Urodziłam się w przestrzeni.
Nigdy nie czułam słońca na twarzy.
Nie wdychałam prawdziwego powietrza
i nie unosiłam się na wodzie.
Żadne z nas tego nie robiło.
Przez trzy pokolenia Arka utrzymywała przy życiu to, co zostało z rasy ludzkiej.
Ale teraz nasz dom umiera, a my jestemy ostatniš nadziejš ludzkoci.
Stu więniów zostało wysłanych z desperackš misjš na Ziemię.
Jestemy tu, bo złamalimy prawo.
Na Ziemi ono nie istnieje.
Musimy tylko przetrwać, ale będziemy testowani.
Przez Ziemię,
przez sekrety, które skrywa
i przede wszystkim, przez nas samych.
Poprzednio w "The 100"...
Te dzieciaki potrzebujš więcej czasu.
Nie mamy czasu. Inżynieria potrzebuje szeciu miesięcy,
by naprawić podtrzymywanie życia,
a my mamy tlenu na cztery.
Bez względu na to, co się stanie, musisz wystartować.
Gdy znajdziesz te dzieciaki, połšczysz się z Arkš.
300 niewinnych osób zginie, jeli tego nie zrobisz.
Sir...
Kapsuła wystartowała.
Już prawie wita. Powinnimy się zbierać.
Nie możemy tak leżeć cały dzień.
Albo możemy robić włanie to.
Zeszłej nocy nie chodziło o to, że kogo potrzebowałam.
Potrzebowałam ciebie.
Chciałam, żeby to był ty.
- Rozumiesz to, prawda? - Pewnie.
Powinienem ci powiedzieć,
że zeszłej nocy...
nie chodziło mi o ciebie.
Chciałem tylko po raz pierwszy przespać się z kim na Ziemi.
Ty była w pobliżu. W miarę urocza.
Dupek.
Stań na końcu celi, więniu.
Sš wieci od Raven?
Możesz nas zostawić, sierżancie.
Raven rozpoczęła lšdowanie?
Dane rodowiskowe?
Z tego ranka. Poziom tlenu spadł o 16 procent.
CO2 i metan osišgajš najwyższy poziom.
Mielimy nie osišgnšć poziomu krytycznego przez następne trzy miesišce.
Przewidywania twojego męża były błędne. Rada zezwoliła, by wróciła do pracy.
Ludzie sš w złym stanie.
Zawroty głowy, zmęczenie i problemy z widzeniem.
To toksycznoć płucna. Wiem, jak się czujš.
Od północy oddział więzienny dostaje tylko połowę tlenu.
Nie. Nie wezmę więcej, niż mogę.
Decydujšc, kto dostanie dodatkowy tlen,
jestemy blisko wyboru kto żyje, a kto nie.
Rada zaakceptowała redukcję populacji trzy godziny temu.
- Głosowalicie beze mnie. - Postępowalimy według zasad.
To niczego by nie zmieniło. Głosowali jednomylnie.
Zaczynamy za dwanacie godzin.
- Ilu? - 320 osób zostanie usuniętych.
Nie, 320 osób zostanie zamordowanych.
Musimy zaczekać, aż Raven się z nami połšczy.
Spójrz na te liczby.
Każda godzina naraża więcej ludzi na niebezpieczeństwo.
- Ryzykowała życie dla tych ludzi. - To ty zaryzykowała jej życie.
Gdy pozwoliła jej wierzyć, że miłoć do chłopca
jest warta wejcia do stuletniej, metalowej trumny.
To zaufanie jš zabije.
Kolejne dziecko. Tak jak inne, w tym nasze.
We to.
Ludzie cierpiš, a ty możesz pomóc.
Raven dotrze na Ziemię. Wiem, że to zrobi.
Oby jej się udało.
Zawór RCS... otwarty.
Cinienie w porzšdku.
Ustawienia prawidłowe.
Osłona termiczna w porzšdku.
Nie schrzań tego.
.:: GrupaHatak.pl ::.
