Poprzednio:
Witamy kapitana Aldena w domu, po jego długiej służbie.
Wróciłe tu tylko po jedno.
Teraz to Mary Sibley.
Czekałam na ciebie.
Tyle lat bez żadnych wieci.
Pojmano mnie.
Gdybymy zapomnieli o Salem z jego wiedmami,
moglibymy mieć inne życie.
Nie może złapać tchu!
Powstrzymaj to.
Proszę... moja córka.
To atak widmowy... dzieło czarownicy.
Módlcie się za niš.
Imperat tibi Deus Pater.
Imperat tibi Deus Filius.
Imperat tibi Deus Spiritus Sanctus.
Imperat tibi Majestas Christi...
Musisz przestać.
Aeternum Dei Verbum caro factum... Imperat sacramentum crucis...
Powieszš cię, jeli się dowiedzš.
Wiedmy już odebrały ci życie.
Nie lękam się już purytanów, dybišcych na moje.
Wraży duch, który cię posiadł, musi odejć.
Inaczej co cię czeka? Szaleństwo? mierć?
Ufasz mi, Mercy?
Tak, ojcze.
- Że nigdy krzywdy ci nie uczynię? - Tak.
Ojcze... ojcze?
Precz, zmoro nieczysta...
szatański pomiocie...
Zaklinam cię!
Wszelka szatańska niegodziwoci...
w imię władzy naszego Pana, Jezusa.
Sam oszalałe!
Młot na czarownice...
.:: GrupaHatak.pl ::.
.:: SALEM ::. 01x04 "Ocaleni"
Tłumaczenie i synchro: Sabat
Dzień dobry.
Przyszedłem po paczkę, która przypłynęła tym statkiem.
Epidemia grypy. Pięcioro zmarłych.
Fregata jest pod kwarantannš.
Kwarantanna?
- Z czyjego rozkazu? - George'a Sibley.
Przekazanego przez jego żonę, Mary Sibley.
Czy człowiek pragnie wiedzieć, czy wybiła godzina jego mierci?
Co rzekniesz, George?
Czy twój przyjaciel, kowal, chciałby wiedzieć,
że za kilka godzin Mercy Lewis oskarży go o czary?
Po czym nastšpi szybki proces i egzekucja.
Czy wolałby przeżyć swe ostatnie chwile w niewiedzy?
Nie żałuj go, George.
To krew niewinnych, jak twego druha, czyni Wielki Rytuał możliwym.
Każde oskarżenie,
każdy proces zwołany nie przeciw nam, ale przez nas.
Nikt nas nie przechytrzy
i nikt nie odważy się pokrzyżować nam szyków.
Tęsknisz za nimi?
Gdy byłem młodszy, miałem ich za nieznonie rozsšdnych.
Teraz...
przysłużyliby się Salem niepomiernie.
- Narzucam się, kapitanie. - Skšdże.
Rad jestem, że poród żywych...
że tak powiem.
- Słyszałem, że poważnie zaniemogła. - To prawda.
Atak przyszedł nagle i bez powodu,
potem niespokojnie spałam, a choroba zatruwała moje sny.
Doprawdy?
niłam o lalce z pełnymi, czarnymi oczami.
A kiedy obudziłam się, trawiona goršczkš,
mogę przysišc, że ona tam była, wpatrujšc się we mnie.
- Sny w goršczce potrafiš być realne. - Ale mogłabym przysišc,
że w ciemnoci widziałam ojca, jak zabierał lalkę.
Ale gdy spytałam, rozemiał się i powiedział...
Że to był tylko sen.
Wštpisz w jego wiarygodnoć, kapitanie Alden?
Nie.
Ale ty chyba tak.
Nie wštpię, że jest człekiem zacnym.
- Ostatnio jednakowoż... - Co?
Gdybym wiedział, że w tak bezpiecznej kompanii,
oszczędziłbym twojej matce obaw.
Sędzio.
Chod, Anne.
Dajmy kapitanowi trochę prywatnoci.
Czy mnie słuch nie myli? Sugerujesz, że Anne Hale padła ofiarš...
Uroku.
Czy ja również?
Czy John Alden w końcu uwierzył w czarownice?
Widziałem zbyt wiele, by wcišż temu zaprzeczać
i następne, co zamierzam, to jakš pochwycić.
Jak wiesz, pochwycenie wiedmy, to wyzwanie nie lada.
Chyba że wiesz, kto zacz.
Odkryłe gularza, który zauroczył Anne?
