POPRZEDNIO Jest pan tu wyłšcznie dla zakładu?
Sam, pamiętacie, planowałem podobnš wyprawę.
- Dotarłe aż do dworca Victoria. - Raczej do Dover.
Podróżuję po wiecie, jak zamierzalimy!
Chciałem, żeby była ze mnie dumna, Estello, choć raz.
Jestemy tu, bo kobieta złamała mu serce.
Uroczy, błyskotliwy mężczyzna,
zraniony przed laty przez miłoć do tajemniczej Estelli".
Fogg, przeczytawszy to, umrze z zażenowania.
- To wszystko prawda! - To wszystko sprawy prywatne!
- Nakaz aresztowania pana. - Nie jestem złodziejem!
Ja go ukradłem, nie on.
Nie!
Zdobędę pienišdze.
- W Wigilię? - Jeli nie wczeniej, a pewnie tak.
Słyszał pan wyrażenie: Jeli co ma być zrobione, zrób to sam"?
Zapisz to na rachunek pana Fogga.
Pomocy!
Ratunku!
- Kim był ten człek z broniš? - Pomocy!
Raczej pana nie słyszš.
Dzięki, dlatego krzyczę, Passepartout!
Nie rozumiem, czemu to robi.
Musi być obłškany, innego wytłumaczenia nie ma.
- Wyglšdało, że nas zna. - Masz rację.
- Nie czas na takie dociekania. - Masz inne ważne sprawy na głowie?
Skupmy się na szukaniu lšdu i znalezieniu jasnych stron.
Nie ma takich; jestemy na morzu z jednš butelkš wody na troje!
- Mogło być gorzej. - Owiecisz mnie jak?
::PROJECT HAVEN:: ::PREZENTUJE::
W 80 DNI DOOKOŁA WIATA odcinek 6
tłumaczenie: titiŽ korekta: Nazgul
DZIEŃ 47.
Abigail?
Passepartout?
Abigail!
- Fogg! - Abigail!
- Panie Fogg! - Bogu dzięki, żyjesz!
Widział pan Passepartout?
Jeszcze nie.
Skoro mymy przeżyli, to on też musiał.
Passepartout!
Panie Fogg!
To tylko jego surdut.
Gdy go ostatnio widzielimy, tonšł w morzu.
Jestemy tu, a on nie.
Co niekoniecznie znaczy, że zginšł.
Naprawdę pan myli, że zginšł?!
Mówię, że niekoniecznie zginšł!
Może nawet wcale nie zginšł. Żyje, i to jak! gdzie tam.
Czemu ja płaczę?
Za życia Passepartout bywał doć denerwujšcy.
Chwilami okropnie denerwujšcy.
- Ale też bardzo miły. - Jeszcze jak.
Zupełnie jakbym wcišż słyszała jego głos.
Pomocy! Ratunku!
Czyli wcale nie zginšłe!
Nie bšd taka zawiedziona.
Fix się tylko o ciebie martwiła.
Gdzie jestemy?
Najwyższy czas się dowiedzieć.
Proponuję, żebymy szli plażš,
aż znajdziemy lady cywilizacji.
Przy odrobinie szczęcia może znajdziemy konsulat brytyjski.
Jako że bylimy dwa dni na morzu, nim zniosło nas na brzeg,
rzekłbym, że możemy być gdzie na wybrzeżu Japonii,
Filipin albo Tajwanu.
- To cały południowy wschód Azji. - Bardzo ogólnie, przyznaję, ale
gdy znajdziemy wioskę, powiedzš nam dokładnie.
Choć czytałem artykuł w Przeglšdzie Antropologicznym" o tym,
że można tu spotkać odizolowane plemiona,
które nigdy nie widziały obcych.
To le?
Dla kapitana Cooka  owszem. Ale szanse na to sš zapewne niewielkie
Bezczelny z ciebie sługa, kelner, czy kim tam dzi jeste.