THE 100 01x05 - Twilight's Last Gleaming -
Tłumaczenie: Missy Russo Korekta: Igloo666
Synchro i poprawki: GolbothŽ ¤¤¤ serialeatv.blogspot.com ¤¤¤
Ale tu cicho.
Skšd masz tę koszulkę?
W bunkrze sš nie tylko przybory artystyczne.
Powinnimy się podzielić.
Jeli przyniesiemy im rzeczy,
będš wiedzieć, że znalelimy jakie miejsce.
Dokšd pójdziemy następnym razem, gdy kto zabawi się w Murphy'ego?
Ja też chciałem, żeby to była ty.
Spójrz, Finn.
Spadajšca gwiazda.
Powinna pomyleć życzenie.
- Dlaczego? - Tak robili kiedy ludzie.
- Czytałem o tym. - To tylko skała płonšca w atmosferze.
Dlaczego miałoby się spełnić twoje życzenie?
Dobra, zabójco romantycznoci.
To nie jest spadajšca gwiazda.
- Patrzcie na to! - Chod tu, Bellamy!
- Tam. - Lecš, by nam pomóc.
Teraz możemy skopać tyłki Ziemianom.
Oby zabrali ze sobš trochę szamponu.
Powinnimy pójć do obozu. Zabrać sprzęt i broń.
Może nam jš przysyłajš? To jest za małe na statek.
- Może to kapsuła ładunkowa. - Nie uzbroiliby nieletnich przestępców.
To pewnie jedzenie i leki.
Może będziemy mieć radio.
- Możemy połšczyć się z Arkš. - Jeli radio się nie usmażyło.
Już nie jestemy tu sami. To dobrze.
Nie dla Wellsa, Charlotte czy Atoma.
Nikt nie mylał, że ktokolwiek z nas przeżyje.
Ale nam się udało. Powinna to przez chwilę docenić.
Dobra, chwila minęła.
Jeli przeleciało przez grzbiet góry, będzie niedaleko jeziora.
Powinnimy ruszać. Wszyscy sš gotowi.
Nikt nigdzie nie idzie.
Nie, gdy jest ciemno. To niebezpieczne.
Wyruszymy o wicie. Powiedz reszcie.
Każdy widział, jak to spada. Co jeli Ziemianie dotrš do tego pierwsi?
- Powinnimy ić teraz. - Poczekamy do wschodu słońca.
Niebieski trójkšt. Pomarańczowy kwadrat.
Żółty trójkšt.
Zielone koło. Lekko spłaszczone.
- To owal. - Dzięki, tato.
Zapomniałam. Czyje oczy dzi badajš?
Teraz drugie oko.
Nic nie ma. Tylko czerń.
Powiedz, gdy co zobaczysz.
Robi pani co?
Skończyłymy.
Poczekaj na zewnštrz, a ja pogadam z tatš.
Poczekaj z paniš Lucy.
- Zaczekaj. - Nic mi nie jest.
Zabierz to z oczu. Nie wiem, jak ty co widzisz.
Nie widzę. Dlatego tu jestemy.
Nie martw się. Takie nastawienie nie będzie trwać wiecznie.
- Może dziesięć lub piętnacie lat. - To tylko gra, ona się boi.
- Nie polepsza jej się. - Wzrok pogorszył się w cišgu ostatnich dni.
Powietrze nigdy nie było tak złe. Naprawiš to tak jak zawsze, prawda?
Mam nadzieję.
Ona ma dziewięć lat. Co zrobi tutaj, będšc lepš?
- Jest silna. - Nie powinna musieć.
Wszystko w porzšdku?
Widziałam dziewczynkę z uszkodzonym nerwem wzrokowym
z powodu chronicznego niedoboru tlenu.
lepnie, a ja nie mogę nic zrobić. Więc nie, nie jest w porzšdku.
- Robisz, co możesz. - Dlaczego nie sprawdzasz radia?
- I nie czekasz na Raven? - Patrzyła na zewnštrz? Jestemy zamknięci.
Wcišż transmituje automatycznš wiadomoć.
