Nowy Jork.
Miasto miliona opowieci.
Jedna połowa jest prawdziwa. A druga?
Po prostu jeszcze się nie wydarzyła.
Posšgi,
powiedział mężczyzna.
Posšgi, które żyjš i poruszajš się w ciemnoci.
Zajmie się pan tš sprawš, panie Garner?
Jasne, czemu nie?
Bo mi pan nie wierzy.
Za 25 dolarów dziennie plus wydatki
uwierzę, w co tylko pan zechce.
Ale nie wierzy pan, że posšgi mogš się poruszać.
I ma pan rację, panie Garner.
Nie mogš.
Oczywicie, że nie mogš.
Nie wtedy, gdy pan na nie patrzy.
Dobranoc, panie Grayle.
Pod adresem podanym mi przez Grayle'a, nieopodal Battery Park,
znajdowała się kamienica.
Powiedział, że to tam żyjš posšgi.
Zapytałem, dlaczego sam tam nie poszedł.
Nie odpowiedział.
Grayle był najstraszniejszym człowiekiem, jakiego znałem.
Jeli co go przerażało,
to chciałem temu ucisnšć dłoń.
Co...?
Jest tu kto?
Kim jeste?!
Przychodzš po ciebie.
Odelš cię z powrotem.
Kto nadchodzi? Gdzie z powrotem?
W przeszłoć.
Jestem tobš.
Jestem... tobš.
To jaki żart.
Nowy Jork warczał za oknem,
Ale ja byłam na niego gotowa.
Moje pończochy
leżały wietnie,
moja szminka była gotowa do boju,
a dekolt był w stanie porazić
byka z dwudziestu stóp.
Znowu to robisz.
Czytam!
Na głos. Proszę, mógłby tego nie robić?
Jeste dzi jaka inna, no nie?
Co to za ksišżka?
"Melody Malone"
Jest prywatnym detektywem
w Nowym Jorku w latach '40.
"Ma serce niczym sopel lodu i usta gotowe do pocałunku"
"i starannie skrywanš łagodnoć."
O, też to czytała?
Nie, TY czytałe. Na głos.
A potem krzyknšłe "Mrrau!"
Tylko ty możesz fantazjować o postaci z ksišżki.
Tylko czytam. I tylko podoba mi się okładka.
Ooch! Możemy zobaczyć okładkę?
Nie. Nie. Jestem zajęty.
To twoje włosy!
Twoje włosy, nie?
Zamknij się. To okulary.
Noszę okulary do czytania.
Na moim nosie, widzisz?
Nie podobajš mi się.
Wyglšdasz w nich, jakby miała zmarszczki wokół oczu.
Nie, właciwie...
Przepraszam. Sš w porzšdku.
Nie przejmuj się mnš.
Okeej. Idę po kawę.
Kto chce kawę? Ja też! Pójdę!
Rory.
Czy mam widoczne zmarszczki wokół oczu?
Tak.
Nie.
Nie spojrzałe na mnie.
Zauważyłam je wczeniej. NIE zauważyłem ich.
Pamiętam dokładnie, jak ich nie zauważyłem.
Stšpasz po cienkim lodzie, centurionie.
Czy muszę tam podejć?
Możesz, jeli chcesz.
Jestemy w towarzystwie.
Znajdę mu opiekunkę.
Wiecie, to takie krępujšce,
gdy to robicie.
Kawy?
Kawy.
Mogę spróbować?
Tak jest o wiele lepiej.
Ekscytujšce.
Poczytaj mi.
Mylałem, że nie lubisz, jak głono czytam.
Zamknij się i mi poczytaj.
Tylko już nie krzycz "mrrau!"
Czemu to zrobiłe?
Zawsze wyrywam ostatniš stronę.
Wtedy ksišżka nie musi się kończyć.
Nienawidzę zakończeń.
"Gdy przechodziłam przez ulicę,
dostrzegłam szczupłego mężczyznę, ale on mnie nie zauważył.
Tak to się chyba zaczęło.
Podšżałam za nim przez dwie kolejne przecznice.
Dopiero wtedy odwrócił się
i mogłam zapytać, co on właciwie tam robił.
Wyglšdał na trochę przestraszonego,
więc posłałam mu swój najładniejszy umiech."
Strzeż się "mrrrau".
