pracy.
Mieszkańcy raczej nie byliby wdzięczni.
To ma być jakaś groźba?
Nie musi. To może być wybór.
Jesteście jej rodzicami. Musicie poskromić córkę.
No tak. Jasne.
Napisałem maila do naczelnej
i złożyłem wnioski o dostęp do informacji publicznych.
Tak?
Dokumenty ojca z tamtego okresu
nie potwierdzają historyjki Granta.
Oby zachowały się dokumenty Straty.
I oby odnalezienie ich nie trwało całej wieczności.
Spróbuj wyjaśnić Hilde, czym jest biurokracja.
Dobrze zrobiliśmy, pozwalając jej na publikację?
Oto i ona. Co słychać?
Wrzuciłam artykuł wieczorem, ale nikt go nie czyta.
A co z Donnym i Łychą?
Nie zależy im już na gazecie.
PREZES POTWIERDZA ODPOWIEDZIALNOŚĆ STRATY
Chyba są na mnie bardzo źli.
Przeprosiłaś za to, co stało się na posterunku?
To musiało ich nieźle wystraszyć.
Nie mają taty, którego aresztowano trzy razy.
Pięknie. Tak, podoba mi się to.
Myślałam, że publikacja tekstu pomoże.
Nie skrzywdzą ich, skoro prawda wyszła na jaw.
Przyjaciele czują się raczej skrzywdzeni przez ciebie,
nie przez Stratę.
To co powinnam zrobić?
Wysłuchaj ich. Pokaż, że ci przykro.
Skup się na przyjaciołach. Choć przez chwilę.
- Czy to duchowa szkoła… - Tydzień ducha.
Tydzień szkolnego ducha. Tydzień ducha szkoły?
Skoro o tym mowa, to czemu nie nosisz kolorów szkoły?
Nie zauważyłaś,
że nie jestem raczej osobą świętującą szkolnego ducha…
To moje.
Hej, Junior. Przepraszam, że przegapi…
Czekaj, co?
- Co jest? - Wiadomości.
Dobra. Tak. Zaraz oddzwonię.
Oto farma Johnsonów,
sprzedana Strata Tech Industries.
Odkryto tam chemikalia.
Junior sprzedał farmę?
Nie może się poddać.
Chcę być transparentny we wszystkich kwestiach.
W naszej starej fabryce znaleziono ślady kadmu.
Niewłaściwie składowano chemikalia.
Natychmiast poinformowaliśmy władze
i dokładnie oczyściliśmy teren.
Panie Williams!
Coś zagraża zdrowiu publicznemu?
Skąd. Nigdy nie zagrażało.
- Niewiarygodne. - Ale on kłamie.
Kontroluje narrację, prawda?
Przedstawia to po swojemu.
Zbudujemy na tym terenie nowy magazyn
i będziemy bezpiecznie przechowywać odpady przemysłowe.
A to wszystko, żeby chronić Erie Harbor, miasteczko, które kochamy.
Miasteczko, które od lat nazywamy domem. Dziękuję.
Co z wyciekami?
Panie Williams!
Kiedy rozpoczynacie budowę?
Czyli to wszystko? Koniec śledztwa?
Nikt nie pozna prawdy o tym, co zrobili Juniorowi i dziadkowi.
Prezes Strata Tech Grant Williams
zapewnił opinię publiczną, że nie ma powodów do obaw.
To już ostatnie.
Wiem, że cię to boli, Mack, ale nie miałem wyboru.
Zawsze jest wybór. Sam mnie tego nauczyłeś.
Widziałaś wynik testu. Fatalny.
Musiałem sprzedać farmę Stracie, inaczej przejęłoby ją miasto.
- Nie mogłem nic zrobić. - To nie tylko twoja farma.
To historia naszej rodziny.
Nasze dziedzictwo, nazwisko, wszystko.
Walczyłem, jak mogłem.
Mogliśmy to naprawić!
Jak? Nie pokryłbym kosztów oczyszczania.
Ledwo wyciągnąłem z nich jakieś pieniądze.
Czułbym się winny, gdyby zwierzęta się rozchorowały.
Gdyby istniał inny sposób…
Ciągle widzę twarz dziadka. Czuję, jakbym sprzedawał wspomnienia.
Część siebie.
Tato.
Ile czasu nam zostało?
Zanim przejmą naszą ziemię?
