- Jeszcze chwileczkę. - Spójrz, Brygadierze. Patrz.
Chyba się zaczyna.
No dobra, znów zaczyna się jazda.
Przyślijcie do mnie medyka.
Poruczniku Sullivan, nagły wypadek. Proszę natychmiast zgłosić się w laboratorium.
- ...historia ludzi... - O czym on mówi?
Coś, co się stało kiedy się poznaliśmy.
Powiem Ci, Brygadierze, że nie ma się o co martwić.
Brontozaur jest wielki i spokojny.
- Czy to jest pacjent? - I głupi.
Kwadrat długości przeciwprostokątnej
równa się sumie kwadratów długości dwóch pozostałych boków.
Czym jest mysz, kiedy się kręci?
- Na to nigdy nie znałem odpowiedzi. - Przepraszam, proszę Pana?
Dzienny raport.
Zaprowadź go do izby chorych. Tam przeprowadzę odpowiednie badania.
- Co się stało? Kto... - To, panie Benton, jest Doktor.
To znaczy, że znów to zrobił? Zmienił się?
Najwyraźniej. Tym razem widziałem, jak to się stało.
- Poruczniku Sullivan? - Tak, proszę Pana?
Umieszczam Doktora pod Pańską opieką.
- Proszę na nim skupić całą swoją uwagę. - Oczywiście, proszę Pana.
- Dobrze. Coś pilnego, panie Benton? - Nie, to co zwykle.
Tak, wydaje się, że jest bardzo spokojnie.
(PSY SZCZEKAJĄ)
(TRZASK)
Pełen zestaw planów nowej broni dezintegrującej.
Skradzione? Przez kogo?
Nikt ich nie widział. Prawdopodobnie agenci wroga.
Mały oddział komandosów. Znaleziono ślady opon ciężkich pojazdów.
Zdaje sobie Pani sprawę, Pani Smith, że to ściśle tajne?
- Dlaczego więc mi Pan o tym mówi? - Po prostu...
Nie ma nikogo innego, komu mógłbym powiedzieć.
Doktor jest nadal nieprzytomny?
Wszystko bÄ™dzie w porzÄ…dku. Jestem tego pewna.
DoprowadzaÅ‚ mnie do szaÅ‚u, ale tÄ™skniÄ™ za nim.
Byłby bardzo zainteresowany tą kradzieżą.
Jest w niej coś dziwnego.
- Właściwie, chciałam poprosić o przysługę. - Oczywiście.
Zna Pan Thinktank? Placówkę badawczą Przodowników Nauki?
Wszystkie najnowsze wynalazki pod jednym dachem?
Tak, co w związku z tym?
Raz na jakiś czas, wyjątkowo wyróżnieni dziennikarze
mają prawo ich odwiedzić... i... marzyłam o tym od wieków...
Chce Pani, żebym jej załatwił przepustkę dla gości?
- Tak, prooszę. - Nic prostszego.
Proszę przyjść do mojego biura i załatwimy to od ręki.
- Będę mogła zobaczyć Doktora przed odjazdem? - Tak, oczywiście.
Jest Pan pewien, że opiekuje się nim odpowiedni człowiek?
Młody Sullivan? To bardzo porządny chłopak, najlepszy lekarz.
Wydaje się trochę staroświecki.
Nie ma w tym nic złego, Pani Smith.
Mogła Pani nie zauważyć, ale ja też jestem staroświecki.
Nonsens, Brygadierze. Pan jest nowoczesny.
Klucz.
Klucz, klucz, klucz, klucz.
Klucz, klucz.
Tak, no jasne, oczywiste miejsce.
Tutaj jesteś. Chodź ze mną, Doktorze. Powinien Pan być w izbie chorych.
- Powinienem? - Mmm-hmm.
Nie masz na myśli szpitala?
Nie, nie mam na myśli szpitala. Mam na myśli izbę chorych. Nie jesteś zdrowy.
Nie jestem zdrowy? Ale ja jestem Doktorem.
Nie, Doktorze. Ja jestem doktorem. I mówię, że nie jest Pan zdrowy.
Możesz być jakimś doktorem, ale ja jestem TYM Doktorem!
Można powiedzieć, że definiuję to słowo.
Spójrz, Doktorze, nie jesteś zdrowy...
Nie zdrowy. Nie zdrowy. Oczywiście, że jestem zdrowy. Wszystko działa.
Tak mówię.
Ale, popatrzy...
Serca biją?