Nie czyń mruczenia.
Co powiedział chudy facet?
Powiedział...
"Poszedłem tylko po kawę
dla Doktora i Amy.
Czeć, River."
Czeć, tato.
Gdzie ja jestem?
Jak ja się tu znalazłem?
Nie mam pojęcia.
Ale zapewne zechcesz unieć ręce w górę.
Melody Malone?
Ty jeste tš Melody?!
Wsiadaj.
Co River robi w ksišżce?
Co RORY robi w ksišżce?
Poszedł po kawę. Uważaj.
Poszedł po kawę i znalazł się w ksišżce.
Jak to się stało?
Nie wiem! Jestemy w Nowym Jorku!
Co się dzieje?
Skšd masz tę ksišżkę? Była w mojej kieszeni.
Skšd się wzięła tam?
Jak cokolwiek się tam znajduje? Już przestałem się nad tym zastanawiać.
Data. Data! Czy wspomniała tam datę?
Kiedy to się dzieje?
Tak, czekaj.
3 kwietnia 1938.
Nie przybyłe tu w TARDIS, oczywicie.
Dlaczego?
Nie mogłe.
Nie mógł?
Co ona ma na myli, "nie mógł"?
Miasto jest pełne czasowych zaburzeń.
Nie da się tu wylšdować TARDIS.
To jakby samolot próbował wylšdować w zamieci.
Nawet ja nie mogłabym tego zrobić.
Nawet kto nie mógłby tego zrobić?!
Nie ekscytuj się.
Ona jest tylko postaciš w ksišżce.
Ha, ha. 1938. Łatwizna.
Co to było?
1938.
Włanie się od niego odbilimy.
Jak ty się tu dostała?
Manipulator Wiru. Zgrabniejszy od TARDIS.
Jak motocykl w korku.
A ty?
Ja...
nie jestem pewien.
Płaczšce Anioły.
To ma sens.
To ma co?
To się przydarzyło Rory'emu. Anioły tak robiš.
To ich ulubiony rodzaj ataku.
Przenoszš cię w przeszłoć,
pozwalajš żyć aż do naturalnej mierci.
Cóż, mamy wehikuł czasu.
Możemy tam po prostu po niego polecieć.
Cóż, próbowałem, jeli nie zauważyła.
I jestemy tam, skšd wyruszylimy, w 2012!
Nie wyruszylimy z cmentarza.
Co my tu robimy?
Nie wiem. Może jest jakie powišzanie.
Nie ma znaczenia.
Włšcz wycišg!
Jako się tam dostaniemy.
Jestemy w dalszych rozdziałach ksišżki.
W czym?
Strona 43. Co połamiesz.
Co zrobię?
"Dlaczego musisz złamać mojš?", zapytałam Doktora.
On zmarszczył brwi i odparł:
"Ponieważ Amy przeczytała o tym w ksišżce. I teraz nie mam wyboru."
Stop! Nie! Nie! Stój! Nie możesz czytać dalej!
Nie wolni ci... i nie możesz!
Ale przecież już czytalimy.
Tylko o tym, co się dzieje teraz
równoległe do nas, ani zdania dalej.
To pomogłoby nam znaleć Rory'ego.
A co, jeli będziesz czytać do przodu i dowiesz się, że Rory umiera?
To nie jest jaka tam przyszłoć, Amy, tylko nasza.
Gdy dowiemy się, co się wydarzy, to stanie się niezmienne.
Ja co złamię,
bo mi powiedziała, że to zrobię.
Nie mam wyboru.
Czas może być zapisany na nowo.
Nie, jeli już został przeczytany.
Gdy już wiemy, co będzie,
jest wyryty w kamieniu.
Ach, wczesna dynastia Chin.
Owszem.
Jeste nie tylko detektywem, ale też archeologiem?
Okej, lšdowanie w czasowej zamieci.
Mógłbym się przecisnšć, ale jeli pomylę się
o nanosekundę, silniki zacznš się synchronizować
i roztrzaskam planetę.
Potrzebna mi lampa sygnałowa. Lampa sygnałowa?
Tak, potrzebny mi sygnał, żeby zablokować współrzędne.
Co ona powiedziała, jaka dynastia?
Wczesna Chin.
Jeste bardzo dobrze poinformowana.
A ty bardzo przestraszony.