Jakiś tydzień. Może dwa.
Muszę znaleźć domy dla tych zwierząt.
Graj na zwłokę, tato.
Opóźniaj to, ile zdołasz. Daj mi szansę, by to naprawić.
Mam teraz realną władzę.
Musi być coś, co mogę zrobić. Musi.
Zawsze na ciebie stawiałem.
Nie będę teraz zmieniał zdania.
- Co ty masz na sobie? - A ty?
No co?
Nie sądziłam, że to w twoim stylu.
Szkolny duch, te sprawy.
Sądziłaś. W głębi duszy na pewno sądziłaś.
Nie żartuj. Jestem kapitanem drużyny piłkarskiej.
O nie.
Żartuję. To strój na trening piłkarski.
O Boże.
Emma będzie na spędzie kibiców?
Wiem, dziwnie się zachowywałem, ale przyjaźnicie się,
więc chcę ją lepiej poznać.
Wiem, że jest dla ciebie ważna.
Nie, wszystko w porządku. Więc…
- Teraz to ty się dziwnie zachowujesz. - Nieprawda!
- A tak. - Nie!
Oglądasz wasze zdjęcia z mamą?
Jakieś postępy?
Znalazłem kolejnych pracowników Zakładu Piątego z tamtego okresu,
ale nie widzę żadnych skarg publicznych na Stratę.
Cóż, miasto fabryczne. Ludzie są ufni.
Ale to niemożliwe, żebyśmy byli jedyną rodziną,
która zaczęła coś podejrzewać, nie?
Może jako pierwsi nie siedzimy cicho.
Czekaj. Pokaż to.
- Co? - Co, Matty?
O rany. Pamiętam tamten dzień.
Urodziny Richiego na lotnisku.
Ostatnie urodziny, które razem spędziliście, prawda?
Tak. Owszem.
O rany, zapomniałem o tym.
Był tam Hank Gillis.
Zgadza się. Pokazywał nam niektóre samoloty.
To była specjalna atrakcja z okazji urodzin Richiego.
To musiało być tuż przed katastrofą.
Czarna skrzynka.
Tak.
Pamiętasz Hanka, tato?
Pamiętasz, czy tamtego dnia z nim rozmawiałeś?
Wydawał się czymś zdenerwowany?
Twoja matka uważała, że wyglądasz tu dokładnie jak ja.
Cóż, miała rację.
Tak, miała rację.
TYDZIEŃ DUCHA
WITAJCIE W TYGODNIU DUCHA
Cześć. Pomóc wam?
Jasne.
Możesz robić, co chcesz. To wolny kraj.
Łycha, podoba mi się to, co masz na ramionach.
To epolety. Dziękuję.
Donny, tata cię dziś odbierze?
Zawsze miło go widzieć.
Tak. Może mnie wozić, odkąd zwolnili go z pracy.
Miał kierować nowym zespołem w Strata,
ale nagle zdecydowali, że się nie nadaje.
Odpowiedzialność zbiorowa.
Myślisz, że to przez nas? Przez artykuł?
Nie, Hilde. Myślę, że to przez ciebie.
Mamy na pieńku z największą firmą w mieście.
Nie tylko każą nam wykonywać prace społeczne.
Mszczą się też na moim tacie.
Czekaj!
Do boju, Wieloryby!
Duch Wieloryba!
Wieloryby!
Do boju!
Wieloryby! W tym tygodniu czekają nas ważne mecze.
Zaczynamy od naszej gwiazdorskiej drużyny piłkarskiej.
Nie zapominajcie, że reprezentacja koszykarska
zmierza po kolejny triumf.
DYREKTORKA COLLINS
Podpisze pani? Na dowód, że nie jesteśmy przestępcami.
- Kryminaliści idą do college'u? - Raczej nie, Donny.
Nie jesteście kryminalistami. To zwykły błąd.
Każdy je popełnia.
Wiecie, czegoś się nauczyłam,
po tym, co działo się wokół mojej matki.
To, że ludzie coś o was mówią, nie oznacza, że to prawda.
Wy troje macie coś wyjątkowego. Tylko to się liczy.
Mogę panią na chwilę prosić?
- Dwie minuty. - Jasne.
Naprawdę mi przykro.
Nie chciałam nikomu zaszkodzić, zwłaszcza twojemu tacie, Donny.
