- Hej, wziê³am ci jedn¹. - Hej. (just for test: ąćęłńóśźż)
Dziêkujê. Zamierza³em dorwaæ siê do chipsów, chcesz trochê?
Nie, dziêki. Wci¹¿ jestemy umówieni na dzisiejszy lunch, prawda?
S¹dzê ¿e tak.
Jak tak mog³a?
Hej, Toby?
Co to jest?
Chcia³bym wszystkim przypomnieæ firmowe zasady dotycz¹ce POU,
- czyli publicznego okazywania uczuæ. - Tak...
Niektóre osoby z biura z³o¿y³y za¿alenie.
- Nie mo¿e byæ. - Na inne osoby, zajête POU.
No i wiesz, chcia³em im tylko przypomnieæ ¿e to niew³aciwe.
Mówisz o mnie i Jan w moim biurze?
Bo chcia³bym ¿eby wiedzia³ ¿e to by³ odruch.
To co robilimy nie mia³o nic wspólnego z tob¹ ani nikim innym tutaj.
Nie s¹dzê, ¿eby kto co us³ysza³.
Bylimy bardzo dyskretni.
A wiêkszoæ ludzi ju¿ wtedy wysz³a.
Wiêc nie uwa¿am ¿eby to by³a twoja sprawa.
Uwa¿am natomiast, ¿e powiniene zwin¹æ tê notatkê naprawdê mocno i...
Spokojnie, notatka nie dotyczy ciebie.
Dla porz¹dku, ja nigdy nie by³am zwi¹zana z nikim z pracy, w ¿adnym charakterze.
W porz¹dku, s³uchajcie wszyscy.
Dobra, za¿alenie dotyczy³o Jima i Pam...
- Jak to? - Co?
To wy jestecie ze sob¹?
Ano.
Tak, jestemy.
- Tuñczyk! - Niesamowite!
Wiedzia³em!
Dla was obojga.
Toby, czy to by³ twój mieszny sposobik by nam pogratulowaæ?
- Tak. - Dobra.
Czacha dymi.
Chodcie no tutaj. Dalej.
Chod tu.
Dobra, wstañ.
No to jedziemy.
S³uchajcie, dzisiejszy dzieñ zostanie okryty infami¹.
Bo dzisiejszy dzieñ...
jest dniem...
kiedy Jim i Pam...
- stali siÃª jednoÂœciÂ¹. - Chodzimy ze sobÂ¹ juÿ od dwóch miesiÃªcy.
Tak bardzo was oboje kocham.
- Telefon dzwoni. - Nie, nie. Pam, niech dzwoni.
Niech dzwony Dunder-Mifflin brzmi¹ wasz¹ mi³oci¹.
Bo...
to jest dobre. To jest naprawdê dobre.
Serce mi ronie...
jak na dro¿d¿ach.
Nie widzê tego. Mogliby siê bardziej postaraæ.
Dla mnie to ¿adna niespodzianka.
Pam to biurowy materac.
Jim Halpert wypada z gry.
Zgadnij kto w³anie zosta³ najlepiej wygl¹daj¹cym samotnym facetem w biurze?
T
Tr
Tra
Tran
Trans
Transc
Transcr
Transcri
Transcrip
Transcript
Transcript :
Transcript : S
Transcript : Sw
Transcript : SwS
Transcript : SwSu
Transcript : SwSub
S
Transcript : SwSub Sy
Transcript : SwSub Syn
Transcript : SwSub Sync
Transcript : SwSub Synch
Transcript : SwSub Synchr
Transcript : SwSub Synchro
Transcript : SwSub Synchro :
Transcript : SwSub Synchro : D
Transcript : SwSub Synchro : Da
Transcript : SwSub Synchro : Dar
Transcript : SwSub Synchro : DarK
Transcript : SwSub Synchro : DarKs
Transcript : SwSub Synchro : DarKsh T³umaczenie : Ptr
Odcinek 4x02 "DUNDER-MIFFLIN BEZ GRANIC"
Mo¿esz to robiæ równiej?
Tak w³anie powiedzia³a.
Zaplanowa³e to?
Nie.
"Mo¿esz to robiæ równiej?"
"To kawa³ ciê¿kiej roboty."
"Powiniene przy³o¿yæ do tego usta."
W jakiej sytuacji chcia³e tego u¿yæ?
Myla³em o dmuchaniu balonów.
Mo¿e by zredukowa³ trochê tê listê?
- Michael. - Och, czy to dzi wraca Ryan?
Taak, dzi.
Pam i Jim s¹ ze sob¹. Ryan sk³ada wizytê.
Jedyna rzecz, która sprawi³aby ¿e by³oby jeszcze lepiej, to porcja lodów.
Czego chcesz?
Daæ ci to.
- Co to jest? - To zdzicza³y kot ze stodo³y.
Z³apa³em go i chcê ci go daæ
jako zastêpstwo za tego, którego zabi³em.
Mia³a na imiê Sprinkles.
A ten ma na imiê Odpadek.
Nazywaj¹ go Odpadek bo lubi jeæ odpadki.
Prawda, Odpadek?
To nie do wiary, ¿e s¹dzisz ¿e mo¿esz zast¹piæ Sprinkles,
gdy ona jeszcze nawet nie jest w ziemi.
Nie pochowa³a jej jeszcze?
Nie popêdzaj mnie. Ja rozpaczam.
Odpadek mo¿e byæ bardzo pomocny. To u¿yteczny kot.
Zabi³ ca³¹ rodzinê szopów. Spójrz na niego.
Nie chcê Odpadka.
Chcê Sprinkles!
Hej Toby.