Te drzwi majš strasznie dużo zamków.
River, ja widzę tłumaczenie.
To wpływ TARDIS, zostaje na jaki czas.
Tego umiećcie gdzie,
gdzie mu będzie niewygodnie.
Z dziećmi, sir?
Tak, czemu nie? Dajcie go dzieciom.
wiatła nie działajš.
Wytrzymasz dłużej z tym.
Czemu cię to obchodzi?
Tak jest zabawniej.
Ach, czeć. Tak.
Specjalne pozwolenie od cesarza.
Czeć, kochanie.
Zobaczmy...
szef mafii z kolekcjonerskim fetyszem.
Co, czego nie chcesz nikomu pokazać
musi być twoim ulubionym.
Albo twojš dziewczynš.
Czyli dziewczyna.
Co robisz?
Och, no wiesz,
piszę do chłopaka.
wiatło sygnałowe!
Mamy sygnał.
Blokuję.
One sš wszędzie,
ale ludzie zdajš się ich nie zauważać.
Nigdy się nie rusza, gdy patrzysz.
Ja wiem, jak one działajš.
Rozumiem.
Melody Malone,
detektyw, który ledzi Anioły.
Mocno zniszczony.
Chciałem sprawdzić,
czy odczuwa ból.
Masz wiadomoć, że on krzyczy?
Inne mogš usłyszeć.
Dlatego potrzebujesz tylu zamków?
Powiesz mi wszystko, co wiesz o tych istotach.
I zrobisz to szybko.
Halo, jest tu kto?
Anioły sš drapieżnikami.
Sš zabójcze. Czego od nich chcesz?
Jestem kolekcjonerem.
Kto mógłby się im oprzeć?
Jestem tylko człowiekiem.
One mylš dokładnie tak samo.
Co to jest? Co się dzieje?
Czy to trzęsienie ziemi?
Co to jest?!
Och, niegrzeczny chłopiec.
Mógłby spalić Nowy Jork.
Co to znaczy?!
To znaczy, panie Grayle,
że mój mšż zaraz wróci do domu.
No chod!
Chwila. Jeszcze ostatnia kontrola.
Co ostatnie? Od kiedy...?
Przepraszam za spónienie, kochanie.
Piekielny korek.
Jest w szoku.
Nic mu nie będzie.
Chyba że uda mi się uwolnić.
Gdzie jestemy, doktor Song?
Jak tam więzienie?
Och, zostałam ułaskawiona wieki temu.
I jestem teraz profesorem.
Ułaskawiona?
Mmm! Okazało się, że osoba, którš zabiłam,
nigdy nie istniała.
Nie ma po nim żadnych ladów.
To prawie tak, jakby kto
pousuwał wzmianki o samym sobie
ze wszystkich baz danych we wszechwiecie.
Mmm, sama powiedziała, że stałem się za głony.
A teraz nikt o tobie nie słyszał.
Nie byłe kiedy kim?
A ty nie była kobietš, która zabiła Doktora?
Jakiego Doktora?
Bardzo mocno cię trzyma.
Przynajmniej nie wysłała mnie w przeszłoć.
Chyba jest na to za słaba.
Potrzebna mi torebka.
Który nadgarstek zamierzasz złamać,
mój czy jej?
Och, nie.
Naprawdę?
Dlaczego musisz złamać mój?
Bo Amy przeczytała o tym w ksišżce
i teraz nie mam wyboru.
Rozumiesz?
W jakiej ksišżce?
Twojej.
Której jeszcze nie napisała, więc nie możemy jej przeczytać.
Rozumiem. Nie podoba mi się okładka.
Ale jeli River ma napisać tę ksišżkę,
zrobiłaby to tak, żeby się przydała, nie?
Na pewno spróbuję.
Ale nie możemy czytać dalej, to zbyt niebezpieczne.
Wiem, ale musi być co, na co możemy rzucić okiem.
Co, strona wskazówek,
podglšd, bez spoilerów?
Tytuły rozdziałów.
On jest w piwnicy.
Daj mi.
Co tam jest?
Co się stało? Powiedz mi.
Co to jest?
Znam tę minę.
Uspokój się!
Uspokój!
Nie!
Porozmawiaj ze mnš!
Nie! Sama sobie uwolnij rękę.
Tak, żeby jej nie złamać.
Jak?