- Powiedziałbym, że to niemożliwe. - Oba biją dość szybko, prawda?
- Ale, ja... - I tak muszę być cierpliwy.
Nowe ciało jest jak nowy dom. Przyzwyczajenie zajmuje trochę czasu.
Jeżeli chodzi o fizjonomię...
No cóż, nikt nie jest doskonały.
Trzeba znosić to godnie.
No, przynajmniej nos wygląda lepiej.
Jeżeli chodzi o uszy... Nie jestem tego pewien.
Powiedz mi szczerze, co myślisz o uszach?
Naprawdę nie wiem.
Oczywiście, że nie wiesz. Dlaczego miałbyś? Jesteś zajętym człowiekiem.
Nie chcesz tutaj stać gadając o moich uszach. Są przecież bez znaczenia.
Nie mogę stracić więcej czasu.
Rzeczy do zrobienia, miejsca do odwiedzenia. Wie Pan, też jestem zajęty.
Dziękuję za tą bardzo interesującą rozmowę. Muszę już lecieć.
Nie ma mowy, żebyś gdzieś poszedł, Doktorze.
Teraz wróci Pan do szpitala... to znaczy do izby chorych,
wejdzie do łóżka i zostanie tam, dopóki ja nie powiem, że może Pan wystać
Jak mam dowieść swojej racji?
Czuję, że muszę Pana ostrzec, Doktorze może Pan umrzeć.
Zawał serca, nie wspominając nawet o zatorze tętnicy płucnej.
- Tak, powinienem, powinienem... - Mamo, mamo...
Jestem chory...
Przyślij lekarza,
Szybko, szybko, szybko...
Kochana mamo, czy ja umrę?
Tak kochanie, już niedługo.
Raz, dwa, trzy, cztery...
Jest tylko jedno miejsce, gdzie może być.
Myślałam, że powiedziałeś, że doktor Sullivan się nim zajmuje.
Powinien się nim zajmować.
(WALENIE)
Szafa.
Co Pan tu robi? Gdzie jest Doktor?
Związał mnie i powiesił tutaj, jak parę starych butów.
Gdzie on jest? O nie, za późno.
Nie, Doktorze, czekaj! Doktorze, posłuchaj. Proszę, tu Sarah.
- Doktorze... - Cześć. Przyszłaś mnie pożegnać, tak?
No cóż, nie cierpię pożegnań, więc wymknę się po cichu.
Nie, Doktorze, nie możesz lecieć.
Nie mogę? Nie mogę? Nie ma czegoś, czego "nie mogę"!
- Dlaczego nie? - Bo, nie jesteś...
Bo Brygadier Cię potrzebuje. Prawda, Brygadierze?
Co? A, tak, jasne. Liczę na Ciebie.
To znaczy?
Doszło do kradzieży, prawda, Brygadierze?
- Jakaś tajna broń. - A, tak. Bardzo poważna sprawa.
To znaczy, nadal pracujesz dla UNITu jako Doradca do Spraw Nauki.
Pamiętasz?
Nie możesz przecież odlecieć i zostawić ich w potrzebie.
Nie mogę? Dowidzenia.
- Przepraszam, proszę Pana? - Słucham?
- Mogę prosić o pomoc? - Tak, oczywiście.
Dziękuję.
- Przepraszam. - Słucham?
Czy my się przypadkiem skądś nie znamy? Nie, nie mów mi.
Aleksander Wielki? Nie.
Hannibal? Nie.
Ah.
Brygadier!
Brygadier Alastair Gordon Lethbridge Stewart.
- Jak się masz? - Bardzo dobrze, dziękuję.
I Sarah Jane. Czyż nie jest to...
Co mówiliście o tajnej broni?
(PUKANIE DO DRZWI)
(WALENIE)
(KRZYK)
Doktorze, miała miejsce kolejna... Gdzie on jest?
- Tutaj. - Obiecał, że...
- Jestem tutaj! - Doktorze, musimy ruszać...
Coś się stało?
Zmieniłeś się.
O nie, znowu?
Nie, nie mam na myśli twarzy. Mówię o ubraniach.
Nie podobają Ci się?
UNIT ma chronić ludzi.
- Myślisz, że mogę przyciągać uwagę? - To możliwe.
Chwileczkę.
Nie?
Nie.
A to?
Dużo lepiej, Doktorze. Jeżeli już skończyłeś z przebieraniem...
- Mogę spróbować jeszcze raz. - Nie, proszę. Zostańmy przy tym.