Hej, Pa...
- Obydwoje. - Hej.
Teraz gdy chodzimy z sob¹,
chcielimy siê dowiedzieæ czy musimy podpisaæ jeden z tych
"chodzimy ze sob¹" papierów dla firmy.
Och, có¿, wiecie, to jest tylko dla
no wiecie, zwi¹zków.
Wiêc... je¿eli wy tak nieformalnie, to nie ma potrzeby, naprawdê.
Có¿, nie chcê mówiæ za Jima ale nasz zwi¹zek jest ca³kiem oficjalny.
Przepraszam, wiêc mamy... co podpisaæ, czy...
Poczekajmy i zobaczymy co siê wydarzy, wiecie.
- ¯e jak? - Mo¿e po prostu poczekajmy.
- Och, dobra. - Dobra.
wietnie.
- Hej, Ryan. - Jedn¹ sekundê.
Hej, Pam. Wspaniale ciê widzieæ. Jest Michael?
- Hej, oto i on! - Taa.
Wróci³! I ma brodê.
Ma w³osy na twarzy.
Popatrzcie na niego!
Ca³kiem doros³y i nie ma siê gdzie podziaæ.
Witam, Panie Sonny Crocket.
Jestem Tubbs.
Dobra. Mo¿e powinnimy zacz¹æ?
Taa, zaczynajmy bo, hm, tak.
- Prowadzimy tu powa¿ny biznes. - Tak, dok³adnie.
To jest spotkanie biznesowe.
- Ognisty ch³opak! - Przestañ!
Racja! Ognisty ch³opak! Nie podpal niczego, Ryan.
Ognisty ch³opak!
- Nie by³o ciê tutaj wtedy. - Kiedy?
- Gdy spowodowa³ po¿ar. - Patrzcie jak wyrós³.
Spójrz na siebie! Jeste teraz...
taki doros³y i stary-maleñki.
- Jeste nasz stary-maleñki. - Stary-maleñki ch³opak.
- Michael, wszyscy... - Brodaty stary-maleñki ch³opak.
Pozwólcie mi co powiedzieæ. Wiem ¿e by³em tu tymczasowym,
ale teraz wszystko siê zmieni³o.
Chcia³bym, bycie mnie szanowali.
Jestem teraz waszym szefem. Traktujcie mnie w ten sam sposób co Jan.
- Wiêc... - To trochê perwersyjne.
Ja nie bawiê siê w ten sposób.
- Mylê, ¿e Ryan siê we mnie zadurzy³. - Wystarczy!
To jest nie na miejscu i ma siê natychmiast skoñczyæ.
- Zrozumia³e? - Tak.
No ju¿, wszyscy uspokójcie siê.
B¹dmy powa¿ni.
Ryan ma specjaln¹ bardzo wa¿n¹ prezentacjê
któr¹ zobaczymy w sali konferencyjnej za dziesiêæ minut.
- Doskonale. - Mo¿e byæ? Dobra.
W porz¹dku.
Taa, Ryan nakrzycza³ na mnie.
Ale z³owi³em taki b³ysk w jego oku który mówi³,
"Stary, jestemy przyjació³mi."
"Robiê to na pokaz."
"Jestem teraz wielkim szefem."
"I muszê udawaæ ogra."
"Ale znasz mnie"
"i mi ufasz, jestemy podobni."
"I zawsze bêdziemy przyjació³mi."
"I ¿e ciê nigdy nie opuszczê a¿ do mierci."
"I têskniê za tob¹. I kocham ciê."
Jego s³owa.
Dunder-Mifflin Bez Granic reprezentuje ca³ociowe usprawnienie
naszego modelu biznesowego.
Centralnym punktem kampanii
jest nowy webowy interfejs "business-to-business"
który pozwoli nam bezporednio konkurowaæ z du¿ymi sieciami sklepów.
Jedn¹ sekundê.
Gdy sprawdza³em ostatnio Dunder-Mifflin mia³ ju¿ w³asn¹ stronê.
I ca³kiem szczerze, nie jestem pewny co z ni¹ jest nie tak.
To olbrzymia odnowa. Stajemy siê m³odsi,
eleganccy i zwinniejsi w dostosowywaniu siê do rynku.
Personel zasadniczy zostanie wyposa¿ony w blackberry do u¿ytku firmowego.
Dawaj, dawaj, dawaj.
Bêdê tu jeszcze trochê by pomóc wam je ustawiæ.
Jakie pytania?
A co jeli my nie zechcemy u¿ywaæ blackberry bo s¹ g³upie i bezcelowe?
- To dotyczy ca³ej firmy, Dwight. - Zrozumia³em.
Powiniene to nazwaæ Dunder-Miffliniemagranic.
Wiesz, sk³adanie s³ów cuzamen do kupy.
Jeszcze jakie pytania?
Czy moglibymy pomówiæ na osobnoci o naszym zwi¹zku?
Dziêkujê wszystkim bardzo!
Wyst¹pi³ Ryan Howard! Dobra robota!
To by³o niez³e. Kiedy ruszy strona internetowa?
Tak szybko, jak to mo¿liwe. Musimy jak najszybciej zacz¹æ szkolenia,
by nowy system móg³ ruszyæ z kopyta.
Superancko.
- Jestemy za³atwieni. - Kto?
My, ty i ja. Starsi pracownicy.
Nie jestem stary. Ty jeste stary.
Masz ze sto lat.
Ty przekroczy³e 40. Tu jest granica.
S³ysza³e co on powiedzia³? Szkolenia.
Nowy system, m³odoæ.
Mówiê ci, ten dzieciak to kostucha.