Nie wiem, po prostu to zrób!
Zmień przyszłoć!
Nie!
To Anioły!
Małe Aniołki.
Majš Rory'ego?
Gdzie on jest? Zabrały go?
Tak, tak sšdzę.
To teraz tak będzie?
My będziemy cigać go w przeszłoć,
a oni przenosić go coraz dalej?
Nie przenieli go w czasie. Widzę przeniesienie w przestrzeni,
ale bez żadnych oznak przeniesienia czasowego.
Przeniósł się w przestrzeni, nie w czasie.
I to niedaleko stšd.
Uwolniła się.
Gdzie on jest?
Szybciej, gdzie on jest?
Gdyby to było takie proste, zostawiłabym to tobie.
Jak zdołała uwolnić rękę,
nie łamišc jej?
Poleciłe. Wykonałam. Problem?
Zmieniła przyszłoć!
To się nazywa "małżeństwo", mój drogi.
A teraz cicho. Pracuję.
Niezła jest, nie?
Widziała to? Naprawdę niezła.
Gdziekolwiek to jest, jest bardzo blisko.
Na zewnštrz stoi samochód. Ukradniemy go?
Pokaż mi!
Okej, kiedy wszystkie liczby
na obu dojdš do zera,
będziemy wszystko wiedzieć.
Tak go znajdziemy.
Jasne.
Dlaczego skłamała?
Gdy kocha się bezwiecznego boga,
który upiera się przy twarzy dziecka,
robi się, co tylko się da, by ukryć straty.
Musi boleć.
Chod tu.
Tak.
Nadgarstek też nie ma się najlepiej.
Nie.
Przestań!
Proszę bardzo.
Lepiej?
Cóż,
zobaczmy.
To było idiotyczne
marnowanie energii!
Nic nie zyskujemy,
gdy postanawiasz być sentymentalnym idiotš!
Nie! Wstyd mi za ciebie.
Zostań przy częci naukowej.
Okej, dlaczego skłamała?
Nigdy nie pozwól mu zobaczyć strat.
I nigdy, przenigdy
nie pozwól mu dostrzec, że się starzejesz.
On nie lubi zakończeń.
Tu jeste...
Mam to!
Jest w miejscu zwanym Zimowe Nadbrzeże.
Samochód, tak? Chodmy.
Dlaczego go tu wysłali?
Dlaczego nie cofnęli go w czasie,
jak robiš zazwyczaj?
Dowiemy się, gdy będziemy wiedzieć, co to za miejsce.
Zimowe Nadbrzeże.
Jest blisko.
Spójrz.
Dlaczego się umiecha?
Wyjdcie stšd, nie rozglšdajcie się.
Nie dotykajcie niczego.
Kto to jest?
Amy, proszę.
Proszę.
To ty.
Czy kto mógłby, bardzo proszę
powiedzieć mi, co się dzieje.
Przykro mi, Rory,
ale włanie umarłe.
Tego miejsca pilnujš Anioły.
Za każdym razem, gdy próbujesz uciec,
cofajš cię w czasie.
Więc to miejsce należy do nich?
Oni je zbudowali?
Przemieszczenie kogo w czasie
generuje energię,
którš Anioły się żywiš.
Ale zazwyczaj to jednorazowe,
atakujš i znikajš.
Jeli mogš zapanować nad swoimi ofiarami,
żywić się ich czasowš energiš
cišgle i cišgle...
To ferma.
Fabryka.
Ile jest Aniołów w Nowym Jorku?
Wyglšda, jakby przejęły każdy posšg w miecie.
Tak, Anioły opanowały Manhattan, bo mogły.
Bo nigdy nie miały takiego ródła pożywienia,
jak to, miasto, które nigdy nie zasypia.
Co to było?
Nie wiem.
Ale mylę, że idš po ciebie.
Co to znaczy?
Co się ze mnš stanie?
Co się dokładnie ma wydarzyć?
Anioły przyjdš po ciebie.
Wylš cię w przeszłoć,
w dokładnie to miejsce, 30 albo 40 lat temu.
I przeżyjesz całe swoje życie
w tym pokoju,
aż umrzesz w tym łóżku.
A będzie ze mnš Amy?
Nie.
Skšd wiesz?
Bo był tak szczęliwy, że cię widzi.