Kto to?
Powiedz.
Kto bliski ofiary.
Tak.
Kogo własna córka wyraziła podejrzenia.
- Sędzia Hale? - Nie jest tym, kim się zdaje.
A kto jest?
Ty?
A może ja?
Któż z nas jest wolny od wstydu czy skrywanych sekretów?
Jestem wielebny Mather.
Jaki problem?
Ależ skšd.
Ta dama i ja rozmawiamy o pewnym interesie.
- Rzeczywicie? - Tak.
Ile kosztowałoby mnie doprowadzenie do...
To przyzwoity geszeft! Nie chcemy tu żadnych bezeceństw.
- Wielebny... - Wielebny.
Cotton!
Panowie wybaczš.
Przepraszam, jeli dopuciłem się czego niewłaciwego.
Żegnam.
Znasz go?
Nigdy go nie widziałem.
Przyszła.
Mercy.
Moja droga, to błogosławieństwo.
Prawdziwe.
Znów może odetchnšć pełnš piersiš.
Często jestemy najbardziej wdzięczni za to,
co kiedy uznawalimy za sobie należne.
Mercy?
- Co ci jest? - Nie, nie, dziecko.
Wiedma!
Kto jest wiedmš, Mercy?
Powiedz nam! Kto niš jest?!
On jest wiedmš, Mercy?
On?
Mercy?
Mercy!
Pomóżcie!
Pomoże nam kto?!
Co się stało?
Straciłymy nad niš władzę.
Nie należy już do nas.
Starsi sš niespokojni.
Niektórzy zaczynajš wštpić w twojš wielkš wizję.
Którzy? Podaj nazwiska.
Nie w tym rzecz, dziecko.
Mów zatem, w czym.
Procesy poprzedzajš oskarżenia.
Te za zależš od twojej władzy nad dziewczynš.
Wkrótce Księżyc Łowcy.
Kowal jednak wcišż handluje swymi wyrobami.
- Jego krew nam się nie przysłuży. - Jak miesz?
Wczeniej nie budzilimy trwogi, jeno żylimy w trwodze,
nie bylimy łowcami, lecz zwierzynš.
Jednak czy jej siła i wizja wzbudziła wasze uznanie?
Nie. Tylko wštpliwoci.
Dziewczyna osłabła sama z siebie. Nic więcej.
Moja sztuka nie zawiodła.
Jeste tego pewna?
Potrzeba jej chwili wytchnienia.
Potem znów będzie doć silna, by wycelować palec.
Pozostaje jeszcze jeden problem...
John Alden.
Co z nim?
Jego podejrzenia wobec mnie sš ewidentne.
Jeli ona go nie ujarzmi,
będę zmuszony sam się tym zajšć, co też uczynię.
Jeli pragniesz jego zaufania, spróbuj na nie zasłużyć.
Co do ciebie, Mary... twoja wizja nas prowadzi.
Doniosę pozostałym, że twój plan wkrótce znów ruszy.
Potrzebujemy odpowiedzi szybko. I otrzymamy je.
Jak?
Najszybszy sposób, by je uzyskać...
to obwinić.
Czy zamierzasz wyzuć mnie z ostatków wiary w ciebie, wielebny?
Pani Sibley. Nie słyszałem jak weszła.
Twoje zadanie, proste i jasne,
to ochrona córki Lewisa przed ponownym opętaniem.
A jednak, czy wypadek na rynku nie był dowodem włanie na to?
Nie ma dowodu, że to wiedmie dzieło.
Więc złożyłe jej wizytę?
Wiesz, co jej dolega?
Pastor mówi, że wypoczywa i żeby jej nie kłopotać.
Mogę zadać ci pytanie, wielebny?
Czy gdy twój ojciec ciga demony, prosi o pozwolenie?
Puka do drzwi i proponuje wizytę w innym terminie?
Czy też może, zbrojny w prawoć Pana,
zmusza demona, by mu uległ?
Nie jestem moim ojcem. Pracujemy na innš modłę.
Gdy zawezwałam łowcę czarownic, by chronić mieszkańców Salem,
nie prosiłam o ciebie.
A jednak to ty przybyłe do naszych bram.
Nie spraw, bym pożałowała swojej decyzji.
Kapitan Alden.
Cóż za zbieg okolicznoci. Włanie miałem to panu doręczyć.
Oszczędzę panu zagadki.
To przyjęcie. Jutro. Na pańskš czeć.
Przyjęcie?