Wemiesz w tym udzia³,
albo ty, ja, Sammy, Phyllis, laska któr¹ stukn¹³e autem,
bêdziemy skoñczeni.
Przyrzek³em ¿e tego nikomu nie powiem, ale...
je¿eli ju¿...
wyjawiamy sekrety...
O mój Bo¿e mózg ci stanie w poprzek.
Dwight i Angela... chodz¹ ze sob¹.
Od szeciu miesiêcy.
Jak Boga kocham.
To jest ekstra.
Chcia³em zaczekaæ i powiedzieæ Ci na twoje urodziny, ale tak jest wiêcej radochy.
Nie, chodz¹ ze sob¹ ju¿ jakie dwa lata.
Zaczêli jeszcze przed grillem u ciebie.
Co, ¿e jak?
Wiedzia³a. I nic nie powiedzia³a?
Ty te¿ nic mi nie powiedzia³e.
Racja.
Powinnimy zacz¹æ chodziæ ze sob¹ ju¿ dawno temu.
Przepraszam, nie wiedzia³am ¿e tu jestecie.
- Nie szkodzi, tak sobie siedzimy. - Nie widzê waszych r¹k.
Och, Pam, przy okazji fajnie ¿e jestecie razem,
ale gdy bêd¹ dzwoniæ nowi klienci,
to musisz przydzielaæ ich sprzedawcom w losowy sposób.
Nie mo¿esz uzale¿niaæ, kto dostanie nowego klienta od tego z kim pisz w tym tygodniu.
Dobrze?
- Dobra. - Dobra.
Dobra.
I... w³anie dlatego czekalimy tak d³ugo ¿eby powiedzieæ ludziom o nas.
- Dobra, co jest? - Taa, dobra.
Hm, w³anie...
Po prezentacji, chcia³bym siê upewniæ
tak twarz¹ w twarz w biurze, nasz interes idzie dalej jak zwykle.
Có¿, interes idzie, ale nie jak zwykle.
Nie no, rozumiem.
Robimy wielki krok unowoczeniasz.
- Ale interes jak zwykle, nie? - Nie.
Wyrzucilimy dotychczasowe schematy, zaczynamy od nowa.
Wprowadzamy nowiuteñki system.
- Dobrze, czyli mylimy podobnie. - Nie.
Nie mylimy podobnie.
Michael, wiem dok³adnie
ile czasu i si³ jest marnowanych w tym oddziale.
Nasza firma staje siê m³odsza, szybsza i wydajniejsza.
Powiniene siê przygotowaæ.
Gdy by³em m³ody mieszka³ z nami student z wymiany zagranicznej.
Nazywalimy go moim bratem. I myla³em ¿e nim jest.
Hm, gdy pojecha³ do domu tam gdzie teraz jest by³a Jugos³awia,
zabra³ ze sob¹ wszystkie moje jeansy.
Ca³¹ zimê chodzi³em w szortach.
Taki w³anie jest Ryan:
niby-brat który kradnie twoje jeansy.
Wiêc...
- Jak siê masz? - Niesamowicie.
Umawiam siê z wieloma facetami.
- Dobrze. - Wieloma. G³ównie z czarnymi.
Co?
Czekaj...
Jak ci siê udaje wcisn¹æ tylko jeden przycisk na raz?
Nie wiem.
Próbowa³e chocia¿?
Je¿eli dzieciak bêdzie chcia³ ustawiæ mój to mu pozwolê.
Nie widzê po³owy tych rzeczy.
Jest za ma³y. U¿yj telefonu.
Chcia³abym ¿eby powiedzia³ ¿e ci na mnie zale¿y. W³anie tego chcê.
Kelly, jestem teraz twoim szefem, prawda?
Przestañ rozmawiaæ ze mn¹ jak ze swoim ch³opakiem.
Oh, wielki, silny facet. Atrakcyjny, nowy i nie wiadomo jaki jeszcze.
- Nigdy ci na mnie nie zale¿a³o. - Nigdy?
Szeæ miesiêcy temu, Karen Filippelli chcia³a siê ze mn¹ umówiæ.
Powiedzia³em nie, poniewa¿ by³em zaanga¿owany w nasz zwi¹zek.
Có¿, mam nadziejê ¿e dalej tak jest, bo jestem w ci¹¿y.
I wiesz co facio? Zamierzam urodziæ.
- Jeste gotowy na dziecko? - Nie...
Nie mogê teraz o tym rozmawiaæ. Po pracy pójdziemy na obiad,
i wtedy o tym pogadamy, dobrze?
Mamy randkê!
- Czeæ. - Czeæ, Dwight.
Przemyla³em sobie trochê rzeczy...
i chcia³abym wiedzieæ czy móg³by dzi zjeæ ze mn¹ obiad.
Serio?
Tak.
Zarezerwujê stolik. Albo nie, pozwól mi cos ugotowaæ.
Kalafior z makaronem. I dodatkowo pieczone ziemniaki.
Wola³abym zjeæ na miecie.
Do zobaczenia po pracy.
- Czeæ, Pam. - Czeæ.
- Michael jest u siebie? - W swoim biurze. Wchod.
Wiêc, g³upia sprawa, mam twoj¹ star¹ pracê.
No, niezupe³nie... moj¹ pracê.
- Inny tytu³. - No có¿, wybacz.
To samo biuro. Ta sama odpowiedzialnoæ.
Inna p³aca.
Dojdziesz do tego. Nie martw siê.
- Wspaniale wygl¹dasz. - Dziêkujê.
- Zadomowi³a siê w Scranton.
Najlepsza decyzja, jak do tej pory.
Zwolniono ciê.