Zajmę się Medycznym, a ty słuchaj radia.
Tylko łšczšc się z Ziemiš, możemy pomóc tym ludziom.
Tutaj stacja medyczna. Jeli mnie słyszysz, odpowiedz.
Wyglšda, że wszyscy wstali.
Widzielicie to? To musi być z Arki.
We swoje rzeczy. Chodmy się przekonać.
- Bellamy kazał czekać do rana. - Gdzie on jest?
Słyszała o pukaniu, suko? wietnie, darmowe show.
- Kto jeszcze chce popatrzeć? - Gdzie jest Bellamy?
- Wyszedł jaki czas temu. - Sprzęt zniknšł.
Kazał tu wszystkim zostać. Cokolwiek tam jest, on tego chce.
Musimy tam dojć przed nim.
Nie ma za co.
- To nie twoja wina, Clarke. - Powinnam wiedzieć, że pójdzie po radio.
Skšd mogła to wiedzieć?
Odkšd wylšdowalimy, robi wszystko, by Arka nie wiedziała, że żyjemy.
Ale nie możesz przewidzieć, co zrobiš ludzie.
Muszę to zrobić. Nawaliłam.
Pozwoliłam, by co odwróciło mojš uwagę.
- Co robisz? - Wracaj do obozu, tu jest niebezpiecznie.
Okłamałe wszystkich, w tym mnie. Chcesz tego, co jest w kapsule.
Id do obozu!
Zawsze chcesz zgrywać starszego brata? Tutaj akurat sam wychodzisz na głupka.
- Jeste samolubnym dupkiem. - Zrobiłem to, by cię chronić.
Jeli Arka dowie się, że żyjemy, wyle tutaj swoich ludzi.
A kiedy to zrobi...
- będzie po mnie. - Co zrobiłe?
Zastrzeliłem go...
- Zastrzeliłem Jahę. - Co?
Dowiedziałem się, że wysyłajš cię na Ziemię.
Nie mogłem cię pucić samej.
Kto zaproponował mi umowę.
Jeli go zabiję, wsadzš mnie na statek.
- Zrobiłem to. - Zabiłe Kanclerza?
Zabił naszš matkę. Kazał cię zamknšć.
- Zasłużył na to. - Nie prosiłam cię o to.
Masz rację.
Dokonałem wyboru, to moja wina. Cokolwiek przysłali, zajmę się tym.
Nie prosiłam się o to wszystko.
O godzinie 19:30 wszystkie otwory prowadzšce do oddziału 17 zostanš zamknięte.
Będzie to wyglšdać na awarię systemu zapobiegajšcego rozprzestrzenianiu się ognia.
Więc będzie to wyglšdać jak wypadek.
To konieczne, by zachować porzšdek po tym wszystkim.
Wszyscy rezydenci oddziału siedemnastego będš spać.
Rada wydała zgodę na to, by Kanclerz dokonał redukcji populacji.
Do powietrza wprowadzimy gaz nasenny.
Na twój rozkaz odetniemy tlen w oddziale siedemnastym.
To powinno być bezbolesne. Musisz zatwierdzić dokumenty.
Zrobię to. Pod jednym warunkiem.
Ty wydasz rozkaz odcięcia tlenu.
- Nie mam uprawnień. - Masz, jako Kanclerz.
Dzisiaj będę na oddziale siedemnastym, by sprawdzić naprawę kadłuba.
Gdy te drzwi się zamknš, los tych ludzi będzie moim losem.
Twoim losem.
- Nie rób tego. - Podjšłem decyzję.
Zostawiam cię w strasznych czasach, Marcus, ale ty...
Masz siłę, która nie jest osłabiana przez sentymenty.
I włanie tego nam trzeba, by przetrwać.
Tutaj stacja medyczna. Jeli mnie słyszysz, odpowiedz.
- Powinnimy się rozdzielić? - Tak, ty id tamtędy.
- Ja sprawdzę dół. - Dobra.
Cholera, niedobrze.
O mój Boże.
Udało mi się?
niłam, że tak będzie pachnieć.