Nie. To niepotrzebne.
Ależ tak. Jest pan teraz radnym.
I, mówišc szczerze, to okazja, bym zrewaluował
swoje niezbyt gocinne zachowanie od czasu pańskiego powrotu.
Możemy liczyć na pańskš obecnoć?
Proszę wybaczyć, sędzio.
Porucznik Hooke.
John Alden.
Tak witasz swojego wybawcę z ršk dzikusów?
- Co tu robisz, u diabła? - Interesy, kapitanie.
W porcie stoi statek, na którym mam mienie.
I póki nie zniosš kwarantanny, utknšłem w twoim miecie czarownic.
Zawarlimy układ, prosty...
- że więcej cię już nie ujrzę. - Nie obawiaj się.
Nie jestemy już tamtymi wojakami.
Ale...
mógłby przypieszyć me odejcie.
Jak?
Dziewczyna, o której opowiadałe... Mary Wolcott.
Teraz Mary Sibley, nieprawdaż?
- Poznanie jej na pewno... - Nie zbliżaj się do Mary.
Bo co, John?
Co zrobisz?
To, co powinienem był zrobić wówczas.
Ostrożnie, kapitanie.
Nim poczniesz rzucać groby, zważ na to, czym ryzykujesz...
chyba że mam opowiedzieć dobrym ludziom Salem,
kim w istocie jest John Alden...
ani człowiekiem, ani bohaterem, którym się mieni.
Dokończ swe interesy jak najrychlej,
a potem dyliżansem, konno czy statkiem, opuć to miejsce.
Masz moje słowo.
Karmienie pana Sibley musi zaczekać, póki nie wrócę z przyjęcia.
Przepraszam...
pani Sibley.
A pan to...?
Jestem Hooke... William Hooke.
Wybaczy pani miałoć, ale czy nie zechciałaby pani
porozmawiać ze mnš o statku, zacumowanym w porcie?
Jak pewnie pan słyszał, jest pod kwarantannš.
Cóż, to nie kłopot.
Chciałbym wejć na pokład i odzyskać swš przesyłkę.
A ryzyko zarażenia? Albo gorzej?
To musi być cenny ładunek, panie Hooke.
Przykro mi. Nie wolno wchodzić na pokład.
Może pan Sibley dałby się przekonać?
Zapewniam, panie Hooke,
mój mšż i ja jestemy zgodni we wszelkich kwestiach.
Miłego wieczoru.
Mercy, jeli mnie słyszysz, zaklinam cię,
wyjaw mi imię mciwego ducha, który cię opętał.
Czy nie doć wycierpiała?
Dlatego chcę zakończyć jej męki...
uwalniajšc od demona, co w niej tkwi.
Wielebny Mather?
Agrimonia?
Sugestia aptekarza.
To ziele bezwartociowe medycznie.
Używane niegdy w egzorcyzmach.
Budzi się.
Mercy?
Słyszysz mnie?
Tak, wielebny.
Wyglšda zdrowo.
Oczy przejrzyste.
Naturalnie ciepła skóra.
Chwała Bogu.
Mój Boże...
Cóż to?
Cyrulik puszczał jej krew. Nie zdšżyło się wygoić.
Anne.
Cóż za cudowna niespodzianka.
Spodziewałam się tylko członków Rady.
Przekonałam ojca, żebym mogła przyjć.
Nieczęsto zdarza się zgromadzenie bez stryczków i wciekłego tłumu.
Ładny, prawda? Prezent od ojca.
Mogę?
liczny.
Wybacz, proszę.
A już się obawiałem,
że goć honorowy nie zjawi się na własnym przyjęciu.
Rzuciłem monetš.
- Orzeł, zostaję w domu. - A reszka?
Rzucam znowu i modlę się o orła. Miałem niefarta.
Mylę, że dogada się pan z pozostałymi radnymi lepiej,
- niż się pan spodziewa. - Też uważajš, że Salem oszalało?
Dobrej zabawy.
Kapitanie Alden.
Miło widzieć pana poród żywych... że się tak wyrażę.
Korzeń kozłka?
Zniżyłe się do prostackich forteli łowców.
Cóż, nie mogłem dłużej uważać bezpieczeństwa bliskich za pewne.
Najwyraniej, sš w Salem tacy,
co nie cofnš się przed grożeniem życiu dzieci.
Ona nie jest dzieckiem, sędzio.
Z całš pewnociš, sšdzšc po jej żšdzy ku Johnowi Aldenowi.