Wiesz co? Podoba mi siê ta broda, nigdy jej nie zgól.
Jak to dzia³a w temacie j¹der?
Co?
Nie chcê wyprodukowaæ popsutej spermy w razie gdybymy chcieli mieæ dzieci.
Co tu robi Ryan?
Nie wiem. Uruchamiaj¹ wielki nowy plan, now¹ stronê internetow¹.
Jednak zachowuje siê przy tym jak idiota.
Chodzi o m³odoæ, zwinnoæ i unowoczenienie.
- Próbuje pozbyæ siê starszych pracowników. - A to ¿mija.
Mam nadziejê, ¿e kto im wytoczy proces o dyskryminacjê wiekow¹.
To na koñcu, co to znaczy?
Dyskryminacja wiekowa?
Chodzi o firmy, które nie mog¹ dyskryminowaæ pracowników w zwi¹zku z ich wiekiem.
Dwa lata temu, próbowalimy wypchn¹æ niektórych starszych kierowników oddzia³ów
na emerytury i wtedy Ed Truck, twój stary szef,
pozwa³ nas do s¹du. No i musielimy siê wycofaæ.
Wiêc starsi pracownicy maj¹ tyle samo podwy¿ek co m³odsi.
Tak, Michael.
Maj¹.
- Creed? - Tak, proszê pana?
- Wszystko w porz¹dku? - Spoko, kole.
Mam 30 lat.
W listopadzie skoñczê 30.
Mamy zaplanowane nastêpne spotkanie?
Zamierza³em urz¹dziæ tu seminarium z blackberry.
Michael kaza³ nam tu czekaæ, nie wiemy dlaczego.
Ooo, matko.
wietnie, wszyscy s¹.
- Mo¿emy zaczynaæ. - Michael.
Usi¹d.
Usi¹d jak inni.
To jest...
To wci¹¿ moje biuro, Ryan.
Có¿, wiele siê dzi mówi³o
o nowych pomys³ach. Có¿...
nowe pomys³y s¹ fajne.
Ale s¹ równie¿ nielegalne.
Bo s¹ form¹ dyskryminacji wiekowej.
Co? Tak, mam racjê.
Czy wiesz...
¿e przepis o zatrudnianiu i dyskryminacji wiekowej z 1967
zakazuj¹ dyskryminacji ze wzglêdu na wiek w odniesieniu do pracowników
którzy ukoñczyli 40 lat i starszych?
Ja wiedzia³em.
Technicznie, ma racjê.
Hej, zamknij siê, Toby.
Dlaczego my, jako spo³eczeñstwo tak bardzo nienawidzimy starszych?
- Bo s¹ u³omni. - Nie!
Creed, nie, nie s¹.
W rzeczywistoci, wiele kultur szanuje starych ludzi
z powodu ich umiejêtnoci opowiadania. Jak stara dama z {y: i}Tytanika.
Lub z powodu miesznych rzeczy które umiej¹ robiæ, jak, "Gdzie to miêcho?"
- Taa. - Dlaczego powiesi³e znów to zdjêcie?
U¿y³e go ju¿, gdy poparzy³e sobie stopê.
Ben Kingsley te¿ ju¿ by³...
Zamierza³em powiesiæ trochê nowych zdjêæ, lecz
skoñczy³ mi siê tusz w drukarce.
- Michael Scott? - To ja! Wejd.
Kim jest ten stary pierdo³a?
Wyczo³ga³e siê w³anie na ulicy z jakiego pud³a?
Kim jest ten bezu¿yteczny worek koci?
Có¿, to nie kto inny, tylko jeden z za³o¿ycieli Dunder-Mifflin,
Pan Robert Dunder.
O, tak!
Tak!
- Michael, mo¿emy chwilê porozmawiaæ? - Jasna sprawa.
Proszê wybaczyæ.
- Mamy prawdziw¹ robotê do wykonania. - wietnie.
To zadzwoniê do Davida Wallace i bêdziesz mu móg³ wyjaniæ
dlaczego wyrzuci³e za³o¿yciela firmy na jego antyczny zbity pysk.
Bob, ile masz lat?
- 87. - 87 letni m³odziak.
Wci¹¿ aktywny.
To wspania³e.
Czy wiecie ¿e Bob jest wci¹¿ cz³onkiem zarz¹du Dunder-Mifflin?
Có¿, nie chodzê na zebrania zarz¹du od lat.
Wysy³am pe³nomocnika.
Wci¹¿ wysy³a w³asnego pe³nomocnika. To dobrze.
Zamierzam bardzo d³ugo ¿yæ.
Moja babcia Schrute do¿y³a 101 lat.
Mój dziadek Mannheim ma 103,
i wci¹¿ b³¹ka siê bez celu po Argentynie.
Próbowa³em raz go odwiedziæ
ale moja wiza zosta³a oprotestowana przez fundacjê Holokaustu.
Uruchomi³em tê firmê w 1949.
Wtedy, dostarczalimy metalowe wsporniki
g³ównie dla budownictwa.
O rany.
I wtedy Mifflin, który oczywicie póniej siê zabi³,
ale zna³em Mifflina przez klub rotariañski.
Wspaniale.
On by³...
On by³ na obiedzie z Beverly i jej mê¿em.
Jak on siê nazywa³?
Hm, Jerry.
Jerry Trupiano... z Po³udniowego Jersey.
By³ wysoki.
Obaj - on i Mifflin byli wysocy.
Wspania³e. To jest wspania³e.
Dziêkujemy za przybycie.
Robert Dunder, proszê pañstwa.
Dziêkujê. To by³o cudowne.