Cóż, jeszcze mnie mnie złapały.
Co, jeli ucieknę?
Co, jeli po prostu się stšd wyniosę?
Wtedy to się nigdy nie wydarzy.
To się już wydarzyło, Rory.
Włanie bylimy wiadkami twojej przyszłoci.
Doktorze, on ma rację. Nie, nie ma.
Jeli Rory ucieknie, powstanie paradoks.
Co to jest?
To ich ródło pożywienia.
Paradoks je zatruje.
Mógłby je wszystkie zabić.
Całe to miejsce dosłownie się od-stanie.
To prawie niemożliwe.
Uwielbiam "prawie".
Ale żeby stworzyć taki paradoks
potrzebna jest niemal niewyobrażalna siła.
Mamy co takiego? Co?
No powiedzcie, mamy?
Nie pozwolę im go zabrać.
Oto, co mamy.
Czymkolwiek to jest,
zbliża się.
Rory,
nawet jeli uda ci się uciec,
będziesz musiał uciekać przez całe życie.
Będš cię zawsze cigać.
Cóż, to lepiej zaczynajmy.
Mężu, uciekaj!
River, nie jestem pewien, czy to zadziała.
Mężu, zamknij się!
Ach!
Do góry!
Po co do góry?
Lepiej niż na dół.
Nie mogę tego dłużej robić.
Jakie pomysły? Tak, jak zwykle.
Biegiem!
Okej, wyjcie ewakuacyjne.
Zawsze chciałem zobaczyć
Statuę Wolnoci.
Chyba się zniecierpliwiła.
Co, co się dzieje? Co?
Nie spuszczaj tego z oka!
Jest jaka droga na dół?
Nie.
Ale jest inne wyjcie.
Co robisz?
Och.
Rory, co ty robisz?
Przestań! Umrzesz.
Tak, dwa razy.
W tym samym budynku, jednej nocy.
Kto inny mógłby dokonać czego takiego?
Zejd, proszę.
Muszę tak postšpić.
To zadziała. Jeli teraz umrę,
to będzie paradoks, nie?
Paradoks, który zabije Anioły.
Powiedz, że nie mam racji.
No już, proszę, bo strasznie się boję.
wietnie.
Ten jeden raz nie jeste w stanie.
Potrzebuję pomocy.
Przestań!
Nie, przemyl to.
To zadziała. To zabije Anioły.
Ciebie też zabije. Tak? River powiedziała,
że to miejsce zostanie wymazane z czasu, nigdy nie będzie istnieć.
Jeli to nie będzie istnieć, to skšd mógłbym spać?
Sšdzisz, że po prostu wrócisz do życia?
A kiedy tego nie zrobiłem?
Poza tym, jest jaka inna opcja?
Umrzeć na dole ze staroci, nigdy więcej cię nie zobaczyć?
Amy, proszę.
Jeli mnie kochasz,
zaufaj mi i mnie popchnij.
Nie mogę.
Musisz!
Ty by mógł?
Gdybym to była ja, mógłby?
Zrobiłbym wszystko,
żeby cię ocalić.
Udowodnij to.
Nie, nie możemy razem.
Powiedziałe, że wrócimy do życia.
Czas na przejcie od słów do czynów.
Zamknij się.
Razem.
Albo wcale.
Co wy robicie?!
Zmieniamy przyszłoć.
To się nazywa "małżeństwo".
Co się dzieje?
Paradoks...
to działa.
Paradoks działa!
Gdzie jestemy?
Tam, gdzie zaczęlimy!
Tamta rzeczywistoć się załamała. Paradoks zadziałał.
Przeskoczylimy tam, gdzie powinnimy być.
Co, powinnimy być na cmentarzu?
To się wydarzyło też przedtem. Dlaczego zawsze to miejsce?
Czy to ma znaczenie? Mielimy szczęcie!
Moglimy wysadzić cały Nowy Jork.
Nigdy nie będę mógł tam wylšdować TARDIS.
Linie czasowe sš zbyt poplštane.
Mogłem stracić was oboje.
Nigdy więcej tego nie rób.
Co my zrobilimy?
Naprawilimy wszystko, rozwišzalimy problem.
Mówiłem do siebie.
Przydałoby się jš pomalować.
Nie miałem czasu.
Trzeba zmienić żarówkę?
Niedawno to zrobiłem.