Pani Sibley.
Przynoszę wieci.
Mercy Lewis jest wolna od złego ducha.
- Czyżby? - Upewniłem się.
Nie znalazłem żadnych ladów obecnoci demona.
- To doć nieoczekiwane. - Więcej, niż pomylne.
To dowód, że czarownice tracš siły lub ogarnia je lęk.
wiadectwo potencji naszych działań.
Wybacz mi, wielebny, gdyż dyletantkš jestem w tej materii,
ale jak wyzwoliła się z objęć szatana?
Znalazłem lady agrimonii oraz nacięcie na brzuchy dziewczyny,
co wiadczy o przeprowadzonym egzorcyzmie.
Egzorcyzm?
Katolicki rytuał dokonany w Salem,
a ty masz czelnoć uważać to za dobra nowinę?
Wiesz, czym Salem brzydzi się bardziej, niż czarownicš, wielebny?
Katolikiem.
Jednak pod twym czujnym okiem, rozkwitły oba bezeceństwa.
Kiedy to się stało, wielebny?
Kiedy trwoniłe czas na pijaństwo czy kurwy?
Pani Sibley...
Poganie w miejsce demonów to żadne zwycięstwo.
Widać, nawet gdy wygrywasz, jednoczenie ponosisz klęskę.
Żyjemy w czasach wojny,
wrogowie kryjš się poród nas.
Zatem nie mogło być lepszej chwili, by powitać poród nas
nowego sprzymierzeńca w walce z mrocznymi siłami,
zagrażajšcymi naszemu miastu.
Czarownice nie sprostajš bohaterowi wojennemu.
Najnowszy członek naszej Rady Miejskiej... kapitan John Alden.
A jeli wiedmy to nie zwykli ludzie?
Nie ci, którzy zdobywajš pożywienie
lub przyjmujš na wiat potomstwo?
Co, jeli wiedmy to ci, którym zawierzylimy przywództwo?
Być może członek naszej szacownej Rady?
Cóż, oby nie, bo teraz jestem jednym z was.
I ufam, że wspólnie położymy kres pladze nękajšcej to miasto.
Wielebny Mather.
Wybacz, Gloriana.
Panno Embry...
ale miałem ciężki dzień,
a jeszcze nie zaczšłem pisać jutrzejszego kazania.
Chciałam tylko podziękować
za okazanie głębi swych uczuć, wczoraj w piwiarni.
Uczyniła to zatem, panno Embry.
Zapewniam jednak, że uwolnienie cię od owego ciemnego typa,
- było zaledwie aktem miłosierdzia. - Miłosierdzia?
I współczucia.
- Współczucia i miłosierdzia? - Niestety.
I nie miało nic wspólnego z uczuciem?
Nie więcej, niż z uczuciem,
jakie żywię do każdego bożego stworzenia,
głodnego dziecka... zranionego zwierzęcia.
Kurwy?
Glori...
Panno Embry, wiesz, że nie znoszę takich słów.
Ale w domu Pana nie ma miejsca na fałsz.
Czy nie tego nauczasz?
Że kurwa jest kurwš?
Że nie mówi się: "współczucie", majšc na myli "namiętnoć",
ani "miłosierdzie" zamiast "zazdroć"?
Zazdroć?
Myl o innym mężczynie ze mnš,
jego ciele przyciniętym do mojego...
- jego lędwiach wtulonych w moje. - Panie, wybacz jej bezbożnoć.
Czy tego samego Pana wzywałe, wchodzšc we mnie i wychodzšc?
Temu samemu Panu dziękowałe,
gdy mój język penetrował twoje ciało?
Czy do tego samego Pana modliłam się,
by twa obietnica, że wrócisz, nie była płonna?
- Gloriana, nie możesz tu być. - Bo co?
Cóż uczynisz tutaj, w domu Pana?
Cot... Cot...
Nie, proszę...
Panie Sibley.
Jestem Hooke... William Hooke.
Mam aktywa na pańskiej fregacie, zatrzymanej w porcie.
Jednak pańska żona odmawia zniesienia kwarantanny.
Mimo że uroda pani Sibley nie podlega dyspucie,
jakaż kobieta pojmie potrzeby męskiego fachu?
One...
Panie...
czy twa przypadłoć uczyniła cię głuchoniemym?
WIEDMA
- Jestem nieco na siebie zły, kapitanie. - Dlaczego?
Zaprosiłem cię do swego domu pod fałszywym pretekstem.