- Ma ciê kto zawieæ? - Có¿, przyjecha³em tu taksówk¹.
- Doskonale. - Czy móg³by mi daæ nastêpn¹...
Inspiruj¹ce.
Czego siê nauczylimy?
Wiêc, nauczylimy siê ¿e nie mo¿esz nauczyæ starego psa nowych sztuczek.
Poniewa¿ to jest nielegalne i pójdziesz za to do wiêzienia.
Powinnam mu pomóc dostaæ siê do domu.
Nie, nie, nie pomagaj mu! Nie potrzebuje pomocy, Pam.
Co za mi³y cz³owiek.
Dobranoc wszystkim.
Có¿, dzi zmarnowalimy kupê czasu.
Nie zgadzam siê. Mylê ¿e to by³o bardzo wartociowe.
Michael, technologia pomaga interesom, rozumiesz?
Nie powiniene siê temu przeciwstawiaæ. Tak krêci siê wiat.
Wpad³o mi do g³owy, ¿e stare metody prowadzenia interesów s¹ lepsze.
I potrafiê to udowodniæ.
- Dobrze. - Mam nadziejê poznaæ twoje pomys³y.
- Gdzie chcesz pójc? - Tam, gdzie jest romantycznie i drogo.
Kelly, daj spokój.
Wiesz co? Masz racjê. Poza tym, mam jakie md³oci.
Wiêc... mo¿emy to pomin¹æ.
Smakuje ci twój wegetariañski makaron?
Bardzo.
A jak twoje miêso?
Wysma¿one, pyszne.
- S³ysza³am dzi dowcip. - Och, to mieszne.
Tak, by³ mieszny.
Smakuje ci twoja woda mineralna?
Nie mogê.
Nie mogê byæ z tob¹.
Za ka¿dym razem gdy patrzê ci w oczy, widzê sztywne, martwe cia³o Sprinkles.
No to nie patrz mi w oczy.
Patrz tutaj. Stary trik sprzedawców.
Wybacz.
Zrobi³am wszystko co mog³am.
Nie, proszê nie rób tego, ma³pko.
Zostawiê twoj¹ szczoteczkê do zêbów na oponie, jutro rano.
Pow¹chajcie.
Czujecie?
- Co butwieje. - Nie, Dwight.
Tak pachnie dobry interes.
Zebra³em tu,
najlepsze smako³yki jakie Scranton ma do zaoferowania.
- Cukierki, je¿yki. - Tak. Nie!
Nie, to dla naszych klientów.
A raczej eks-klientów. Wyjaniê to póniej.
Ryan chcia³by ¿eby informacje w naszej firmie by³y przekazywane mailami.
Ale mylê ¿e zapomina o pierwotnej metodzie przekazywania wiadomoci.
List do³¹czony do kosza z jedzeniem.
Przepraszam, Angela.
Michael prosi³ mnie o dorêczenie rachunków za te kosze-prezenty.
- Dziêkujê. - Bardzo proszê.
- Czy to wszystko? - Tak.
Têskniê za tob¹.
Windy.
Dwight, musisz mnie pos³uchaæ.
Ju¿ siê ze sob¹ nie widujemy.
Mo¿esz to zaakceptowaæ?
Dobrze.
W takim razie chcê, bymy byli przyjació³mi.
Dobrze.
I odrobinê wiêcej.
A tak¿e, kocham ciê.
- Nie rozumiem o co tyle ha³asu. - To prawda.
- Sk³ama³a o ci¹¿y. - Tak, a co?
Naprawdê nie rozumiesz co mnie z³oci?
- Nie. - Nigdy nie bêdziemy znowu razem.
Dlaczego?
W porz¹dku, muszê spytaæ.
Teraz gdy wszyscy wiedz¹...
ca³a magia zniknê³a?
Zabawne ¿e o to pytasz, bo rzeczywicie zniknê³a.
Wiedzia³em.
O rany.
- Tak po prostu? - Mylê...
To znaczy, nie wiem... Nie wiem co to jest, ale...
- B¹d szczera. - Zaczê³am czuæ do ciebie odrazê.
To by³o szczere.
W porz¹dku, rozumiem.
Jednak by³o naprawdê fajnie gdy to trwa³o, czy¿ nie?
Taa.
Dla mnie by³o.
Dobra.
W porz¹dku.
Czeæ szefie. Nie wiedzia³em, ¿e dzi przyjdziesz.
Co tu siê dzieje?
Mi³o ¿e pytasz. Wszyscy s³uchajcie!
Poprzedniego roku stracilimy siedmiu klientów na rzecz du¿ych sieci.
Te kosze to nasze bilety powrotne do nich.
Zamierzamy siê pojawiæ niezapowiedziani w ich firmach,
- i odzyskaæ ich. - Za pomoc¹ koszy.
I chrupków orzechowych.
I ciasteczek pistacjowych.
I je¿yków.
I d¿emu malinowego.
I odrobiny t³uszczu i soli.
Bo wiecie co? Ludzie to lubi¹.
Odk¹d by³em dzieckiem,
ludzie mówili mi, ¿e czego nie mogê.
"Nie mo¿esz byæ w dru¿ynie."
"Nie mo¿esz przejæ do drugiej klasy."
A teraz mówi¹ mi ¿e nie mogê odzyskaæ klientów
u¿ywaj¹c starych biznesowych metod.
Zobaczymy.
A miêdzy nami nawet nie znosi³em drugiej klasy.
I by³em najwiêkszym dzieckiem w klasie.
Dobra, podzielimy siê na zespo³y.
Jim, Phyllis; Stanley, Dwight;
ja, Andy.
Nie jadê z nim.