Już czas, żebyśmy wyruszyli.
- Wyruszyli? - Na miejsce przestępstwa.
Chodzi o to, że miała miejsce kolejna kradzież.
Powiesz mi po drodze, Brygadierze. Powiedz mi po drodze.
Musisz podtrzymywać wrażenie pilności.
Miliony woltów przepływają przez tą nędzną rzecz.
I mimo całego tego dobra, mogłoby po prostu...
Doktorze?
Doktorze, mógłbyś się skupić?
Ależ jestem skupiony. Zapewniam Cię. Spójrz.
Doktorze. Bardzo szanuję Twoją troskę o środowisko,
ale, naprawdę, jeden zgnieciony mniszek lekarski...
Nie zgnieciony, zmiażdżony. Prawie na pył.
Jak to się mogło stać?
- Przypuszczam, że został nadepnięty. - Dokładnie.
I według moich oszacowań
odporności tkanki roślinnej na ciśnienie,
nadepnęło na niego coś ważące ćwierć tony.
Zabawne jest to, że zostawili mnóstwo wartościowych,
ściśle tajnych rzeczy w spokoju.
Na tej liście jest wypisane wszystko co zabrali.
Wszystko czego potrzeba do stworzenia obwodu sterującego
jakimś potążnym, przenośnym urządzeniem.
Na przykład bronią dezintegrującą?
Co o tym wiesz?
Tak, proszę Pani?
Przyjechała ta dziennikarka. Ta z przepustką UNITu.
Wybrała sobie dość nieodpowiedni moment.
Będziemy traktować Panią Smith dokładnie tak jak innych odwiedzających.
Tak podejrzewam. Tak podejrzewam.
Witam. Wie Pan, Dyrektorze, strasznie mi miło, że się Pan zgodził na wizytę.
Nie spodziewałabym się po Pani szowinistycznego podejścia, Pani Smith.
Przepraszam?
To ja jestem Dyrektorem, Hilda Winters.
To jest Arnold Jellicoe, mój asystent.
Czego więc szukamy?
Czegoś, co odsuwa łańcuchy i ogrodzenia elektryczne jak pajęczyny.
Czegoś inteligentnego, biorącego tylko to, czego potrzebuje, zostawiającego resztę.
Czegoś, co zabija ludzi tak naturalnie, jak zgniata mniszka lekarskiego.
I co to takiego? Człowiek?
Wątpię w to, Brygadierze. Prawdopodobnie więcej, niż człowiek.
Więc czymkolwiek to jest, jak to znajdziemy?
Przez zamknięcie kolejnych solidnych drzwi w odpowiednim momencie.
- Co? - To, czymkolwiek "to" jest,
ukradło plany broni dezintegrującej.
Posiada także niezbędny obwód sterujący.
Myślisz, że chce zbudować broń?
Jeżeli byłoby inaczej, po co kraść plany i obwód?
A teraz, zakładając, że mam rację, a zawsze mam,
jaki jest trzeci niezbędny składnik?
Generator skupiający.
Dokładnie, Brygadierze. Dokładnie.
Lider Psów do Pułapki Jeden, odbiór.
Pułapka Jeden. Słyszymy Cię, Liderze Psów. Odbiór.
Panie Benton, czerwony alarm.
Emmett's Electronics to niewielka fabryka w Essex,
chcę ją mieć w pełni otoczoną każdym dostępnym człowiekiem.
Przyślijcie też oddziały powietrzne. Spotkamy się tam za godzinę.
Do tego czasu chcę, żeby to miejsce było strzeżone lepiej niż Fort Knox. Odbiór.
Jak Pani widziała, większość wynalazków z
"pogranicza nauki" pochodzi stąd.
W momencie kiedy nasze wynalazki mogą zostać wprowadzone w życie,
przekazujemy je komuś innemu.
Komuś z większymi zasobami i lepszym budżetem.
Zazwyczaj rządowi.
Tak jak nowa broń dezintegrująca?
To Wy zaczęliście nad nią pracować, prawda?
No tak, ale nie jestem pewna, czy powinna Pani o tym wiedzieć.
Ups, przepraszam. Za dużo mówię.
(NERWOWE CHRZĄKNIĘCIE)
Co tu jest?
Nic. Zupełnie nic tu nie ma.
Jak Pani widzi, jest pusto.
"J.P. Kettelwell, Wydział Robotyki"
Odszedł jakiś czas temu, nieprawdaż?