W nadziei na zyskanie twego zaufania,
a najwyraniej osišgnšłem co do cna przeciwnego.
Może do rzeczy, sędzio?
Może łacniej byłoby wyjawić, kim i czym jestem?
Mianowicie?
Zatroskanym ojcem.
Trzy dni temu, na mš córkę rzucono urok...
tak mi się wydaje.
- Ale gdy cię spytała... - Skłamałem, tak.
Jak mogłem rzec jej, że kto pragnie jej krzywdy?
Widziałe, co uczynili córce Lewisa. Jej umysł nie należy już do niej.
Co, jeli moja Anne to ich następna ofiara?
Obaj mamy wspólnego wroga.
Wiedmy gotowe skrzywdzić mojš Anne i nas wszystkich.
Kim one sš?
To wcišż tajemnica.
Przyznaję, iż...
nie doceniłem cię.
Dziękuję.
Jeste zakłamany ponad wszelkš miarę.
Może nie rzuciłe uroku na Anne. Może twe wyjanienia sš szczere.
Choć nie sšdzę. Mylę, że obłudnik.
A kiedy znajdę dowód, Salem się o tym dowie.
Poprosił o paniš, jednak pozostał spokojny.
Nie na długo.
Włamuje się pan do mojego domu?
Wie pan, co spotyka złodziei w Salem?
Nie.
Wiem za to, co spotyka czarownice.
Cóż to?
Może spytać wypada pana Sibley?
Choroba mojego męża pozbawiła go zarówno rozsšdku, jak i zmysłów.
A oba sš niezbędne w Salem, by rzucać oskarżenia?
- Nie dbam o groby, panie Hooke. - A ja się ich nie imam.
Uniknijmy więc przekazania tego wistka Radzie Miejskiej.
Wpucić pana na mój statek,
czy narazić się na te podłe oszczerstwa?
Niech będzie.
O północy strażnik zostanie odesłany do domu,
a pan może odebrać swojš rzecz.
A teraz precz.
Czy zmysły mnie zdradzajš?
Mógł cię pogršżyć! Nas wszystkich!
Podobnie Mercy.
Wycięto jej pobratymca.
Jak?
Egzorcyzmem...
dokonanym, pewnikiem, przez jej bęcwała ojca.
Więc musi dostać nowego.
- Czemu miałaby go przyjšć ponownie? - Nie przyjmie,
chyba że do jakiej jej częci możemy się odwołać.
A jakaż to częć?
Ta sama, którš znalazła u mnie,
tkwišca w niej głęboko i pragnšca lepszego życia.
Musisz się pieszyć. Ja zajmę się panem Hooke.
Tituba...
jest niebezpiecznie.
Krew nie może prowadzić do naszych drzwi.
- Rozumiesz? - Doskonale.
Gdybym wiedziała, że kamratem Johna Aldena,
znalazłabym innego kuriera.
Nie jestemy kamratami.
A gdyby znała prawdę o nim, nie rzucałaby takich oskarżeń.
A jakaż to prawda?
Tak czy siak, pozbyłem się przeszkód.
Przesyłka będzie twoja do północy.
Nie wspomniałe jej mojego imienia?
Zrobiłem jak mi kazała.
Jednak wcišż się głowię... ta paczka...
Zapłacono ci, by się nie głowił, panie Hooke.
Mercy.
Zostaw mnie.
Nie zostawię.
Nie mogę.
Potrzebujesz mnie.
Kłamiesz.
Nie potrzebuję cię.
Gdy mi się opierasz,
gdy wskazujesz demona, którego jeno ty widzisz,
co wtedy robiš?
Golš ci głowę.
- Szlochajš nad twš żałosnš duszš. - Odejd! Odejd!
Beze mnie jeste ledwie dziewkš, słabš i zwyczajnš.
Ale ze mnš w sobie...
jeste wszechpotężna.
Cicho już.
Nie pozwól im się nad sobš użalać. Niech się ciebie lękajš.
Nie! Nie!
Otwórz, dziewczyno. Otwórz usta.
Tak.
Włanie tak.
Wybrał cię jako swš powłokę na ziemi.
Nie ma większego zaszczytu, niż mu służyć.
Co? Co?
Wo? Co? Co?
Jest moja.
Tituba?
Mary jest w potrzebie.
Jestem jeno służkš, kapitanie. Nie wolno mi pana nachodzić.
O co chodzi?