Żaden artykuł nie jest wart utraty waszej przyjaźni.
Znajdę sposób, żeby to naprawić.
Zrobisz to. Zrobimy.
Razem.
To wymaga grupowego uścisku.
Dzięki Bogu. Myślałam, że mnie olałeś.
Nigdy. Zawsze możesz na mnie liczyć.
Przeszkadzam?
Nie. Chodź z nami.
Nie brałem cię za kibickę.
Serio?
Czemu? Nie wyglądam jak entuzjastyczna kibicka?
To straszne. Tyle niebieskiego.
Tak, racja. Spadajmy stąd.
Czekajcie, serio? Dokąd idziemy?
Chodźcie. Ja prowadzę.
Hej, Iz.
Cześć.
Co tu robicie? Impreza jest tylko dla uczniów liceum.
- Mieliśmy prace społeczne. - Serio? Co zrobiliście?
Wtargnięcie na teren prywatny,
ale w dobrych celach.
W słusznej sprawie?
Spoko. Właśnie wychodziliśmy.
Mam samochód taty. Podwieźć was, maluchy?
Możemy razem pobyć wyrzutkami.
- Mówi poważnie. - Serio?
- Co robimy? - Jedziecie?
Jasne. Mamy czas.
DO BOJU, WIELORYBY!
Słabo, że Strata tak to przedstawiła.
- Jaki macie plan? - Jeszcze nie mamy.
Z kolejnym tekstem zrobią to samo.
Bohaterzy, których potrzebujemy, ale nie słuchamy.
Chcę być dziennikarką, a nie bohaterką.
Co za różnica?
Nasz tata zawsze mówi, że dziennikarz ma być świadkiem.
Publikacja tekstu nie oczyści wody,
ale sprawi, że ludziom zacznie zależeć.
Artykuły skłaniają do zmian.
Szkoda, że Strata ma od nas dużo donośniejszy głos.
I tak musimy próbować.
Zawsze jest ktoś, kto słucha.
Kto musi nas usłyszeć.
Jesteście w martwym punkcie,
ale musicie znaleźć inny sposób.
Chyba mam pomysł. Moja mama jest asystentką Granta.
Że co?
Ma w komputerze wszystkie jego pliki.
U mnie w domu. A mam przecież klucz.
No nie wiem. Na pewno?
Nie chcę, żeby ktoś miał kłopoty.
Pomarańczowe kamizelki mi nie pasowały.
Będzie dobrze.
Tylko zerkniemy, czy coś nie wygląda podejrzanie.
- W końcu to nasza woda. - Znam moją mamę.
Jeśli Strata naprawdę zatruwa miasto,
ucieszy się, że to zrobiliśmy.
Trzeba zadać sobie pytanie:
„Czy jestem człowiekiem, czy myszą?”.
Człowiekiem.
Twoja mama się nie zdziwi,
jeśli po prostu zaprosimy ich do ciebie?
Iz, poznałaś już mamę Ethana?
Nie, Ethan się mnie wstydzi.
Wie, kim jesteś.
To dobry pomysł. Jesteś naprawdę inteligentna.
- O czym wy mówicie? - Moglibyśmy…
Tylnymi drzwiami. Dokładnie.
Zaraz. Co tu się dzieje?
Iz, czas, żebyś poznała rodziców.
Uważaj.
To ważna chwila. Ostrożnie.
Nie rób mi tego. O rany!
Rzuć pracę w szkole i zostań zawodowcem.
Bez obaw. Zostawię ci kasę.
- Co podać? - Ładnie.
Kogo my tu mamy.
- Po prostu pomachaj. - Nie.
To nic niezręcznego. Nie ma się czym martwić.
Kim.
Frank.
Jak się trzymasz?
Nieźle, w tych okolicznościach.
Skoro mnie zwolniłaś.
No tak.
Słuchaj, Frank. Znasz mnie.
Wiesz, że nie chciałam tego robić. Jestem pod dużą presją.
Ciągły nadzór, ludzie, których trzeba zadowolić.
Na tym polega bycie szefową.
Wiem.
Chciałam odpowiedzialności.
Nie wiedziałam, jak to boli, kiedy cierpią bliscy mi ludzie.
Wykonujesz świetną robotę. Nie chcę wchodzić ci w drogę.
To dobrze.
W takim razie wróć.