- Pojadê z tob¹, Stanley. - Ani z nim.
- Dlaczego nie pojedziemy osobno? - Dlaczego nie pojedziemy w zespo³ach
by pokazaæ nasz¹ zespo³owoæ.
To g³upie.
Co-- dobra. Nie pomagasz, Phyllis.
W jaki sposób rozdawanie koszy ludziom spowoduje powrót klientów?
Kosze z prezentami s¹ niesamowite, Phyllis. Kosze s¹...
esencj¹ klasy i fantazyjnoci.
To najlepszy prezent jaki mo¿na otrzymaæ.
A co z gotówk¹?
Mo¿na za ni¹ kupiæ co chcesz, w³¹czaj¹c kosz prezentów, wiêc...
to najlepszy prezent ze wszystkich.
- A mo¿e kosz pe³ny gotówki? - Tak!
Kosz gotówki! Dobre, Tuñczyk.
Dobra, pojadê w takim razie sam i odzyskam ich
te¿ sam. Bo to jest dla mnie wa¿ne.
Czekaj, Michael.
Pozwól mi jechaæ.
Nie, to moja misja.
Proszê, pozwól mi jechaæ.
Pragnê odzyskaæ tych klientów.
- Proszê. - Dobra.
¯yczmy sobie
powodzenia.
Szczêliwej drogi, Michael.
Nie potrzebujemy szczêcia.
W³anie.
Ale dziêki, naprawdê mi³o ¿e to powiedzia³e.
Business-to-business. Stare dobre metody.
¯adnych blackberry, ¿adnych stron internetowych.
Chcia³bym zobaczyæ stronê internetow¹ dostarczaj¹c¹ ludziom kosze jedzenia.
Tak, rozumiem to, David.
Po prostu poczu³em ¿e jeli zwolnimy Kelly,
i przeniesiemy obs³ugê klienta do Indii, co robi sporo firm...
Tak, nie-- Tak, Kelly jest hindusk¹.
Rozumiem ¿e to zagmatwane.
Hej, stary. Pomyla³em by ciê spytaæ,
moglibymy ³adowaæ Red Bulla w te maszyny?
Czasem facet powinien obaliæ byka. Mam racjê?
Siemka, brachu.
Superancka bryka.
Amerykañska. Co siê sta³o z Sebringiem?
Jest u blacharza.
Musia³em daæ naprawiæ wgniecenie na masce po potr¹ceniu Meredith.
- Ale szkoda, to musia³o boleæ. - Wiem.
- Kto nastêpny? - Larry Meyers.
Odszed³ od nas szeæ miesiêcy temu do Office Depot.
{y: i}Dojed do wskazanej drogi nastêpnie, nawigacja zacznie dzia³aæ.
Dlaczego tego u¿ywasz?
To pozwala im namierzaæ ciê przez ca³y czas.
Komu?
Rz¹dowi, satelitom szpiegowskim prywatnym detektywom.
By³ym dziewczynom.
Nastêpnej nocy, jestem w barze o drugiej w nocy. Pomyla³em ¿e zjem kanapkê.
Bo mo¿esz w nocy kupiæ kanapkê o dowolnej godzinie. I wpad³em na Vince'a Vaughna.
- Niemo¿liwe. - Dos³ownie.
Kole, ale jeste odlotowy.
Nawet sobie nie zdajesz z tego sprawy, ale jeste.
- No to lecê, ch³opaki. - Taa...
- Czeæ, kole. - Czeæ.
Ale Ryan jest teraz niesamowity.
Taa, stanowczo jest kim.
- Co masz na myli? - Ten ca³y styl ¿ycia
jego ca³a aura? Uwa¿asz, ¿e to atrakcyjne?
Tuñczyk!
Ma ekstra pracê.
Jest bogaty.
Pachnie tak, jak s¹dzê ¿e prawdopodobnie pachnie Pierce Brosnan.
Nosi odjazdowe ciuchy dla bogatych facetów.
I mo¿e mieæ ka¿d¹ dziewczynê, jak¹ zechce.
Wiêc wybacz, Tuñczyk, ale je¿eli nie wiesz dlaczego to jest niesamowite,
to...
potrzebujesz lekcji niesamowitoci.
Trzymaj siê, Tuñczyk.
On jest tak odlotowy ¿e nawet o tym nie wie.
Ale to ciê¿kie.
Mnóstwo tu ró¿nych rzeczy. Mamy...
ciasteczka pistacjowe,
precelki z miodow¹ musztard¹.
Próbowa³e kiedykolwiek chipsów focaccia?
Wiecie, ¿e zamknêlimy wasze konto, prawda?
- Tak, wiemy. - Kupujemy teraz w Office Depot.
- Tak. - Tak, wiemy.
- Ale nie mo¿emy tego przeboleæ.
Nasz¹ specjalnoci¹ jest najlepsza obs³uga klienta.
- To prawda. - Najlepsze indywidualne kontakty biznesowe...
Przekonacie siê, je¿eli zdecydujecie siê do nas wróciæ.
Rozumiem. Nie s¹dzê ¿ebymy do was wrócili.
- Wróæcie, proszê. - Dobra, wiesz co?
Kosz jest dla ciebie, smacznego...
i pamiêtaj ¿e stosujemy indywidualne podejcie.
Pamiêtasz jak by³o, Larry?
Znaczy, naprawdê, chodzi o pieni¹dze.
Có¿, kosz jest twój, smacznego.
- Dobra, dziêki. - W porz¹dku.
Znaczy, równie¿ ich strona internetowa jest naprawdê ³atwa w u¿yciu.
To wiele dla nas znaczy.
Ten facet by³ taki g³...