Obawiam się, że pan i moja pani, macie wspólnego adwersarza...
pana Hooke.
- Skšd wiesz, że... - Widziałam waszš sprzeczkę w zaułku.
Zażšdał wstępu na statek pani. Po co?
By rzekomo zabrać jaki pakunek, jak twierdzi?
Czy skrywa jakie mroczniejsze intencje?
- Chce jš ograbić. - Tego też się obawia.
Czemu zgodziła się wpucić go na statek?
Zmusił jš.
Zagroził, że rozpuci plotkę o jej romansie z panem, kapitanie.
- Odwoływała się do jego rozsšdku... - To człek pozbawiony rozsšdku.
Pani Sibley wybatożyłaby mnie za przyjcie tutaj,
ale boję się, że pan Hooke jš zrujnuje.
Chyba że...
Mów, dziewczyno.
Chyba że jest człowiek, który go powstrzyma.
Darzysz go uczuciem, prawda?
Go?
Muszę wymawiać jego imię?
Czyż nie było to oczywistym dla wszystkich dzi wieczór?
Czyż nie przywilejem kobiety, kogo sobie upodoba?
Owszem.
Jak i przywilejem ojca jest chronić serce córki przed tymi,
którzy mogliby je zranić.
Jak John Alden, na ten przykład.
Dlaczego tak mówisz?
Bo nie zabiega o twe względy, jak inni młodzieńcy w Salem?
Nie. Rzecz nie w tym.
Jakże mógłby być prawdziwie twój,
skoro po wsze czasy będzie należał do Mary Sibley?
Ich przeszłoć to nie tajemnica.
Lecz to wszystko, przeszłoć.
Jest teraz zamężna.
I sšdzisz, że Mary Sibley będzie stać bezczynnie,
gdy spróbujesz zabrać co, co uważa za swš własnoć?
Lękasz się jej, ojcze. Ja ani trochę.
- Jeste ledwie dzieckiem. Nie rozumiesz. - Dzieckiem?
Sam przyznałe, że jestem kobietš.
- Bez dyskusji. - Kto mi zabroni?
Ja! Twój ojciec!
Twój pan i władca!
Zabraniam ci spotykania się z kapitanem Aldenem!
Albo? Jakaż kara mnie spotka?
Połamiesz mnie kołem, jak ze swoich wrogów?
Czy jeno mego ducha, jak czynisz swym ukochanym?
Zamilcz!
Ani słowa więcej!
Postaw to.
Nie.
Ta szkatuła należy do mnie.
- Nawet Mary Sibley tego nie podważy. - Nie działam w jej imieniu.
Postaw to.
Spytaj sam siebie, kapitanie...
- czy zaiste warto? - Co?
Wyrównywać stare porachunki.
Jakie byłoby oskarżenie,
gdyby sędzia wiedział, czego się dopucił?
Morderstwo?
Zdrada?
Jedno i drugie?
- Wiesz, co się wówczas stało. - Owszem.
Patrzyłem, jak przelewasz niewinnš krew. Bez żalu czy poczucia winy.
Ludzie zarzynani jak bydło.
Wszyscy martwi.
Nie wszyscy.
Dobilimy targu, panie Hooke.
W dniu, gdy padłe na kolana i błagałe o życie,
które miałem ci darować, jeli więcej nie wejdziesz mi w drogę.
Nie dotrzymałe słowa.
- Przemyl to, kapitanie. - Ależ przemylałem... na wskro.
Biadałem wówczas jeno nad życiem, które darowałem.
Mężczyzna winien dotrzymywać słowa, panie Hooke.
Zatem, ot tak, poderżniesz mi gardło,
jak jakiemu dzikusowi?
Nie.
Nie?
Pani Sibley.
Bezsennoć dotknęła dzi chyba wszystkich.
Pamiętasz naszš ostatniš rozmowę w cieniu cmentarza?
Naturalnie.
Nasze obietnice?
Ty, że wrócisz w cišgu roku.
A ty, że wiernie zaczekasz.
Czy to były kłamstwa?
Nie.
Pragnienia.
Tych, którzy tak niewiele wiedzieli o wiecie.
A teraz?
Teraz wiemy.
To, czego pragniemy i co robimy, by przeżyć,
często jest w sprzecznoci.
Póno już, kapitanie.
Tak.
Dawno powinnam spać.
Słodkich snów, Mary.
Może już nię?
Wiem, czym jeste.
Tłumaczenie i synchro: Sabat
.:: GrupaHatak.pl ::.