Po prostu człowiek, mademoiselle.
Mnie zależy, czy żyjesz, czy nie troszkę.
Dzięki za opatrunek, panno Fix.
nie sšdzisz, Abigail?
O tak, jak najbardziej.
Gdy tylko wrócimy do cywilizacji, wezmę długš, goršcš kšpiel.
Ja się napiję piwa.
Dobry pomysł  zimne piwo w goršcej kšpieli!
A propos  ma pan naszš flaszkę?
To cała woda, jakš mamy?
Pić mi się chciało.
Co nie tak?
Słońce. Z poczštku było po lewej, potem po prawej
lady stóp! I to całkiem wieże!
Miał pan rację  plażš do cywilizacji!
- Sprawdmy, dokšd prowadzš. - Nie idzie pan?
To lady butów
co to nam mówi o tubylcach?
Obawiam się, że zupełnie nic.
Bo to nasze lady.
Jestemy na wyspie i obeszlimy jš całš.
Na pewno? Może się pan myli?
Widzisz? Jest lad po tym, jak wycišgalimy Passepartout z morza.
A to kawałki naszej szalupy.
A niech to cholera i wszyscy diabli!
- Panie Bellamy? - Co jest?
To przyszło do pana.
Dzięki, Wellingtonie.
WYGRAŁE ZAKŁAD STOP
Dobre wieci?
Mała operacja biznesowa okazała się wyjštkowo korzystna.
Wiem, to komplikuje sprawę, ale bywało już bardziej beznadziejnie.
Co może być bardziej beznadziejne niż to?
Najważniejsza jest teraz współpraca, żebymy się z tego wykaraskali.
Potrzebujemy jedzenia, wieżej wody i schronienia.
- Pójdę po wodę. - Bomba! Ja załatwię jakš strawę.
Na wyspie musi być co jadalnego.
Może pan zacznie budować jaki szałas?
Pomożemy po powrocie.
Mamy plan i każdy wie, co robić. Wszystko będzie dobrze!
Znalazłem wodę! wieżš, czystš!
Zimna na dodatek!
W życiu nie przypuszczałam, że woda jest taka smaczna.
A to co?
Znalazłam owoc do jedzenia.
- wietnie! - Niezła z nas ekipa.
Woda, owoce
i schronienie.
Wcišż w trakcie budowy.
Głodni?
- Umieram z głodu! - Zjadłbym konia z kopytami.
Skoro tak, zapraszam do stołu.
Egzotyczny smakołyk. Pychota!
Fuj, toż on jest zgniły!
Co za paskudztwo!
Podejrzewam, że smakuje lepiej, niż pachnie.
A jeli jest trujšcy?
Niektóre owoce napoczęły ptaki.
Trujšcych by nie ruszyły.
Musimy jeć, by odzyskać siły.
Obrzydliwoć!
Nie zjem tego, jestem Francuzem!
Musisz, jeli chcesz przeżyć.
Panie Fogg! Już jestemy osłabieni, musimy się ogrzać i osuszyć.
- Proszę się schronić przed deszczem. - Tu mi dobrze.
Jestem wam winien szczere i pokorne przeprosiny.
Jutro znajdziemy gałęzie na dach.
Nie chodzi o dach ani nic takiego.
Przeze mnie utknęlimy na tej wyspie.
To ja podjšłem tę fatalnš wyprawę
i cišgnšłem nas do tego tropikalnego więzienia.
- Ale to nieprawda. - Niestety prawda.
Bellamy mnie ostrzegał, że taka podróż jest nie dla mnie.
Ale zamiast go posłuchać,
pozwoliłem, by duma i ego zaćmiły mój osšd.
Zakład też już szlag trafił.
I całš resztę. Z mojej winy.
Nigdy wam nie zapomnę waszej lojalnoci.
Liczę, że wy mi wybaczycie, że was zawiodłem.
Nie ma czego wybaczać.