To deszcz?
Witaj w domu.
Wiedziałam, że żyjesz.
- Krwawisz. - Mam to gdzie.
Jak się tu dostała?
Pamiętasz złomowisko na poziomie K?
- Zbudowała to ze złomu? - Przebudowałam.
To wcale nietrudne. Potrzebnych było kilka częci i trochę miłoci.
- Jeste szalona. - Zrobiłabym dla ciebie więcej.
Tak jak ty dla mnie.
Usišd.
Przyniosę ci co na to.
- Przepraszam. - Nie mówmy o tym.
- Znamy się całe życie. - Nie musimy o tym rozmawiać.
- Musi uciskać ranę. - Dzięki.
To jest Clarke. Też była na statku.
- To wszystko dzięki twojej mamie. - Mojej mamie?
To był jej plan. Próbowałymy tu razem przylecieć.
Jeli bymy czekały... O mój Boże.
Nie mogłymy czekać, bo Rada głosowała nad zabiciem 300 osób.
- Kiedy? - Dzisiaj.
Musimy im powiedzieć, że żyjecie.
Radio zniknęło.
Musiało się odczepić. Mogłam je przyczepić do zastrzału.
To moja wina. Kto tu był przed nami.
Musimy go znaleć.
Powiedz, że to nieprawda.
Dzi chciałbym, by wiele rzeczy nie było prawdš.
Oszczęd mi szlachetnš przemowę. Wiesz, o czym mówię.
Dołšczysz do oddziału siedemnastego.
Jak mógłbym prosić kogo o powięcenie się, gdy sam nie potrafię tego zrobić?
Więc umrzesz i zostawisz ludzkoć w rękach kanclerza Kane'a?
Tak. On nie zawaha się zrobić tego, co trzeba.
- To dzieje się za szybko. - Czekalimy tyle, ile moglimy.
Możemy zrobić co, by kupić sobie trochę czasu.
Powinnimy rozważyć wymuszenie rozkwitu glonów,
- by zwiększyć produkcję tlenu. - Czytała badania.
Będš zanieczyszczać dopływ wody.
Możemy wprowadzić ludzi w pišczkę, by zmniejszyć ich zużycie zasobów.
Rozważylimy wszystkie możliwoci. To jedyne rozwišzanie.
Nie może być.
- Robię to, co należy. - Uciekasz.
Mylisz, że robisz to, co należy, ale jeste tchórzem.
Jak to wyjanisz Wellsowi? Jak powiesz synowi,
że pozwoliłe tym ludziom zginšć, nie robišc wszystkiego, co mogłe,
by ich uratować?
Mieszkańcy Arki, nazywam się Jake Griffin.
Jestem starszym inżynierem rodowiska i zastępcš dyrektora zasobów.
Dzisiaj muszę z wami porozmawiać o naszej przyszłoci.
Gdzie to jest?
Czeć, księżniczko. Spacerujesz po lesie?
Szykujš się, by zabić 300 osób, by zaoszczędzić tlen.
Zapewniam cię, że nie będš to członkowie Rady.
To będš pracujšcy ludzie. Twoi ludzie.
- Gdzie jest radio? - Nie wiem, o czym mówicie.
Bellamy Blake? Wszędzie cię szukajš.
Zamknij się.
- Dlaczego go szukajš? - Postrzelił kanclerza Jahę.
Dlatego zdjšłe bransolety. Chciałe, by myleli, że nie żyjemy.
A to, bymy robili, co chcemy? Dbasz tylko o siebie.
Gdzie jest radio, strzelcu?
- Zejd mi z drogi. - Gdzie ono jest?
Powinienem był cię zabić, gdy miałem okazję.
Poważnie? Teraz tu jestem.
- Gdzie moje radio? - Przestańcie.
Jaha zasłużył, by zginšć. Wszyscy to wiecie.
Ja też za nim nie przepadam. Ale on żyje.
- Co? - Jeste kiepskim strzelcem.
Wiesz, co to oznacza? Nie jeste mordercš.
Zawsze robiłe to, co musiałe, by chronić siostrę.
Taki jeste. Możesz to zrobić ponownie,
ochraniajšc 300 swoich ludzi.
Gdzie jest radio?
Już za póno.
Mieszkańcy Arki...
Dzisiaj muszę z wami porozmawiać o naszej przyszłoci.
To, co chcę wam powiedzieć, jest poważne.
- Sprawdzał pan sieć? - Nie.
Arka umiera. To miejsce, które było naszym sanktuarium.
Wszędzie to leci. Technicy próbujš to wyłšczyć.
Nie powinnimy byli wypuszczać jej z celi.
Czas się kończy. To rzeczywistoć,
ale powięcilimy nasze życie, by upewnić się, że ludzkoć nie podzieli tego losu.
Teraz, gdy wcišż jest czas, musimy razem stawić temu czoło.
Wierzę, że to wydobędzie z nas to, co najlepsze.
Naszš siłę, ludzkoć i wiarę.
Że zjednoczymy się w tych niepewnych czasach.
Mojego męża zabito, bo chciał nas ostrzec.
Za dwanacie godzin 320 osób zostanie powięconych,
by zwiększyć zasoby tlenu, chyba że co z tym zrobimy.
Otwieraj drzwi, doktor Abigail Griffin.
Przyszłoć nie należy do kanclerza lub Rady.
Należy do nas wszystkich.
- Powinienem był ci o niej powiedzieć. - Nic się nie stało.
Mylałem, że już jej nie zobaczę.
Nie zdjšłe bransolety. Miałe nadzieję, rozumiem.
Byłam w pobliżu, w miarę urocza, a teraz to koniec.
Znalazłem!
- Możesz to naprawić? - Może.
Ale pół dnia zajmie mi osuszenie tego, by dowiedzieć się, co jest zniszczone.
Mówiłem, że jest za póno.
Wiesz, co zrobiłe?
- Obchodzi cię to w ogóle? - Chciała, bym pomógł. Zrobiłem to.
Dzisiaj zginie przez ciebie 300 osób.
Czekaj, nie musimy gadać z Arkš.
- Musimy im dać znać, że żyjemy, nie? - Ale jak to zrobimy bez radia?
Zmieniła strasznš sytuację w jeszcze gorszš.
- To spowoduje zamieszki. - Dobrze, może ich potrzebujemy.
Podwoilimy strażników, którzy sš w pogotowiu.
Rozstawiłem drużyny w miejscach publicznych.
- Jakie zgłoszenia zamieszek? - Jeszcze nie, ale ludzie się gromadzš.
Na zewnštrz jest tłum złożony z 400 osób.
- Do tego doprowadziła. - Teraz musimy znaleć najlepsze opcje.
Opcje? Nie mamy żadnych.
Potrzebujemy czasu albo wszyscy na tej stacji zginš.
W powstaniu lub z powodu uduszenia. Takie opcje nam dała.
Przysłali emisariusza, by porozmawiał z Abby.
Dobrze.
Ludzie z zewnštrz wysyłajš kogo, by porozmawiał z tobš.
Jego córka jest mojš pacjentkš.
Witaj, doktorze. Widziałem twoje nagranie.
- Brzmi to beznadziejnie. - Przykro mi, że tak się dowiedziałe.
Nie ma dobrego sposobu, by się dowiedzieć.
Zgłaszam się na ochotnika.
Do czego?
Do oddziału siedemnastego.
Bez względu na obliczenia niektórzy z nas opuszczš to miejsce,
jeli wszyscy majš przeżyć. Więc ja to zrobię.
Zostawisz Reese bez ojca?
Rano mówiła, że moja córka lepnie i nie mogę nic z tym zrobić.
Jednak mogę. Zapiszcie mnie.
Zajmę miejsce w siedemnastce.
Dam żonie więcej powietrza.
Jake miał rację.
To wydobywa z nas to, co najlepsze.
Musimy wystrzelić flary jak najszybciej, jeli chcemy ocalić tych ludzi.
Zanie panel kontrolny do obozu, Finn.
Wycišgnij te obwody w jednym kawałku, inaczej nie będš działać.
Możesz mi pomóc, Clarke?
Zajmij się delikatnie tymi rubami. Paliwo rakietowe lubi wybuchać.
Będziemy potrzebować energii, by wystrzelić.
Łšczš baterie na statku. Powinni być gotowi, gdy tam dotrzemy.
- wietnie, więc w czym problem? - W niczym, po prostu...
Jeli wystrzelimy rakiety, zobaczš je z Arki?
To zależy od czasu wybuchu i zachmurzenia.
Twoja mama będzie patrzeć.
Nigdy nie widziałam, by kto kochał kogo tak, jak ona ciebie.
- Wiesz o tym, prawda? - Wiedziałam.
To skomplikowane.
To ostateczna lista ochotników.
Zgłoszš się na poziom B w cišgu godziny.
To więcej niż trzeba.
Odrzucilimy prawie setkę.
Niezbędnych pracowników i nieletnich.
Ogłoszenie Abby było bardzo przekonujšce.
Nie sšdzę, by ona i jej mšż kogokolwiek przekonali.
Przedstawili co, co od dawna w nich siedziało.
Nowy kanclerz powinien o tym pamiętać.
Pójdę do siedemnastki. Nie chcę się spónić na własny pogrzeb.
- Nie musisz tego robić. - To co robię, jest dobre dla moich ludzi.
- Zainspirowali mnie. - Zgłosili się, bo to pan ich zainspirował.
Jake Griffin był ich inspiracjš, a ja go zabiłem.
Zabiłem przyjaciela.
Jedna decyzja nie definiuje człowieka.
Jake Griffin zginšł. Ty natomiast żyjesz.
Nasze przetrwanie zależy od posiadania dowódcy,
który potrafi zainspirować ludzi, by się powięcili.
Jeste tš osobš. Ja nie jestem.
Dlaczego musisz robić podwójne zmiany? To niesprawiedliwe.
Wybacz, sš rzeczy, które trzeba zrobić.
Bšd miła dla pani Lucy.
Dzięki. Byłabym straszna, gdyby mi nie przypomniał.
- Chod tutaj. - Przestań.
- Nie widzę twojej twarzy. - Poważnie.
Daj mi buziaka.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Mamy wieci od Raven?
Ruszać się!
- Co zmieniło jego zdanie? - Po prostu prawda.
Przypomniałem mu, że zmiana kanclerza byłaby...
destabilizujšca.
Nie możemy sobie pozwolić na więcej przewrotów.
Zgadza się.
Oddelegowałem dwóch ludzi do sprawdzania radia.
Jeli Raven się odezwie, natychmiast zadzwoniš.
- Wydałem rozkaz. - Dziękuję.
Dziękuję za pańskš ofiarę, panie Lemkin.
Proszę tego nie robić. Robię to dla córki.
Proszę pomyleć o postšpieniu dobrze dla ludzi, którzy zostajš.
Wszystkie otwory na oddziale siedemnastym zostały zamknięte.
Wszystko jest szczelnie zamknięte.
Pański rozkaz?
I niniejszym oddajemy te dusze,
które oddały wszystko wiatu żywych.
Niech będš zapamiętane na zawsze, dopóki nie będzie bólu i cierpienia.
Pustka powinna zrezygnować z umarłych
i zwrócić ich nam.
- Mylisz, że to widzš? - Mam nadzieję, że tak.
Możesz pomyleć życzenie przy takich spadajšcych gwiazdach?
- Nieważne. - Nie wiedziałbym, czego sobie życzyć.
A ty?
Powinna spać.
Jak?
Podejmujemy najlepsze decyzje, jakie możemy.
A potem wierzymy w Boga, który wybacza.
Mylisz, że zasługujemy na wybaczenie?
Widziałe to?
Tłumaczenie: Missy Russo Korekta: Igloo666
Synchro i poprawki: GolbothŽ ¤¤¤ serialeatv.blogspot.com ¤¤¤