To prawda. Nie obyło się bez zamieszania w prasie.
Tak, było dużo zamieszania.
Jak zapewne Pani słyszała, zupełnie odwrócił się od konwencjonalnej nauki.
Traci czas na odkrywanie alternatywnych technologii,
cokolwiek to znaczy.
- A co jest za tymi drzwiami? - Schowek.
Profesor Kettlewell zostawił trochę drogocennego sprzętu.
Trzymamy to tutaj do momentu, kiedy zdecyduje się go odebrać.
Ah, tak.
Oo, zabawne. Takie...
- Wszystko w porządku? - Prawie. Dziękuję.
Zbierajmy się, Pani Smith.
Nadal zostało sporo do obejrzenia, wie Pani.
Tak, oczywiście. Dziękuję.
Mówię Ci, Doktorze. To miejsce jest dokładnie otoczone.
Uzbrojone patrole obserwują każdy milimetr kwadratowy powierzchnii.
Helikopter obserwuje z góry.
Wewnątrz fabryki jest schron. Nie sejf, Doktorze. Schron.
Na zewnątrz znajduje się wartownik.
A wewnątrz jest skrzynka.
Metalowa skrzynka zawierająca wszystkie generatory z tej fabryki.
Uwierz mi, Doktorze. To miejsce jest nie do zdobycia.
Nigdy nie zwracałem uwagi na wyrażenie "nie do zdobycia".
Brzmi za bardzo jak "nie do zatopienia".
- Co jest złego w "nie do zatopienia"? - Nic.
Jak powiedziała góra lodowa do Titanica.
Co?
- Wszystkie patrole na miejscach. - Całość zabezpieczona?
Tak, proszę Pana. Chłopaki są tak blisko siebie, że deptają sobie po piętach.
Dobrze.
Widzisz Doktorze, nawet mysz się nie przeciśnie.
Chronione z każdej strony i od góry.
Czyli nadal zostaje jeden kierunek.
(STRZAŁ Z BRONI)
Wydaje mi się, że prześlizgnęła się dość duża mysz, Brygadierze.
Mysz?
Prawdopodobnie powinieneś zatrudnić bardzo dużego kota.
Obawiam się, że nie mogę Pani pomóc, Pani Smith.
Nie wiem, dlaczego Pani do mnie przyszła.
Szczerze mówiąc, ja sama nie jestem tego do końca pewna.
Po prostu wyczułam w atmosferze Thinktanku coś dziwnego.
Tak, zerwałem wszystkie związki z tą placówką jakiś czas temu,
kiedy zostałem kompletnie pozbawiony złudzeń
co do kierunku, jaki obierają wszystkie odkrycia.
Drogę do zniszczenia.
Teraz poświęcam swoje życie alternatywnym źródłom energii.
Panele słoneczne, ciepło z wiatraków, coś takiego?
Jak Pani powiedziała: "Coś takiego".
Tak, przepraszam.
To bogata i złożona dziedzina i mam teraz dużo pracy.
Oh, przepraszam?
Cóż, zastanawiałam się tylko,
czy ktoś może kontynuować Pana pracę z dziedziny robotyki?
Nikt nie kontynuuje mojej pracy w robotyce, Pani Smith.
Bo nikt nie jest w stanie tego zrobić. Życzę miłego dnia.
Do widzenia.
Do widzenia, Pani Smith.
Już wychodzę. Dziękuję.
Wydaje nam się, że to jest drugi koniec tunelu, proszę Pana. Tylko...
Tylko? Tylko co?
Tylko, że to nie jest normalny tunel. Żadnych przyborów, nic takiego.
Tylko ziemia odgarnięta na bok.
Ktokolwiek przez to przeszedł, nie byłby w stanie oddychać.
Ktokolwiek przez to przeszedł, nie musiał oddychać.
No i jest jeszcze to, proszę Pana.
Zostawiłam swój notatnik w jednym z pustych laboratoriów.
Wiem dokładnie gdzie jest. Pamiętam nawet, jak go odkładałam.
Więc jeżeli możesz mnie wpuścić, tylko wejdę i go wezmę,
nie musisz mówić Pani Dyrektor, jaką jestem idiotką.
No proszę. Spójrz, moja przepustka jest jeszcze aktywna przez 10 minut.
- Proszę tutaj poczekać. Sprawdzę ją. - Świetnie.
Olej. Wiedziałam!
Kim jesteś? Dlaczego tu jesteś?