To już przeszłoć. Dawno zapomniana.
Ja zapomnieć nie potrafię.
Ale ulżyłoby mi bardzo, gdybycie mi wybaczyli moje błędy.
Jeli to pana uszczęliwi  wybaczam.
- Nie mam czego panu wybaczać. - A jednak byłbym wdzięczny.
Zgoda, wybaczam panu.
Dzięki, to dla mnie ważne, Passepartout.
Rano wszystko będzie wyglšdać lepiej.
- Więcej już tego nie przełknę. - Musisz jeć.
Znajdę co innego do jedzenia,
co nie smakuje jak kara za grzechy.
Martwię się o Fogga.
Wcišż się snuje koło szałasu, nie chce jeć, w ogóle nic nie chce.
Wini się za tę sytuację. Trzeba co zrobić.
Oboje ponosimy trochę winy za jego kryzys.
Ja napisałam o nim artykuł, przez ciebie trafił do więzienia.
Możemy tylko czekać, aż mu zawita, że to nie jego wina.
To nie zawsze takie hop-siup.
Gdy byłam mała, moja matka cierpiała na ciężkš melancholię.
Gdy jš ogarnęła, nie przechodziła tygodniami.
Mama leżała w ciemnym pokoju,
nie mogła nic robić ani z nikim rozmawiać.
To było naprawdę straszne.
Nie pozwólmy, żeby tak się stało z Foggiem.
Musimy stoczyć bitwę o przeżycie,
a jeli popadnie w melancholię i straci zapał, może umrzeć.
Pójdę z nim pogadać, przetłumaczyć.
Co mu powiesz? Wszystkiego już próbowałam.
Co wymylę.
Pewnie pan myli, że to pańska wina, ale tak nie jest.
Dzięki, to bardzo miłe, że tak mówisz.
Winić można człowieka, który wsadził nas do szalupy.
Nazywa się Kneedling
i od dawna próbuje sabotować tę wyprawę.
Znasz go?
Widziałem się i rozmawiałem z nim.
- Kiedy? - W Adenie i w Hongkongu.
Co dokładnie mówił?
Przekupywał mnie, bym opónił wyprawę.
- Czemu nic nie mówiłe?! - Powinienem był. To był błšd.
Gdyby powiedział, co bym zrobił, powiadomił o nim władze!
Wiem.
Przepraszam.
Przykro mi.
Ale nie wzišłe tych pieniędzy?
Nie, Passepartout, odejd ode mnie!
Co się stało?
Powiedz jej, co zrobiłe.
No już, mów.
Albo ja jej powiem!
Wiem, co zrobił. Tylko chciał pomóc.
To miała być pomoc?!
Ukradł go, by zapłacić za podróż. Nie wiedział, że pana aresztujš.
Co?
Nie o to chodzi? To o co?
Zrobiłem co strasznego, czego żałuję,
i gdybym mógł cofnšć czas, postšpiłbym inaczej.
Człek, który kazał nam wsišć do szalupy Kneedling, tak?
Przekupił Passepartout, by ten sabotował naszš podróż.
Mówiłem chyba, że to był błšd?
- Czemu to zrobiłe? - Dla pieniędzy!
Płatny zdrajca, istny Judasz!
Ale zrozumiałem swój błšd i oddałem pienišdze!
Niestety owieciło go, dopiero gdy otruł mnie narkotykiem,
który dał mu ten cały parszywy Kneedling!
Pańska choroba w Narupani ?
Tak, o mało nie wyzionšłem ducha
dzięki uprzejmoci mego zawsze lojalnego służšcego Passepartout!
Obwiniałem się za naszš sytuację, a to wszystko przez niego!
Jeszcze w nocy przyjšł moje przeprosiny!
- Mówiłem, że nie trzeba - Jakże uprzejmie!
Nie zamierzam tolerować tej niewybaczalnej zdrady!