- Mówisz poważnie? - Wiesz, że tak.
Wszczynam dochodzenie w sprawie Straty
i chcę kogoś, komu mogę zaufać.
Mam gdzieś Rutherforda.
Słuchaj.
Jeśli czekasz, aż zacznę błagać,
spędzimy tu całą noc.
Dobra.
Rozważę to, szefowo.
Pomożesz mi pokonać tę lwicę?
Rozwala mnie.
Potrzymaj.
Zdejmuje płaszcz.
Zawsze wyrzucałem sobie, że zmarnowałem tyle czasu.
Nie odzywaliśmy się do siebie.
Strata mu to zrobiła.
Wiem, kochanie.
- Mamo? Jesteś w domu? - Tutaj, kochanie.
Cześć.
Nie mówiłeś, że będziemy mieli gości.
Opowiadałem ci o Izzy.
Jej rodzice pozwolili mi u nich spać,
- kiedy ty i tata… - Krzyczeliście na siebie?
Chciałem powiedzieć, że rozmawialiście, ale tak.
W każdym razie to ona. Moja dziewczyna, Izzy.
Ty jesteś moją dziewczyną, a to moja mama.
Bardzo miło panią poznać, pani DeLuca.
Mów mi Gina. Świetnie, że wreszcie cię poznałam.
O rany. To twój dom?
Jest taki czysty i przyjemny.
Dziękuję.
Nie, żebym myślała, że będzie brudny.
Po prostu jest miły.
Jesteście rozkoszni. Naprawdę.
Chodźcie.
Dasz mi swoją kurtkę?
Dziękuję.
Dziś kurczak w cieście.
- Uwielbiam go. - Świetnie.
- Mam nadzieję, że jesteś głodna. - Tak, umieram z głodu.
To ulubione danie Ethana.
Gotowe. Jak było dziś w szkole?
W porządku. Nic nowego. Jak to w szkole.
Hasło.
WPISZ HASŁO
Szybko, Hilde. Zmienia się co 30 sekund.
Na pewno powinniśmy to robić?
O Boże.
- Zaszliśmy tak daleko. - Losy miasteczka…
- Wpisz. - …spoczywają w naszych rękach.
Dobra.
ALERT BEZPIECZEŃSTWA
NARUSZENIE DANE O LOKALIZACJI
USTAW JAKO PUNKT DOCELOWY
Co?
USTAW JAKO PUNKT DOCELOWY
Czego szukamy?
Patrzcie.
To ten człowiek z portretu w rezydencji.
Babcia Granta miała na nazwisko Woodruff.
Rezydencja należy do niego.
Wiedziałem. To miejsce było jak z illuminatów.
- Chwila. - Co jest?
Lisko.
Trasa wyznaczona.
Czemu są tu pliki o mojej rodzinie?
- WASZYNGTON: PRAWO JAZDY - NOWY JORK: PRAWO JAZDY
AKT ŚLUBU
Wszyscy.
- AKT URODZENIA - KRONIKA MAGICZNEJ GODZINY
To lista celów.
Nieprawda. Nie strasz jej.
Zdejmą nas. Jedno po drugim.
Skopiuj na pendrive. Później pomyślimy.
KOPIOWANIE PLIKÓW
Mamy problem.
Miło wrócić do Erie Harbor. Ethan bardzo tęsknił.
Oczywiście.
Wiem, zawstydzam cię,
ale sam ją zaprosiłeś.
Cóż, pewnie na to zasługuję.
Co robimy?
Nie wiem. Może to nic takiego.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
- Coś się stało? - Przepraszam,
ale dostałem alert bezpieczeństwa. Pomyślałem, że podjadę.
Jak mogę pomóc?
Powinniśmy sprawdzić pani komputer.
KOPIOWANIE PLIKÓW
Musimy lecieć.
Nie. Jeśli przerwiemy, pliki się uszkodzą.
Nie ma czasu.
Cześć, dzieciaki.
Mamo, słuchaj.
Bardzo przepraszamy.
Tak.
Dobrze, tak. Dziękuję.
Dobrze. Raz jeszcze przepraszam. Do widzenia.
Hilde próbowała wykraść dane z serwerów Straty.
Matt. Co się dzieje z naszym dzieckiem?
Wiem. Posunęła się za daleko.
Ma czasem klapki na oczach
i przestaje odróżniać dobro od zła.