Więc,
Rory i Amy.
Tak, wiem. Wiem.
Tylko chciałem powiedzieć, że strasznie by się znudzili,
gdyby mieli tu spędzić cały dzień.
Następnym razem możemy po prostu skoczyć do pubu?
Chcę teraz skoczyć do pubu.
Majš tam gry wideo? Uwielbiam je.
Okej, no to rodzinny wypad.
Amy! Chod co zobaczyć.
Co?
Tu jest nagrobek
jakiej osoby, która nazywała się tak jak ja.
Co?
Skšd to się tu wzięło?
Udało mu się ocaleć. Jest bardzo słaby.
Ale nie spuszczaj go z oka.
Gdzie jest Rory?
Przykro mi.
Tak bardzo, bardzo mi przykro.
Nie, możemy po prostu polecieć po niego.
To byłby kolejny paradoks.
Mógłby zniszczyć Nowy Jork i...
Nie, to nieprawda. Nie wierzę ci.
Mamo, to prawda.
Amy? Co robisz?
Ten nagrobek, nagrobek Rory'ego.
Jest tam miejsce na jeszcze jedno imię.
O czym ty mówisz?
Odsuń się od Anioła! Wracaj do TARDIS!
Co wymylimy!
Anioł wysłałby mnie do tego samego momentu, co Rory'ego, prawda?
Nie wiem. Nikt nie wie!
Ale to najlepsza opcja, nie?
Nie!
Doktorze, zamknij się! Tak, tak, najlepsza!
Okej. Po prostu muszę mrugnšć, nie?
Nie!
Wszystko będzie dobrze, wiem, że będzie.
Będę... będę z nim, jak powinnam.
Ja i Rory, razem.
Przestań! Po prostu... przestań!
Zajmij się nim.
Bšd grzecznš dziewczynkš
i zajmij się nim.
Tworzysz stały punkt w czasie!
Nigdy więcej nie będę mógł cię zobaczyć.
Wszystko będzie dobrze, będę z nim.
Amy, błagam.
Po prostu...
wróć do TARDIS.
No chod, Pond, proszę.
Obdarty Doktorze,
żegnaj.
Nie!
To twoi rodzice.
Przepraszam.
Nawet nie pomylałem.
To nieważne.
Oczywicie, że to ważne.
Ważne jest co innego:
Doktorze,
nie podróżuj samotnie.
To podróżuj ze mnš.
Kiedykolwiek i gdziekolwiek zechcesz.
Ale nie cały czas.
Jeden psychopata na TARDIS wystarczy, nie sšdzisz?
Ta ksišżka, którš mam napisać.
"Melody Malone"
Podejrzewam, że wysłałam jš Amy, żeby jš wydała?
Tak. Tak.
Powiem jej, żeby dopisała posłowie.
Dla ciebie.
Może jej posłuchasz.
Ostatnia strona.
"Amelia Williams, Posłowie"
"Witaj, stary przyjacielu.
Oto jestemy, ty i ja,
na ostatniej stronie.
Gdy będziesz to czytać,
Rory'ego i mnie już od dawna nie będzie.
Wiedz więc, że nasze życie było dobre i bylimy szczęliwi.
I, co najważniejsze,
wiedz, że zawsze będziemy cię kochać.
Czasami tylko martwię się o ciebie.
Mylę, że po tym, jak odeszlimy,
nie wrócisz tu przez jaki czas
i możesz być samotny.
Nigdy nie powiniene być sam.
Nie bšd sam, Doktorze.
I zrób dla mnie co jeszcze.
W pewnym ogrodzie czeka mała dziewczynka.
Będzie czekać bardzo długo,
będzie więc potrzebować dużo nadziei.
Id do niej. Opowiedz jej historię.
Powiedz jej, że jeli będzie cierpliwa,
nadejdš dni, których nigdy nie zapomni.
Powiedz jej, że będzie na statku walczyć z piratami.
Zakocha się w mężczynie,
który będzie jej strzegł przez dwa tysišce lat.
Powiedz jej, że doda otuchy
największemu z artystów, jaki kiedykolwiek żył
I ocali kosmicznego wieloryba.
Powiedz jej:
oto historia Amelii Pond.
I tak włanie się kończy.
Tłumaczenie: Lierre feuille.de.lierre@gmail.com