Nie będę spędzał czasu z kim, kto się tak zachował.
Rozkazuję ci odejć.
- Czy to konieczne? - Owszem, tak.
Id już.
Id, Passepartout!
Odejd!
Wiem, że postšpił le
Gorzej niż le! Niewybaczalnie.
Niewybaczalnie!
Szkoda czasu na tego osobnika,
mam pilniejszš sprawę: budowę tratwy, by opucić wyspę.
Od cywilizacji mogš nas dzielić tysišce kilometrów!
Zatem tratwa musi być tak mocna, by wytrzymać tę trasę!
Z czego pan jš zbuduje?
Z drewna wyrzuconego na brzeg.
Oraz z determinacji i pomysłowoci.
Łatwo nie będzie, ale obiecuję, że jš zrobię.
Odpłyniemy we dwoje z tego przeklętego miejsca,
a Passepartout zostanie tu sam!
Czemu tak mało tego drewna? Musi gdzie być!
- Może Passepartout je zabrał? - Nie! Po co by to robił?
Kto zrozumie motywacje człowieka,
który kłamie, kradnie i zrzuca winę na przyjaciół?
Nie przyjmuje pan tego, ale działał z dobrych pobudek.
Z tych pobudek mnie wychłostano.
Ukradł Białego Smoka, by opłacić podróż, by nam pomóc.
Niech on mi lepiej nie pomaga.
Idzie tu.
Mam w nosie, choćby rodził mesjasza. Zignoruj go!
Mylę, że chce z nami mówić.
Wystarczy, bliżej nie podchod!
- Plaża należy do wszystkich. - wietnie.
Tamta częć jest twoja, ta  moja, i nie jeste tu mile widziany.
Przykro mi.
Mnie również. Że cię zatrudniłem i zaufałem ci.
Nie, oszczęd sobie!
Wiem od Abigail, co zrobiłe w Hongkongu.
Ale choćby nie wiem jak się kajał, dla mnie jeste kłamcš i złodziejem.
Cofnšłbym wszystko, gdybym mógł.
- Ale nie możesz, więc co mi po tym? - Wtedy jeszcze pana nie znałem.
I, szczerze, uważałem tę wyprawę ze szaleństwo.
A to dlaczego?
Założył się pan z Bellamym o więcej, niż człowiek w życiu widzi,
o to, czy da się objechać wiat w 80 dni.
Dla mnie to był kaprys panów z wyższych sfer.
Zatem się myliłe, i to bardzo.
- To dużo więcej niż kaprys. - Teraz to wiem.
Widzę, jak ważna jest dla pana ta wyprawa,
a skoro tak, jest ważna i dla mnie.
A jednak swoim zachowaniem wszystko sabotowałe.
Wiem, że le postšpiłem.
Z całej mocy chcę to naprawić.
Nie chcę, żeby co naprawiał. Po prostu nas zostaw.
- Nie mówi pan serio. - Mówię. Niech idzie,
zabiera się z mojej plaży i życia.
Odmawiam.
Moja przyjań z panem i Fix jest ważniejsza od sprzeczek.
- Nie ma przyjani! Skończyła się! - Nie dla mnie.
Wcišż jest żywa i będę o niš walczył.
No tak, czytałem o tym.
Długie przebywanie na słońcu uszkadza mózg.
Facet bredzi. Bredzisz!
Passepartout rozpalił ognisko.
Chyba co piecze.
Prowokuje nas, zignoruj go.
Niele panu idzie z tratwš.
Może tak wyglšdać, ale jestem niestety w kropce.
Bez młotka i gwodzi nie połšczę drewna.
Przynajmniej nie na tyle, żeby wytrzymało uderzenia fal.
- Mogę pomóc z tratwš. - Nie trzeba, dziękuję.
- Mam homary, jeli jestecie głodni. - Ani trochę.
Pachnš fantastycznie.
- Zapomniała już, co zrobił? - Próbuje to naprawić.