Sk¹d mog¹ wiedzieæ o ile jestemy lepsi?
Nie wiem. Czasem ludzie s¹ po prostu niemo¿liwi i sprawiaj¹ ci przykroci.
To prawda.
Jak Angela z ksiêgowoci.
Tak, ona jest stukniêta.
Nie, ona jest cudowna.
W ksiêgowaniu.
Ale doprowadza mnie do sza³u.
{y: i}Skrêæ w prawo.
Sk¹d oni wiedz¹? Sk¹d to wie, gdzie skrêciæ?
To robi wra¿enie.
Czeæ, Pam.
Nie ustali³em jeszcze ostatecznego wygl¹du logo dla Dunder Mifflin Bez Granic.
A wiem, ¿e zajmujesz siê projektowaniem grafiki. Chcia³aby popróbowaæ?
- Mo¿e spróbuj i zaprojektuj logo? - Och, z wielk¹ chêci¹.
Super. By³oby wspaniale.
Mo¿esz wykonaæ kilka modeli a ja bym je ogl¹dn¹³?
- Pewnie. - Dziêkujê ci bardzo.
- Super. - Dobrze.
Taaa, zamierzam zrobiæ kilka modeli
i potem przerobiê je na thumbnaile.
Mo¿e zrobiê kilka, hm, bannerów.
Nie mam pojêcia o czym mówiê ale jestem podekscytowana.
A ostatni facet mówi: nie, Harry Body.
Wiesz, ¿e ju¿ to s³ysza³em.
Jednak wci¹¿ jest bardzo dobry.
Za³o¿ê siê ¿e znam kogo kto jeszcze nie s³ysza³ tego dowcipu.
Twoja córka Emily. Co u niej?
Wspaniale. Dziêki ¿e pytasz.
Przy okazji, wietna pamiêæ.
Skoñczy 11 lat... w zimie?
Tak szybko dorastaj¹.
Mam kilkoro w³asnych których chcê mieæ pewnego dnia.
Nie chcê zabraæ ci du¿o czasu jeste zajêtym cz³owiekiem.
Zatrzymalimy siê przy okazji by podrzuciæ ci
ten wyszukany kosz s³odyczy.
I prosiæ ciê, by jeszcze raz przemyla³.
Och, dobrze.
Dobrze? Dobrze! Wiêc przemylisz?
Dobrze, dziêkujê za s³odycze.
To wszystko co chcesz powiedzieæ?
Wygl¹daj¹ pysznie. Nie wiem.
Nie wiesz?
Popatrz...
Chcielibymy, bycie wrócili.
Mo¿ecie zaoferowaæ ni¿sze ceny?
- Có¿, nie. - No to nie wracamy.
- Nie wraca. Sprawa jest zamkniêta. - Nie, nie jest.
- Nie, on ma racjê. - Zaakceptuj to, dlaczego mia³by wróciæ?
Dlaczego mia³by wróciæ? Powiem ci, Dwight.
Mia³by wróciæ dlatego, bo oferujemy szerok¹ gamê produktów
i teraz nie korzysta z tej samej obs³ugi klienta jak¹ mia³ gdy kupowa³ u nas, czy¿ nie?
To nic nie zmieni. On ju¿ postanowi³.
Mielimy szansê i zaprzepacilimy j¹.
Popatrz...
Równie¿ uruchamiany stronê internetow¹... nied³ugo.
Jest bardzo nowoczesna.
Wystartuje i bêdzie dzia³aæ.
Dziêki niej obetniemy koszty i zamawianie bêdzie o wiele prostsze.
Dobrze. Có¿, gdy wystartuje, sprawdzê j¹
i je¿eli rzeczywicie obetnie koszty mo¿e wrócimy.
Wspaniale. Magia kosza z prezentami.
Na tym mi tak bardzo nie zale¿y. Dajcie mi znaæ gdy strona bêdzie gotowa.
Jasne.
Dobrze.
Nie pozwól Emily jeæ migda³ów. Ma alergiê.
{y: i}Jed prosto.
Có¿, mamy zero do szeciu.
Ostatni¹ szans¹ jest Elmhurst Country Club.
Po drugiej stronie jeziora w po³udniowo-zachodniej czêci.
Nie rozumiem tego.
Naprawdê tego nie rozumiem.
Myla³em, ¿e to zadzia³a.
Zaatakowa³em tego gocia wszystkim co mia³em i nic.
Tak czasem jest, wiesz?
Tracisz wszystko i wszystko siê rozpada.
I w koñcu umierasz i nikt ciê nie pamiêta.
To bardzo dobra uwaga.
{y: i}Skrêæ w prawo.
Czekaj! Nie, nie.
To znaczy jed po prawej.
- W³anie tam. - Nie, powiedzia³a w prawo.
Powiedzia³a, skrêæ w prawo.
Nie, nie, nie, spójrz.
To znaczy zjed w prawo, kieruj siê w prawo po mocie i wjed na drogê 307.
Mo¿e to skrót. Powiedzia³a, jed w prawo.
Nie mog³a mieæ tego na myli.
- Tam jest jezioro! - Ona wie gdzie prowadzi!
- To jest jezioro! - Urz¹dzenie wie. Nie wrzeszcz na mnie!
Nie, to jest tam! Tu nie ma drogi!
Spokojnie. Jestem przeszkolony.
Dobra.
Wyjcie przez okno!
- Do dzie³a. - {y: i}Zawróæ, jeli to mo¿liwe.
Uwaga na matkê naturê!
Michael!
Jeste ca³y?
P³yñ!
Z³apiê ciê!
Michael!
Puæ mnie. Daj mi spokój!
Mam ciê!
Chod!
Jeste pewny, ¿e nic ci nie jest?
W porz¹dku.
Dobrze.
To jest najwa¿niejsze.
Wykupi³e ubezpieczenie w wypo¿yczalni?
Bo to jest te¿ dosyæ wa¿ne w takich sytuacjach.
Co za katastrofa. Wszystko.
Zadzwoniê po taksówkê.
Ci ludzie nie zdaj¹ sobie sprawy
co znaczy kosz z prezentami. Nie ³api¹ tego.
Patrz, wci¹¿ dzia³a. Stary dobry telefon.
Taa.
Co z tym ostatnim facetem, Aaronem? To dureñ...
Sam nie wiem, czy tego chcê.
Ich strona internetowa, prociej.
Taa, dobra, mo¿esz sobie mieæ swoj¹ technologiê, ole.
- Spójrz, gdzie nas doprowadzi³a. - Tak, potrzebujemy taksówki przy jeziorze Scranton.
Na koñcu drogi East Mountain.
- Przy jeziorze. - Roz³¹cz siê.
Wiesz co zrobimy? Pójdziemy z powrotem.
Pójdziemy z powrotem do tego biura.
I odbierzemy nasz kosz prezentów!
Odbierzemy to, co prawnie nale¿y do nas.
Powiemy mu co mylimy, Dwight.
- Powiemy co mylimy! - Co mylimy!
Wiêc u¿ycie znaku nieskoñczonoci jest mo¿e zbyt oczywiste...
Niew¹tpliwie tak.
Chcia³abym zrobiæ, jakby, wersjê kolorow¹. Dodaæ trochê koloru...
Bardzo mi siê podoba.
Jest zrozumia³y i subtelny jednoczenie.
Jest naprawdê dobry. Masz do tego prawdziwy talent.
- Dziêki. - Bardzo bym chcia³ wiêcej na ten temat porozmawiaæ.
- By³oby wspaniale. - Chcia³aby wyjæ dzi na obiad?
- Och, czy to... - Ubierz co ³adnego.
- Nie. - S³ucham?
- Chcia³em tylko... zjeæ obiad. - Przepraszam.
Chodzê z Jimem.
¯artujesz.
Jestemy ze sob¹.
Wspaniale.
Niesamowicie.
Taa, wspaniale.
- Wiêc daj mi... - Taa.
- Daj mi je. - Dobrze, super.
Super.
Zdaje mi siê, ¿e nie mo¿e mieæ
ka¿dej dziewczyny, której zechce.
Zapomnielicie czego? Co wam siê sta³o?
Oddawaj.
Kosz prezentów. Oddawaj.
- Co to znaczy? - To bardzo proste.
Je¿eli nie doceniasz tego co robimy to oddaj nam nasz kosz.
Mo¿e powinnicie wyjæ.
Taa, mo¿liwe.
Mo¿e powinnimy wyjæ. Dobra,
wychodzimy. Ale zanim wyjdziemy,
mój mokry kumpel i ja zaczekamy na nasze taksówki na twoich ³adnych kanapach!
Móg³by zamówiæ nam taksówkê? Chcia³bym-- Och, przepraszam!
- Spójrz. - Moje ubranie jest takie mokre.
£adna skóra.
Moje buty s¹ takie zab³ocone!
Dobra, macie. Zabierajcie to z powrotem!
- Jest otwarty. - Taa, by³ mój.
Czego brakuje?
Je¿yków.
Gdzie s¹ je¿yki?
Daj spokój. Wynocie siê st¹d!
Gdzie s¹ je¿yki?!
- Gdzie one s¹? - Przepraszam, chcia³bym co og³osiæ.
Zdaje siê ¿e zniknê³o opakowanie czekoladowych je¿yków z orzeszkami.
I nie opucimy tego lokalu dopóki ich nie otrzymamy.
Rêce natychmiast precz od je¿yków!
Zjad³em je, dobra? Zjad³em je¿yki.
Nie ma ich!
Przylemy ci rachunek.
Mogê wszystkich prosiæ o uwagê?
To biuro, poczynaj¹c od teraz nigdy nie bêdzie u¿ywa³o nowej technologii.
To mija siê z prawd¹.
Ryan s¹dzi ¿e technologia jest rozwi¹zaniem.
A wiecie co? W³anie wjecha³a moim samochodem do jeziora.
- ¯e co zrobi³e? - Wjecha³em samochodem...
do pie**nego jeziora.
Mo¿ecie spytaæ, dlaczego to zrobi³em?
Có¿... z powodu urz¹dzenia.
Urz¹dzenie kaza³o mi wjechaæ do jeziora.
I zrobi³em to. Zrobi³em to
bo zaufa³em drogocennej technologii Ryana.
- I popatrzcie gdzie mnie zawiod³a. - Na rodek jeziora.
Dok³adnie.
Odzyskalicie jakich klientów?
Mo¿e. A mo¿e nie.
Czas poka¿e.
Ale powiem wam jedno, te kosze prezentów
nigdy nie nara¿¹ niczyjego ¿ycia na szwank.
Gem, set, mecz.
Punkt. Dla Scotta.
Game over.
Koniec gry.
Wszyscy zawsze chc¹ nowych rzeczy.
Wszystkim podobaj¹ siê nowe wynalazki, nowe technologie.
Ludzie nigdy nie zostan¹ zast¹pieni przez maszyny.
W koñcu, ¿ycie i interesy dotycz¹ stosunków miêdzyludzkich.
A komputery staraj¹ siê utopiæ ciê w jeziorze.
Jak dla mnie, wybór jest prosty.