Tak.
To nie była jej wina.
Co masz na myśli?
To był nasz pomysł. Zachęciliśmy ją. Ja, Ethan i Emma.
Powinnaś wiedzieć lepiej.
Fakt, ale Strata miała pliki na nasz temat.
O całej naszej rodzinie.
Nasze zdjęcia i tak dalej.
Zaraz. Jesteś pewna?
Macie jakieś dowody?
Próbowaliśmy je zdobyć, ale straciliśmy pendrive.
Tu chodzi o Hilde.
Nigdy by nie skłamała.
Tak, to wiemy.
WITAJ W DOMU, DZIADKU
Cześć.
Nie możesz spać?
Chodź. Usiądź.
Zawiodłam cię, dziadku.
O Boże. O czym ty mówisz?
Ciężko pracowałam, wpadłam nawet w tarapaty,
żeby udowodnić, że Strata ci to zrobiła.
Chciałam, żebyś wyzdrowiał, ale…
Nie potrafiłam.
Nic nie podziałało.
Hilde, kochanie.
Podziałało.
Jestem tylko staruszkiem z małego miasteczka,
który sprzedawał rowery i mieszkał w jednym miejscu przez 40 lat.
Myślałem, że mam skromne życie.
Myślałem, cóż…
że poza wami, moją rodziną,
niewiele znaczę.
Ale pokazałaś mi, że nie ma czegoś takiego jak skromne życie.
Bo jeśli moja historia może komuś pomóc,
to znaczy… że jest ważna.
Więc działaj dalej, Hilde.
Opowiadaj swoją historię.
Dziękuję, dziadku.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Co to?
Kiedy twój tata… Kiedy był w twoim wieku,
nigdy nie chciał, żebym podwoził go pod szkołę.
Musiałem stawać za rogiem, a on biegł do przyjaciół.
Ale zawsze oglądał się za siebie.
A wtedy robiłem tak.
Dzięki temu wiedział, że go kocham.
Nawet z daleka.
Tak jest.
Ja po prostu… Nie wiem, co teraz zrobię.
WSPANIAŁOŚĆ I PLUGASTWO ERIK LARSON
Chodź, poczytaj ze mną.
Nawet Churchill czytał w czasie nalotów.
Wiesz, kim był Winston Churchill?
Trochę.
Był premierem Wielkiej Brytanii w czasie drugiej wojny światowej.
To książka o nim i o jego córce Mary.
Córka pomogła mu w czasie wojny.
- To tak jak ze mną i z tatą? - Zdecydowanie.
ADRESAT: TRIP JOHNSON III TEMAT: INFORMACJA– WAŻNE
STRATA WIEDZIAŁA
NOWY MAIL TEMAT: INFORMACJA – WAŻNE
O cholera…
Mamy dziś 20 września 1987 roku.
ERIE HARBOR WITA STRATA TECH INDUSTRIES
INFORMACJA – WAŻNE
Proszę o podanie nazwisk.
O Boże.
Hank Gillis, pilot.
Arthur Conway, wieża kontroli lotów.
Sądzicie…
Chodź. Spójrz na to.
Dostaliśmy informację z anonimowego adresu.
Co to za informacja?
Cóż, zobacz.
Proszę o podanie nazwisk.
Hank Gillis, pilot.
- Tata Sama. - Tak.
Arthur Conway, wieża kontroli lotów.
Kto?
Tak, to…
Tak, Arthur Conway.
Pracował z Hankiem.
Sądzicie, że stosowany przez nas uszczelniacz
wywołuje negatywne dla zdrowia skutki.
Tak. Dlatego tu jesteśmy.
Słyszałem, jak kierownictwo mówiło, że chodzi o kadm.
Że zbadano go i jest toksyczny.
To się zgadza.
Wielu pracowników zakładu zachorowało.
Strata przestała używać kadmu w latach 70., ale nagrano to w 1987 roku.
To dowód, że kłamali.
Używali go, choć wiedzieli, że szkodzi ludziom.
Jak usłyszał pan to, co mówiło kierownictwo?
Pokazywałem synowi przyjaciela nowe samoloty.
Widocznie nas nie zauważyli.
Tato, to musiał być Richie.
INSPIROWANE RELACJAMI MŁODEJ DZIENNIKARKI ŚLEDCZEJ HILDE LYSIAK
Napisy: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK