Pomóż mi, Mitchell!
Idę po ciebie!
Wystarczajšco wiele robisz zamieszania bez wkraczania w zawiaty.
Jeste Mitchell, nieprawdaż?
- Więc to jest czyciec? - Właciwie to jest TWÓJ czyciec.
- Mitchell! - Czy co jest między wami?
- Uratowałe mnie. - To nic takiego. Tylko gierki psychologiczne.
Zostaniesz zabity przez wilkołaka.
Taki wilczy-pocisk.
Nadal nie kumam dlaczego musimy się przeprowadzić.
Dobrze wiesz dlaczego, synu.
Ale już zaczšłem się zadomawiać.
I jest jedna dziewczyna na siódmym.
Chyba mnie lubi. Powiniene jš zobaczyć, tato.
Jakby była z the Bangles. Z tej kapeli.
Jeli się przeprowadzimy to nie uda mi się jej bzyknšć.
Hej! Tylko bez takich!
No co? Sam tak mówisz na widok Poli Raksy. Jestem dorosły. Wolno mi.
- To wszystko dla ciebie. Wszystko. - Wiem.
Mylisz, że z mamš chcemy się znowu przeprowadzać?
Wiem...
Słuchaj, nie winimy ciebie, synu.
Na prawdę.
Po prostu ludzie już zaczynajš gadać.
- W porzšdku. - Gdzie idziesz?
- Jestem głodny. - Nie, nie, synu. Ja ci pomogę.
- Teraz mamy kolej. - Nie, powiedziałem, że ja to zrobię.
Daj spokój.
Annie?
- Jak się czujesz? - Czuję?
W porzšdku. A co?
Chciałem tylko powiedzieć, że jakby chciała pogadać, to wiesz...
A, tak... Właciwie nie było takie le.
Annie, była w czyćcu.
Tak, wiem, ale... byłam też na Isle of Wight...
...więc nie doznałam szoku kulturowego.
OK.
Powodzenia na rozmowie, Mitchell.
- Rozmowie? - Dzięki, kolego.
Tak, gdy oni zaczęli pracować w szpitalu to wpisali mnie na listę chętnych do sprzštania.
I dzisiaj mam rozmowę.
- To, narazie. - Narka.
- Trzym siÄ™. - Narty.
W takim razie musisz się wzmocnić.
- Zrobię naleniki. - Hej!
Nie po to cię wycišgnšłem, żeby robiła mi niadania.
Nie, ale mylę, że zostałam sprowadzona nie bez powodu.
Tęskniłem za tobš.
Wszyscy tęsknilimy. Wszyscy tutaj tęsknilimy za tobš.
Nie wszyscy mogš powiedzieć, że byli w piekle i z powrotem.
Właciwie to mogš...
To popularne powiedzonko. Ale, nie dosłownie...
O włanie. Muszę wyprasować twojš gazetę.
- Dlaczego? - Dlaczego? Sama nie wiem.
- Widziałam to w jednym serialu. - Muszę lecieć.
A co ze niadaniem? nalenikami? I miskš owoców.
Rozmowa.
Oczywicie. Twoja rozmowa.
Dzięki, Annie.
To było na prawdę słodkie, mimo że trochę dziwne.
Na tym nie koniec. Idę z tobš na tš rozmowę.
Mitchell.
Od teraz, gdziekolwiek się udasz, ja będę cię wspierać.
Myl o mnie jak o Aniele Stróżu.
Jestemy zwišzani.
Powiedz jaki miała pierwszy przypadek, żebym mógł sobie ciebie wyobrazić.
Chroniczne zatwardzenie. Robiłam badanie per rectum.
Oooo...
- Uuuu... - Wygłupiam się.
To był staruszek, pan Jacobs. Zasłabł w parku.
Więc wyobrażę sobie ciebie jak cierasz pot z jego czoła.
A ja widzę ciebie sprzštajšcego siki.
- Czad! - Narka.
Narka.
Dzień dobry, panie Jacobs.
Jak się pan miewa?
George!
Złap go!
O rany!
Dzięki.
A ty dokšd się wybierasz?
Chciałem spróbować szczęcia na hematologii.
Wiem czym jeste.
Więc wiesz, co zrobię gdy podejdziesz bliżej, Goldie.
- Co? Jak ten raper? - Jak Golden Retriever.
A tak...
To było... niezłe.
Ale, wiesz... Przez dwa lata użerałam się z pijakami na pogotowiu,
więc nie łatwo mnie przestraszyć.
Słuchaj, nie jestem tylko zwykłym niegrzecznych dzieciakiem.
Ano, wysysanie bezbronnego staruszka wykracza poza definicję słowa "niegrzeczny".
A teraz... Uspokój się!
Po prostu powtarzaj sobie: "Mam tę robotę."
Zjawiłem się i dostanę tę robotę.
Ale jest kryzys, więc nie bšd zarozumiały.
Wielkie dzięki, za słowa pociechy.
I powtarzaj cišgle imię rekrutujšcego. To buduje wię.
Na przykład: "Tak, Ken." "Masz rację, Ken."
"Całkowicie się z tobš zgadzam... Ken."
- Kumasz? - Pan Mitchell?
- Tak. - Nie nazywaj jej Ken.
Hmm...
Daruj.
To mucha.
Odganiałem muchę.
Popatrz jak się stara.
- Chyba mnie nie słyszy, co? - Nie.
Słucham?
Nie... lubię much.
Wczoraj widziałem ten film z Jeffem Goldblumem, "Mucha."
Doprowadził nie do paranoi.
Przeraził. Oh, ale nie oszalałem.
- Przestań gadać. - Tylko...
Pomylałem, że widzę muchę...
- Przestań! - ... chyba.
Widzę, że masz spore dowiadczenie.
- To prawda. - Powiedz jej imię.
- Pani... - Oh... Mauou.. Muou...
To prawda, proszę pani.
Mnóstwo.
- Powiedz jej jak bardzo ci się podobało. - Oooo... to... to...
Ta praca jest...
Florence Nightingale zainspirowała cię, aby cały oddział lnił czystociš.
- O Boże, wiesz... - Nie mów "Boże", może być religijna.
W mordę!
- "Boże" było lepsze. - To nie jest skomplikowana robota.
Już jš wykonywałem, więc mogę nadal. Czy jest co więcej do dodania?
Oh...
Nie wydaje mi się, aby faktycznie było co do dodania.
Nie przyjęli mnie do sprzštania kup.
Co mi tu mierdzi.
Na pewno zamiecili ogłoszenie dla picu, a i tak wszystko jest ustawione.
Zaraz przepchnie swojego znajomka. Ale będzie OK.
Nie wiem co dokładnie jak... jeszcze...
Ale jest jakie idealne rozwišzanie i...
Hej.
Zaufaj swojemu Aniołowi Stróżowi.
Nie powinni takich jak wy zatrudniać w szpitalu.
Takich jak my?
Czy ten zawodnik, każe ci nosić mundurek gdy posuwa cię na pieska?
Masz wystarczajšco dużo kłopotów bez bycia zbokiem.
Kłopotów? To jest mój ojciec.
To nie jest gorsze od dziecka ssšcego cycek matki.
Pięknie to ujšłe.
Bioršc pod uwagę wiek twojego ojca, twój stan to nie nowoć.
- A gdzie twoja mama? - Nie żyje.
Sorki. A czy jest kto jeszcze kto się tobš zajmuje?
Tylko ojciec. I nie jest w tym najlepszy.
wietnie...
Nina, nie. Nie mieszamy się do tego.
- Nie możemy pucić na ulicę nastoletniego wampira. - Mam 46 lat.
No widzisz, on ma 46 lat... Serio?!
Emocjonalnie nie ma. Tak jak sam powiedział nadal jest jakby karmiony piersiš.
Cóż, skoro proponujesz.
Mógłby proszę, nie prosić mojej dziewczyny o karmienie piersiš?
Wemiemy wolne i zaprowadzimy go do domu.
- Dlaczego?! - To jest działka Mitchella.
- On będzie wiedział co robić. - To nie jest nasz problem.
Tylko do czasu aż wyzdrowieje jego ojciec
i wtedy sami niech się sobš zajmujš.
Dobra?
Dobra, idziesz do domu z George'm.
- Do waszej budy? - Nerki mi pękajš ze miechu.
- Wstawaj. - Jakby był moim szefem.
John Mitchell?
A kto pyta?
Niepokojšco łatwo cię znaleć.
Mylelimy, że będziesz trzymał głowę nisko,
aż tu nagle, twoje nazwisko pojawia się w podaniu o pracę.
Zły ruch. Niechlujny.
Kto ty?
Richard Hargreaves.
Czyli ten poczštek w stylu 'płaszcza i szpady' to tylko po to, żeby sprzedać mi dywan.
Sarkazm... Nie jeste oryginalny.
Przyszedłem w imieniu Starszyzny.
Wampirzej elity.
Powierzyli mi funkcję swojego agenta.
- Nie gadaj! - Mm-hm.
Czy to prawda jak oni żyjš?
Cały ten badziew, jak w starych horrorach,
unikanie słońca, spanie w trumnach i takie tam?
Nie wiem. Nie byłem na tyle zuchwały aby spytać.
A więc to o ciebie całe to zamieszanie.
Wiesz... oczekiwałem jakiego... demona.
A co znajduję? Kuzyna Oliviera Janiaka.
Za mnš.
Nie. Sory kole, nigdzie się nie wybieram.
Mylę, że jednak tak.
Widzisz...
Przyszedłem omówić sprawę 'Dwudziestki z Box Tunnel'.
Chod.
Nie ma jak w domu.
Co za dziura.
Tak, ale to nasza dziura, więc się zachowuj.
Mógłbym opowiedzieć ci wiele historyjek o takich tanich motelach, George...
A ja nie chcę wysłuchać ani jednej z nich.
- No proszę... - Włanie mylałam, że słyszę drzwi.
A słyszała jak moje serce zaczęło bić trochę szybciej?
Nie. Z pewnociš tylko drzwi.
Jeste pewna, że nie były to guziki mojego rozporka, strzelajšce jeden po drugim?
Z powodu... wiesz...
mojego wzwodu?
Ty sprony, mały...
- Annie, to jest Adam. - Czeć.
Adam jest wampirem.
- Czy to nie wspaniałe? - Taa.
Adam zatrzyma się u nas, najkrócej jak to tylko możliwe.
Na górze znajdziesz pokój, w którym sobie posiedzisz i przemylisz sposób w jaki się zachowałe.
- Zobaczymy się póniej, licznotko. - Id.
- Nie pytaj. - OK.
Zdajesz sobie sprawę ile kłopotów mogła spowodować twoja mała eskapada?
Przeglšdałe gazety w cišgu miesišca?
Największe polowanie na ludzi, od wieków,
a ty sobie dumnie kroczysz w wietle dnia.
Co się stanie jeli policja trafi na twój trop?
A gdy zechcš zrobić ci zdjęcie?
Cała nasza przykrywka w pizdu.
Cała nasza rasa, w ukryciu przez milenia, zdemaskowana z powodu twojej słaboci.
Daj spokój. Nie aresztujš mnie. Wiem co robić.
Najwyraniej nie wiesz.
I dlatego włanie Starszyzna skontaktowała się ze mnš.
Chcš, żeby przyjechał do nich, w Ameryce Południowej
i poprosili mnie, żebym to zorganizował.
Zabierasz się ze mnš najbliższym transportem.
Masz te papiery. Zapewniš ci bezpiecznš przeprawę.
W rodku sš szczegóły i trochę gotówki na nagłe wydatki.
A gdy będziesz na pokładzie, nie dotkniesz, powtarzam NIE DOTKNIESZ, żadnego z moich dywanów.
Chwilunia! Nie należę do Starszyzny. Mam 117 lat.
Jeste najbardziej poszukiwanym kolesiem w kraju.
Nie pora na czepianie się twojego wieku.
Ale jak tam trafię, to już nie wrócę, tak?
Nie. A właciwie po co miałby wracać?
Do tego?!
Desperacja, rozpusta, poza nawiasem społeczeństwa? Będšc niewolnikiem żšdzy i głodu?
Nie ma nic zabawniejszego
od wampira mówišcego o moralnoci. Pod tymi rękawiczkami szofera
i wizytówkami jestemy tacy sami, bracie.
Ucilijmy to. Nie jestemy tacy sami.
Ja nie jestem niewolnikiem swojego stanu.
Mam sposoby, żeby się odżywiać bez dokonywania rzezi.
Jeste słaby.
Jeste cykorem.
A twoje... żałosne napady furii zagrażajš nam wszystkim.
To nie oznacza, że się zgadzam.
Ten pokój po lewej będzie twój.
Po prawej... rób notatki... jest łazienka, gdyby chciał siusiu albo co innego.
I oto twój pokój. Czyż nie jest wspaniały?
Sšdzę, że na dole powinny być klocki Lego.
Który z poprzednich goci zostawił.
Klocki-kurwa-Lego?
Tak.
wietna zabawa, dla jednej lub wielu osób.
Oh... zapomnij. Chciałem tylko, żeby mógł się czym zajšć.
Sam potrafię się sobš zajšć.
O rany... Jeste nastolatkiem. Oczywicie, że potrafisz.
- Siemka! - W mordę! Nie potrafisz zapukać?
Nie muszę. Bycie zmarłym ma swoje zalety.
Nie chcę, wyskakujšcego wszędzie ducha. To przerażajšce.
Jeste 46cio-letnim wampirem ubranym jak dzieciak.
Nie mów do niej, że jest przerażajšca. Wstań.
W każdym razie... przyszłam zobaczyć jak sobie chłopaki radzicie.
Fatalnie.
On mnie... On włanie mnie kopnšł! Annie, powiedz mu co!
To Mitchell.
- Lepiej go o tym uprzedzę. Możesz... - Tak, tak.
Przejed trochę odkurzaczem dookoła. Dzięki.
Mitchell? Czy to kolejny duch? Tu jest jak w cholernym Hogwarcie.
Nie, Mitchell jest wampirem.
Wamp... Wreszcie kto normalny.
Lepiej pójdę i...
Zamierzasz przyszykować oba łóżka?
Przyszykuj oba łóżka...
W razie jakby w nocy... ty i ja... jakbymy chcieli...
w nocy... takie tam.
- Chyba sobie żartujesz. - Nie zostanie tu na długo.
Jego ojciec wyzdrowieje i już go nie ma.
Dopilnuję tego.
Pomylelimy, że pomożesz mu przez to przejć.
Sam przez to przechodzę i dlatego nie mogę być z nim pod jednym dachem.
Dzieciak nadal się pożywia. Pozostanie czystym to dla mnie udręka dzień po dniu...
Nie, nie... minuta po minucie!
Jak sobie poradzę, gdy on zacznie teksty: "Hej, chodmy się zabawić,"
"znajdziemy jakie kobitki, wypijemy je do sucha."
Jestem pewien, że on nigdy...
- Nie... to całkowicie w jego stylu. - Włanie.
Dlatego go tutaj nie chcę.
Mógłby być dla niego wzorem. Nauczyć go jak z tym walczyć.
Nie, nie, nie. Wybrałe złego kolesia.
Nie wydaje mi się.
Mitchell, brachu.
OK. Wspaniale...
Wiem, że mielimy nienajlepszy poczštek, ale na pewno wszystko się poukłada.
To może być interesujšce, ubogacajšce i bardzo pouczajšce dowiadczenie.
Bšd szczery, Mitch. Jak wytrzymujesz z tš smętnš dupš wołowš?
Mylę, że przyda ci się skrzydłowy.
Ja, proszę pana, jestem zarejestrowanym psem na baby.
Czy ty w ogóle kiedy uprawiałe seks?
Wiesz, porzšdny seks, po same jajka?
Bawiłe się bimbałami?
Nie kituj, Adam. Czy ty w ogóle dotykałe bimbałów?
Bo...
...ja tak!
Wiele razy!
Kto tu chyba tylko mocny w gębie...
Nie zbliżaj się do mnie.
Ale, Mitch, jestemy jak bracia broni.
Proszę Szkockš.
Zbliżyłe się.
Miałe tego nie robić.
Słuchaj, nigdy nie spotkałem kogo takiego jak ja.
Poza pierwszym razem, ale wtedy raczej się od niego opędzałem. Bez skutku.
Proszę cię. Nikt nigdy mnie nie nauczył jak mam to robić.
Adam, słuchaj uważnie. Mam to gdzie.
Taaa... jakbym w ogóle chciał zadawać się z jakim mierdzšcym gotem.
- Słucham?? - To, że jeste wampirem nie znaczy, że musisz pachnieć jak nieboszczyk.
Jedno słowo, Mitch: DEZODORANT
- Dobrze. Już się poznalicie. - On już sobie idzie.
Chcesz jš mieć tylko dla siebie?
Robi do mnie słodkie oczka od chwili gdy się zjawiłem.
- Uwielbia kły. - Nie prawda!
Co ty opowiadasz?! Nie lubię kłów.
Twoich, ani nikogo innego.
Chociaż... jakby pojawił się kto właciwy...
Ale nigdy o tym nie mylałam.
Wcale. Od dawna.
Miłe panie, do zobaczenia póniej.
Może jednak...?
Widzisz go...?
Mitchell, trzymam włanie kartkę.
Druga faza kampanii: "Znaleć Mitchellowi Pracę."
Oh, Annie, to nie ważne. Rozważam teraz różne opcje.
Mitchell, nie jeste z tych co się poddajš.
Tak mówiš referencje, które dla ciebie napisałam. Obadaj to:
"John Mitchell jest najlepszym pracownikiem jakiego miałam."
"Jest lojalny, godny zaufania i ceniony przez współpracowników."
"Pamiętam, że rozmowa wstępna nie poszła mu najlepiej..."
"...ale zrzucam to na karb zdenerwowania."
Więc mam w zwyczaju zawalać rozmowy wstępne?
"Ale cieszę się, że dałam mu wtedy szansę. Bardzo się cieszę."
"Ponieważ zyskałam przemiłego i rzetelnego pracownika,"
"który wniósłby wiele dobrego do każdej firmy."
"Plus, nie okłamujmy się, miło się na niego patrzy."
Przygotowuję się na każdš okolicznoć.
Wiesz co? Chyba po prostu nie chcę już sprzštać w szpitalach.
Oczywicie, że nie. To dopiero poczštek.
Ze mnš w narożniku, w cišgu roku przeniesiesz się do bufetu.
Muszę to przepisać.
Co tam? Gdzie Adam?
W kuchni.
- Jak tam, smutasie? - Nina włanie dzwoniła ze szpitala.
Pogorszyło mu się. Pytał o ciebie.
Zrobilimy co się dało, ale jest bardzo słaby.
Rozumiesz?
Możesz ić do niego na chwilę, ok?
Tato?
Adam.
Jestem.
Dlaczego... Co się stało?
Zasłabłe.
le się poczułe i zasłabłe.
Nic ci nie jest? Pożywiłe się? Masz.
W porzšdku. Poznałem kogo kto się mnš zajmuje.
Ale oni... rozumiejš, prawda?
Wszystko gra. Sš w porzšdku.
Daj mi chwilkę i zabieramy sie stšd, co?
Nie, posłuchaj. Musisz tu zostać.
Jestem... Jestem taki....
...zmęczony.
Dałe mi za dużo, tato.
To cię osłabiło.
Cóż innego mielibymy zrobić?
Wiesz...
nawet gdy już dorosnš,
ludzie mówiš do swoich dzieci,
"Zawsze będziesz moim małym chłopcem."
A ty naprawdę byłe.
Może to było naszym błogosławieństwem...
Proszę, nie odchod. Nie zostawiaj mnie. Nie dam rady samemu.
Tato, boję się. Co teraz będzie?
Nie wiem.
O Boże, Adam.
Nie wiem.
Tato? Nina!
Czego mu trzeba?
Przykro mi.
Mylę, że wiedział, że to się stanie.
Dlatego wrócilimy do Walii.
Chciał umrzeć tutaj.
- Czyli koniec. Zostałem sam. - Oh, nie jeste sam.
Dla ciebie i Niny jestem tylko problemem do rozwišzania.
Nie będę udawał, że wiem jak się czujesz,
bo sam przez co takiego nie przechodziłem.
Wiem. Jeste tylko dzieciakiem.
Tak, ale, cokolwiek czujesz...
...możesz mi opowiedzieć, wysłucham cię.
Chcesz wiedzieć co czuję, George?
Mm-hmm.
Głód.
Adam?
Chcesz wejć i spędzić trochę czasu z ojcem? Pożegnać się?
Mam złe przeczucia w zwišzku z tym.
Nie powiniene. Kto włanie umarł.
Adam nie tylko stracił ojca. Stracił też ródło pokarmu.
A niedługo będzie musiał znów się pożywić.
O, rany...
- Gdzie on jest? - Wybył.
O, nie.
Byłe kiedy nastolatkiem. Wiesz co oni robiš.
- Taa, głaszczš gruszkę przy byle okazji. - To się nie przyda.
Jest jeszcze kilka rzeczy, ale też nam to nie pomoże.
Co tam?
Git.
- Goršco tutaj, no nie? - Ano, całkiem goršco.
Czy mogła by nam pani pomóc? Szukamy...
Może wyjdziemy zaczerpnšć wieżego powietrza?
Dobra.
Niestety nie...
Nic ci nie jest?
No to jestemy.
Czy kto powiedział ci, że masz piękne cycki?
Tak, mnóstwo ludzi.
A skórę tak bladš, że można zobaczyć żyły.
Moja ciocia, Kim, dostała raka skóry przez solarium, więc ich nie używam.
A samoopalacze wyglšdajš gówniano, więc...
- Co jest?! - W porzšdku. To mój brat.
Ma poważne kłopoty.
- Powinien ci o tym wspomnieć. - Co?
On jest bardzo... pasywno-agresywny.
A w zasadzie, to zwykły głšb.
Mam to gdzie. Jeszcze młoda godzina, a poza tym i tak mam faceta.
Cóż za klasa.
Tak więc, wiele jest ryb w jeziorze. Chod. Nic ci nie jest?
O co chodzi z tymi rybami?
- Czego ci potrzeba? - On potrzebuje się pożywić.
Więc powinnimy pozwolić mu rozerwać gardło tej dziewczynie?
Nie. Mówię tylko, że on długo tak nie da rady.
OK, ale nie możemy go tak wypucić na ulicę. On jest grony.
Mitchell nie jest bezpieczny w towarzystwie innego wampira, który nadal się pożywia.
Annie ma rację. I tak ledwo się trzymam, a on dodatkowo
- wprowadza chaos. Przykro mi. - Mitchell, ty to rozumiesz.
- Wiesz przez co przechodzę. - Owszem.
Więc dlaczego mi nie pomożesz?!
OK, wiecie co? Jest inna opcja.
I to może być rozwišzanie.
Mamy zmienić dywany?
Co?! Nie, nie, nie. Ten kole jest jednym z nas.
Wampirem?
- Skšd masz jego numer? - To on mnie znalazł.
Mówi, że ma sposoby.
Bez zabijania.
Zapewni młodemu pożywienie.
Co zrobić musimy.
- Zabierzesz tam Adama? - Nie. Nigdzie z nim nie idę.
Zadzwonię do gocia, przestawię was,
ale to wszystko. Nie chcę się w to mieszać.
Po prostu zabierzcie mnie tam.
Jak tu ładnie!
Dobra, George! Pomóż trochę.
Dzień dobry.
Rozmawiała z naszym przyjacielem, Mitchellem o...
- To zapewne Adam. - Tak.
Wejd do rodka młodzieńcze.
Wytrzyjcie buty.
- Dobrze. - Ryku!
No proszę...
A więc to jest Adam?
Oh, spójrz tylko na siebie!
Skarbie, przynie karafkę.
Ja dziękuję. Prowadzę.
Ładnie tu.
Ryku, prosiłam żeby używał kryształów Waterforda.
A to nie ten? No cóż...
No i proszę, to dla ciebie.
Odcišgnięta godzinę temu.
Zaraz postawi cię na nogi.
No i już.
- Już lepiej? - Oczywicie, że tak. To zdrowy chłopak.
- Widzielicie jaki wielki telewizor? - Full HD oczywicie.
Nie!
Najpierw podłóżcie gazetę.
TY możesz siedzieć gdzie chcesz, młodzieńcze.
- Smakowało? - Dziękuję.
Oczywicie nie jest tak dobra jak prosto z żyły.
Chwila. Powiedziano nam, że nie będzie zabijania.
Inaczej nie sprowadzilibymy go tutaj.
Nie podoba mi się twój ton.
Obracasz się w takim towarzystwie,
że nic dziwnego, że bierzesz nas za zimnych morderców.
A co to miało znaczyć?
Mamy o wiele bardziej cywilizowany układ.
To dopiero jest prawdziwy dom wampirów.
O, nie, nie, nie. Przepaliła się żarówka.
Mamy gdzie zapas ekologicznych. Uwaga na głowę.
Już jestemy. Tędy.
Nic się nie stało?
Nie wiem...
Oto on!
Jak leci?
Nie najgorzej...
- A tobie? - Nie narzekam.
- Jestecie z Penarth? - Nie.
Z Barry.
Przyjechalimy drogš B4267.
Dobra trasa. A czym jedzisz?
George.
Gaworzysz sobie z "Pokrakiem".
Numer Siedem, jak wskazuje jego imię, jest siódmym z naszych pomocników.
I naszym ulubionym!
Musiał kiedy mieć prawdziwe imię.
Wštpię, żeby w akcie urodzenia miał wpisane "Numer Siedem".
Mogłaby być uprzejma i sama go spytać.
Więc, powiedz nam.
Jak masz na imię.
Jestem Numer Siedem i tak chcę by mnie nazywano.
Taaak, jest naszym wielkim, miękkim zasobnikiem z jedzeniem.
O tak!
A wczeniejsze szeć numerów zeszło na co? Trwałš utratę krwi?
Właciwie, tak.
Biedny Numer Cztery miał... Wirus Epsteina-Barr,
ale chyba nie to doprowadziło go do mierci.
Pochowalicie ich w ogródku jak chomika.
- Na rany! Top były istoty ludzkie. - Dokładnie.
Zepsucie w ludzkich sercach nie zna granic.
Nazwij swoje najmroczniejsze pragnienie,
a gdzie tam, w spoconej masie człowieczeństwa
znajdziesz kogo, kto z chęciš je zaspokoi.
Ci faceci byli najwyraniej chorzy.
Faceci?
Numer Trzy to kobieta.
Wiem co mylicie, ale jestecie w błędzie.
Miałem wszystko... na papierze...
Pochodziłem z dobrej rodziny. Spotkałem swojš żonę, założyłem rodzinę. Ale to było za mało.
Czułem się... zwyczajny.
A przy Emmie i Ryku... jestem wyjštkowy.
Nie taki wyjštkowy. Wczeniej było już szeciu.
Z poród miliardów.
Tutaj co znaczę.
- Jestem szczęliwy. - Widzicie?
Ale pewnego dnia to...
cię zabije.
Lepsze krótkie życie pełne przyjemnoci,
niż długie w poszukiwaniu radoci.
Możecie nie rozumieć naszego układu tutaj,
ale przynajmniej przyznajcie, że działa.
We dwa. Chcemy aby był durzy i silny.
- Wezmę trzy. - Dobry chłopiec.
Musisz trochę przybrać na wadze.
A co słychać tutaj? Wszystko dobrze?
Już się zmywacie?
Tak, jeli jeste pewny, że wszystko jest OK.
- Niczego mu nie zabraknie. - Do niego należy decyzja.
Jaja sobie robisz? Rozejrzyj się, George. Jest mi tu jak wini w gównie.
- Adam. - Przepraszam.
- Dobrze, odprowadzę was do drzwi. - Nie trzeba, trafimy.
Oczywicie. Jak psy gończe.
- Słucham...?! - Chodmy.
Dzięki, że mnie tu przyprowadzilicie.
Dbajcie o niego.
Nie musisz nam tego mówić.
OK?
- Nakarmić naszego chłopaka? - Jeszcze nie, Siedem.
Zrobimy z tego wielki wieczór.
W końcu Adam znalazł swoje miejsce.
Powinnimy powitać go w wielkim stylu.
Rozłożę folię, na dole w graciarni, co?
Chod, Numer Siedem.
W dzisiejszych wiadomociach:
minšł miesišc od mierci 19-tu pasażerów i motorniczego,
w masakrze Box Tunnell.
Rodziny ofiar żšdajš dymisji Alistaira Lyncha,
komendanta policji Avon i Somerset,
w zwišzku z brakiem postępów w ledztwie.
- A teraz Jim Warren, redakcja sportowa. Jim? - Dziękuję bardzo.
Najważniejszš historiš dzisiejszego wieczoru jest spodziewana utarczka
pomiędzy wampirem, Johnem Mitchellem a, nieznanym z imienia, wilkołakiem.
Stali widzowie wiedzš zapewne
o przepowiedni danej Mitchellowi przez jednš z jego ofiar,
która mówi o jego mierci z ršk wilkołaka.
Jednakże, niespodziewanie,
Mitchell głęboko powštpiewa w wiarygodnoć tej przepowiedni.
Uznał jš za gierkę psychologicznš,
co wywołało następujšcš reakcję drużyny Wilkołaków:
"Mitchell inaczej będzie piewał gdy wyrwiemy mu głowę z korzeniami."
"Jest wilczy-pocisk z wyrytym jego imieniem. Mitchell dostanie za swoje."
Wyglšda na to, że to nie koniec tej historii.
Przechodzimy do rugby.
Opowiemy o tragicznej mierci dziewczyny łšcznika młyna Gethina Watsona...
- No to pozamiatane. - Tak!
Można to zapisać w rubryce: "robota skończona".
Zadomowi się tam. Majš naprawdę wielki telewizor.
Wielgachny.
No i ten dom... Umeblowanie w najlepszym standardzie.
Tak. I było bardzo czysto.
Bez zarzutu.
Może Emma i Rysiek sš nieco ekscentryczni...
Powiedziałabym: "niereformowalni".
- Tak sšdzisz? - Niom...
I... dziwaczni.
Obrzydliwi. Po prostu dupki.
Para kompletnie i całkowicie zewirowanych, obrzydliwych, rasistowskich dupków.
Włanie zostawilimy bezbronnego dzieciaka
w łapach pary nie tylko morderców, ale i ohydnych zboczeńców.
Zdajesz sobie sprawę, że zapinam kurtkę i wracam po niego?
Tak. Idę z tobš.
Mitchell?
Tak?
Mitchell?
Pakujesz się?
Rozpakowuję, nadal.
Ech, te chłopaki.
Dzwonił twój telefon.
Dzięki.
Z zastrzeżonego numeru.
Co na ogół oznacza sprawę oficjalnš.
Na przykład pracę.
Zostawili wiadomoć.
- To nie będzie nic dobrego. - Nie wiesz tego.
Daj na głonik.
No dalej. Proszę, proszę...
Witaj, John. Mówi Nita Mawulawde.
Tak to się wymawia...
Dzwonię w sprawie naszej porannej rozmowy.
Oboje wiemy, że nie poszła tak jak bymy tego chcieli.
Ale od twojego poprzedniego pracodawcy usłyszałam same pochlebne słowa.
Więc zdecydowałam zaoferować ci tę pracę.
Tak! Tak! Tak!
Załatwiłam ci pracę!
To wspaniałe!
Zabiorę cię na spacer po nadbrzeżu.
Zobaczysz jak potrafię więtować.
- Mamy pracę! - Jeee...
Już zmiataj stšd.
Już się przebrałe. Szkoda.
- Nie bardo mi się to podoba. - To było Numeru Drugiego.
Był małym dżentelmenem. Dlatego nie starczył nam na długo.
Ale mylę, że nawet pasuje.
Taaa... właciwie wolę bardziej lunš atmosferę.
Wielkoć i dobro nadchodzš.
Za dużo czasu spędziłe wród polednich gatunków.
Osiedlowe mietnisko.
Bezrobotne szumowiny i obiboki.
Wilkołaki.
Chod ze mnš.
- Właciwie to jestem zmęczony... Naprawę... - Oj cicho już
Czas aby poznał swoje dziedzictwo.
Jako wampir i jako człowiek.
Kogóż my tu mamy...?
Słuchajcie wszyscy, oto nasz chłopak,
Adam.
Wród nich teraz będziesz się obracał.
Melvyn, tam, jest dentystš.
Simon.
I... jeste Sue?
Czeć Sue. Pracujš w Radzie Miasta.
Tina i Liam prowadzš centrum ogrodnicze.
- No widzisz. Idziemy na górę? - Tak, proszę.
Tędy...
Halo?
Brzmi jak imprezka.
Może powinnimy wrócić jutro.
Urzšdzanie dla niego imprezy to nie jest złe traktowanie.
Taa... przyjęcie wampirów. Kto wie z czym to się wišże?
Co prowadzi nas z powrotem do: "Może powinnimy wrócić jutro."
Tędy, mój skarbie.
Ah, oto i jest!
Goć honorowy!
Siemka.
Dzisiejszej nocy,
mały chłopiec, Adam...
...stanie się... mężczyznš!
Wierzę, że wszyscy pokażecie mu...
nam...
... nieco zachęty.
Aby uczcić tš wspaniałš.... okazję,
postanowiłem zaszaleć.
- Emma, kochanie... - Oczywicie.
Czas Numeru Siedem...
włanie nadszedł!
Numer...
Siedem!
Adam, mój chłopcze, nadeszła pora...
aby wyssać go do sucha.
Tak.
Adam?
Skarbie, kiedy wrócimy do domu...
przypomnij mi, żebym wydłubał sobie mózg łyżkš.
- Co tam zobaczyłe? - Ciała.
- Wiele, wiele ciał. - Żywych?
Bardzo.
Pij! Pij! Pij!
Zdrenuj go do sucha, mój drogi chłopcze.
Będziesz potrzebował dużo energii dla mnie.
Czy to aby dobry pomysł?
Nasza dwójka przeciwko... to brzmi jak...
...kupa luda.
Więc... będziemy musieli zakasać rękawy.
Zakasać rękawy?
Zabij mnie, młody Adamie.
Pij ze mnie do dna.
Kto chce mojš rolinkę?!
- Nie sšdzę, aby kto was zapraszał. - Przyszlimy odbić Adama.
Jak miecie wdzierać się tutaj, wy niewychowane łachmyty?!
Wy kundle.
Założę się, że nawet nie wytarlicie butów.
Nie. Ale wytrzemy je wychodzšc. :D
Gdybym tego nie trzymała to przybiłabym ci pištkę.
O tak, podejd tu z tš swojš niedorzecznš, taniš moralnociš.
Nic nie rozumiecie z jego wiata, ani jego potrzeb.
Co wam powiem.
Zostawmy to Adamowi, co?
Więc, Adam, jak będzie?
Uprzywilejowane życie w luksusie,
wraz ze wszystkimi przyjemnociami, które może wyobrazić sobie młody mężczyzna...
...czy problemy,
desperacja i głód?
Wybieram ich.
Musisz być bardziej konkretny.
Mam na myli was, George'a i Ninę. Wybieram was.
Ooo, tak!
Co powiedziałe?
Nie chcę tego? To jest kompletnie pojebane. Patrz.
Adam, rany boskie,
wypij tego faceta i przeleć mnie na tym stole bilardowym.
- Robisz nam wstyd. - Puć mnie paskudo.
A ty, wal się, gruby pederasto!
Jak miesz mówić w ten sposób do swojego ojca?!
Ojca? To nie jest mój ojciec.
Dobra.
Mam tego doć.
To nie sš twoi ludzie. To zwierzęta!
Taaa... powiedz to komu, kto nie ma tego w dupie.
Mylę, że wyraził się jasno. Chodmy.
A bierzcie go i jego niewdzięcznoć.
Ale nie mylcie, że na tym koniec.
Ty i twoja suka będziecie tego żałować. Zapamiętaj me słowa.
- Dobra. - OK.
Muszę się napić.
Więc oboje mamy pracę.
Ty w szpitalu, a ja... ...tutaj.
Twój anioł stróż.
Annie, nie sprowadziłem cię, żeby musiała co robić.
Tylko... żeby tu była.
- Tak, z tobš. - ...z George'm i Ninš.
- Tak, ale skoro tu jestem... - Możemy dbać o siebie.
Beze mnie by był stracony.
A co by było z tobš bez nas, co?
Nie możesz opierać swojego życia na tym co dajesz innym ludziom,
bo nie zawsze możemy być na miejscu.
A dokšd by się udał?
Znaczy, ty chyba nie... nie udał by się do tamtego głupiego miejsca,
wydostał mnie stamtšd, i co...? Po prostu mnie porzucił?
- Cóż, rzeczy mogš się zmieniać. - Z dnia na dzień?
Czasem.
- Ale jestem twoim aniołem stróżem. - Oh, przestań, Annie.
Przestań definiować siebie poprzez to, co robisz dla innych.
- Zacznij... - Żyć?!
Na to trochę za póno.
Mylisz, że dlaczego wróciłam...
...do wiata, w którym nie można mnie zobaczyć,
ani usłyszeć,
ani dotknšć...?
Wszystko co mam to ty.
I Nina, i George.
Ty jeste moim życiem. Ty dajesz mi życie.
Widziałe jak tam jest.
I mówię ci, że gdybym musiała dryfować po tym wiecie...
...bez ciebie...
...bez nikogo kto by wiedział, że w ogóle istnieję,
wtedy...
...wtedy równie dobrze mogłabym tam wrócić.
Póki co będziesz moim bratem. A z biegiem lat,
przeprowadzimy się. Gdzie na północ, z dala od dziwnych pytań.
Aż w końcu, staniesz się naszym synem.
A on co tu robi?
Potrafisz sprawić, aby kto czuł się mile widziany.
Nie widziałe jak oni tam żyjš, Mitchell. Syf i beznadzieja.
Nie moglimy go tam zostawić.
Oczywicie, że nie moglicie.
W sensie...?
Ty taki nie jeste.
Jeli kto potrzebuje pomocy, ty mu jej udzielasz.
Nie mogę wam na to pozwolić.
Patrzyłem jak rodzice marnujš dla mnie całe swoje życie.
Nie mogę pozwolić aby kto inny przez to przechodził.
Rozumiem co masz na myli. Naprawdę.
Ale jeli pozwolimy ci odejć to narazi ludzi na niebezpieczeństwo.
Może. A może jestem lepszy niż mylicie.
Może jeste.
Wiesz... Jeli się nie uwolnię to nigdy się tego nie dowiem.
Nie wierzę, że to robię.
Trzymaj.
Nie pytaj skšd to mam.
Powiedzmy, że wampiry dbajš o swoich.
Dzięki, Mitchell.
A co jeli głód powróci? Jak mogę go zwalczyć?
Otaczaj się dobrymi ludmi. To musisz robić.
Znajd kogo lepszego od siebie.
Ponieważ gdy zawiedziesz, będziesz musiał zmierzyć się z ich rozczarowaniem.
I to utrzyma cię w ryzach.
Więc, dokšd najpierw?
Nie wiem. Złapię pierwszy-lepszy pocišg i zobaczę dokšd mnie zawiezie.
- Bšd w kontakcie. - Ty naprawdę mnie pragniesz.
Powodzenia, stary.
George, jeszcze jedno.
Jeste strasznš marudš.
Trzymaj się.
Dobra.
- Hej, miło cię spotkać. - Co tam?
- Wszystko gra? - Gitara.
Gdzie się wybierasz? Pojadę z tobš. Szkoła mi się znudziła.
Nie... Wcale tego nie chcesz.
Chcę. A tym razem nie ma tej pindy, żeby cię zatrzymała.
George.
Nie tego chcę. Nie jeste tym czego mi trzeba.
Gociu, mówisz serio?
Spadaj.
- Mylę, że da sobie radę. - Tak.
Tak jak my wszyscy.
Co my tu mamy? Pijanego nieboszczyka.
Jestem Sasha. Jak z płyty Beyonce.
Jak ona może nie wiedzieć, że nie żyje?
- Co oni zrobili? - Chyba przeprowadzali testy.
Mam na imię Graham. Jestem trochę pasjonatš.
[Tłumaczenie: Hagios] [Korekta: brak :P]