A teraz jestem taka głodna,
że gdyby nawet mnie porwał, by sprzedać handlarzom niewolników,
i tak bym mu wybaczyła za homara.
Mamy własne jedzenie.
Pan wybaczy, ale nie dam rady zjeć ani kawałka tego paskudnego owocu.
Prędzej pojadę do domu handlowego w sukni lubnej,
niż Fogg wygra zakład.
Skšd ta pewnoć?
Jest już w drodze do Ameryki.
Nos hazardzisty mi to mówi.
- Panie Fortescue, kto do pana. - Czego ode mnie chce?
- Z Ministerstwa Spraw Zagranicznych. - Przylij go tu.
Pan Fortescue.
Panie Fortescue, otrzymalimy informację z konsulatu w Jokohamie,
odnonie do pańskiego, jak ustalilimy, przyjaciela.
- Zna pan Phileasa Fogga? - Owszem, znam go.
Kapitan statku parowego Carnatic" zgłosił,
że pan Fogg zaginšł na morzu i prawdopodobnie nie żyje.
Najpewniej wypadł za burtę.
Fogg nie żyje?
To wysoce prawdopodobne.
Z panem Foggiem podróżowała moja córka
W licie z konsulatu nie wspomniano o pańskiej córce.
Brakuje jeszcze dwóch osób z listy pasażerów, wród nich kobiety,
choć nienazywajšcej się Fortescue.
To panna Abigail Fix.
W całej historii ludzkoci
nie słyszano o tak pysznej potrawie, jak ta.
Mówiłem poważnie.
Wiem, że le zrobiłem, i szczerze żałuję.
Od poczštku się zastanawiam,
czemu temu człowiekowi tak zależy na przerwaniu wyprawy.
Też jestem ciekawa.
Kneedling mówił o przyjacielu, który chce, by nam nie wyszło.
Znam tylko jednš osobę,
w której interesie jest opónienie Fogga 
- pan Bellamy. - Odwołaj to natychmiast!
Kto inny ma powód życzyć panu niepowodzenia?
Sama twoja zdrada była podła,
ale obwiniać o niš jednego z mych najstarszych przyjaciół,
to obrzydliwe, nawet jak na Francuza.
Może jako Francuz nie rozumiem angielskich przyjani.
W klubie Reforma" Bellamy zawsze pana poniżał!
- Nieprawda! - Zawsze pana wymiewał.
Jeszcze słowo o Bellamym, a nie odpowiadam za swoje czyny!
Bardzo pan jest lojalny. Oby ten człowiek był tego wart.
Owszem, jest!
Rozumiem, że ta przyjań opiera się na chodzeniu do jednej szkoły i klubu?
Opiera się na wielu rzeczach! Na wielu latach wielu rzeczy.
Nie brzmi pan zbyt pewnie.
Jestem za to pewien,
że ani o tym, ani o niczym nie będę z tobš rozmawiał!
To, co Passepartout mówi o Bellamym,
jest doć prawdopodobne.
Bellamy by przeciwko nam nigdy nie spiskował.
Przyjani się ze mnš i twoim ojcem od dziecka.
- Nie uwierzę, żeby nam to zrobił. - Zatem kto?
Nie wiem, ale nie Bellamy.
To sto razy lepszy człowiek niż Passepartout.
- Jest pan zły na Passepartout. - Mam powody!
Tak naprawdę nie zawsze dobrze go traktowalimy.
Zatrudniłem go, płaciłem mu, zaufałem mu  to za mało?
Był Paryżu wiadkiem mierci brata i nie mógł nawet ić na pogrzeb.
Na pustyni zastrzelił człowieka w naszej obronie,
a mymy to ledwo zauważyli.
Wiele powięcił, by nam pomóc, a dla nas to było oczywiste.
Wszyscy popełnilimy błędy.
Nie powinnam była pisać o panu tego artykułu.
Teraz wiem, że to naruszyło naszš przyjań.
Przepraszam.
Dokończył pan tratwę!
Nie ja. Passepartout musiał to zrobić.
Nie wiem, skšd wzišł te liany, ale sš idealne.
Jest właciwie skończona!
Teraz tylko jedzenie i woda i można ruszać.
- Dzi? Rano? - Czemu nie, to wykonalne.
Z poczštku w ogóle nie ufałam Passepartout.
Mylałam, że nas opuci przy pierwszej okazji.
Nie uwierzyłabym wtedy, że zrobi dla nas co takiego.
Ale zmienił się.
Nasza sytuacja również  dzięki Passepartout.
Nie zapeszajšc, jeli szybko dotrzemy na lšd
mogę jeszcze wygrać zakład z Bellamym.
ANGIELSKI BOHATER I PANNA FIX GINĽ NA MORZU
Straszna wiadomoć.
Proszę, szanowny panie.
Czytałem twój artykuł o Foggu i Abigail.
wietny. Byliby dumni.
Miło, że tak mówisz.
Bellamy,
klub chce uczcić pamięć Fogga o 10 rano.
O tej godzinie zawsze się tu zjawiał.
Pomylelimy, że może kto zechce wygłosić krótkš mowę?
Tak.
Masz na myli mnie?
W tej sytuacji tak byłoby chyba najlepiej.
Znałe Fogga równie dobrze jak my.
Wiesz, jakim był dobrym kolegš.
Widział pan Passepartout?
Od wczoraj nie.
Passepartout?
- Tu jestem! - Passepartout?
le się
Passepartout jest chory!
Goršczki nie ma.
Zaprowadmy go do szałasu.
Leżał tam chyba całš noc!
- Zuch! - Pójdę po wodę. Musi pić.
Rozmasuję ci stopy, żeby pobudzić kršżenie i cię ogrzać.
Jeste strasznie zmarznięty.
Ogrzewaj go i niech wcišż pije. Masuj nogę.
Nie dopućmy do spadku kršżenia.
Napij się.
Włanie tak.
Zajmę się nogami, a ty go ogrzewaj ciałem.
Przytul go. To nie czas na wstyd!
Jak to, że wcišż jest zimny?
To już resztka szałasu.
Nie na długo starczy.
Mówił pan, że trzeba go ogrzać, a robi się zimno.
Trzeba co zrobić.
Słyszał pan?
- Trzeba co zrobić. - Tak, trzeba.
Pomóż mi.
Pierwszy raz ujrzałem Phileasa Fogga,
gdy miał szeć lat, krótkie spodenki
i wpychał straszliwie ciężki kufer
na trzecie piętro szkoły.
Kufer nie należał do niego.
Taki włanie był nasz Foggy,
zawsze chętny do pomocy.
Zawsze gotów do pomocy bliniemu w potrzebie.
Był też optymistš,
bo przecież nie miał najmniejszych szans wcišgnšć ten kufer po schodach.
Nie dotarł nawet do pierwszego piętra, gdy pomoglimy mu wraz z Fortescue.
W tamtej chwili zawišzała się nasza przyjań i przetrwała
40 lat.
Nikomu z was nie trzeba mówić, jakim człowiekiem był Phileas Fogg 
wszak go znalicie.
A każdy, kto znał Foggy'ego, wiedział, że był
najszlachetniejszym z ludzi.
Kiedy się obudziłe?
Tylko pięć minut mnie nie było.
Rozgrzałe się, to zawsze co. Jak się czujesz?
- Chyba lepiej. - Pij!
Wróciłe między żywych!
Gdzie tratwa?
Fogg jš spalił, żeby cię ogrzać.
- To była nasza droga ucieczki! - Byłe zziębnięty.
- Dzięki. - Decyzja nie była trudna.
Nie szkodzi. Nie zapomnę panu tego.
Homar na niadanie  rozpusta!
Miałe rację co do Bellamy'ego.
Kto inny ma motyw, by sabotować naszš wyprawę?
To nie jest zły chłopak.
Wštpię, czy chciał, żebymy tu utknęli albo co nam się stało.
Według mnie
ten cały Kneedling wykonał zadanie z pewnš nadgorliwociš.
I rzeczywicie Bellamy mnie poniża; robi to od bardzo dawna.
Mniej więcej w twoim wieku
miałem zamiar przedsięwzišć podobnš wyprawę.
Oczywicie nie w 80 dni  wtedy to byłby absurd,
ale rekreacyjnie
i z kobietš, którš kochałem.
Miała na imię Estella, mówiłem już?
Mielimy zamiar pobrać się w Paryżu i razem jedzić po wiecie.
Ale, rzecz jasna, Bellamy mi to odradzał.
Nieznużenie mi tłumaczył, że nie jestem Estelli wart,
a na takš wyprawę nie jestem gotów.
To nie w porzšdku.
W tym przypadku wina leżała po mojej stronie.
Zabrakło mi odwagi, by wbrew Bellamy'emu zrobić, co uważam.
Ledwo wsiadłem w pocišg do Dover, chciałem już wracać do Londynu,
do klubu i tego, co znam.
I nim zdšżylimy wsišć na statek,
byłem tak przerażony
że skłamałem.
Zmyliłem, że muszę wrócić po zostawionš na stacji walizkę.
Liczyłem, że wraz ze mnš zejdzie z pokładu i wrócimy do Londynu.
Ale nie zeszła.
Odpłynęła sama.
Podróżowała, żyła tak, jak chciała, a ja już jej nigdy nie zobaczyłem.
Z moim życiem nic nie zrobiłem. Pozostało nieprzeżyte.
Nieprawda. Jest pan słynnym poszukiwaczem przygód.
Najbardziej się wstydzę, że tak zostawiłem Estellę.
I najbardziej żałuję.
Z nikim już nie czułem się tak silnie zwišzany.
Dopiero z wami, na tej wyprawie.
Nie spodziewałem się takich słów z ust Fogga.
Ani ja.
Teraz rozumiem, czemu mój artykuł tak go rozgniewał.
Opacznie wszystko zrozumiałam.
Łatwo jest kogo le osšdzić, gdy się go dobrze nie zna.
To prawda.
Z poczštku miałem Fogga za nadętego angielskiego durnia.
Mój błšd.
A mnie jak z poczštku odebrałe?
Że się rzšdzisz, jeste zarozumiała i w ogóle niemożliwa.
Ale też inteligentna i niezależna.
I piękna.
Nie do końca się myliłem 
- rzšdzisz się i jeste zarozumiała. - Nie psuj wszystkiego!
Ahoj! Ahoj!
- Patrzcie! Tam! - Zauważyli nas?
Puszczajmy znaki dymne!
Halo!
Tutaj jestemy! Halo!
Tutaj!
Chyba nas zobaczyli!
Nawracajš!
Czyżby się nie cieszył z ratunku?
Cieszę się.
Ale mogli przepływać pół godziny póniej.
Też tak sšdzę.
Zauważyli dym z naszego ogniska i postanowili sprawdzić, co to.
- Co za szczęliwy traf! - Tak.
Według pierwszego oficera Thearlego
dopłyniemy do Ameryki dzień po Carnaticu".
Niele!
Nie będę tęsknił za tš przeklętš wyspš.
Ale nigdy nie zapomnę dni, które tu we trójkę spędzilimy.
To jak? Gotowi?
Możemy odpływać? No to w drogę!
Proszę, niech pan wsiada do łodzi.
Najpierw panna Fix.
- Pani pozwoli. - Dziękuję.
- Ty pierwszy, Passepartout. - Nie, pan.
tłumaczenie: titiŽ, korekta: Nazgul facebook.com/ProHaven