Poprzednio:
- Ritum magni. - Wielki Rytuał?
Podobno ten przedmiot, "Malum,"
był obecny przy wszystkich Wielkich Rytuałach w historii.
Ten artefakt to zło.
Uwięca ziemię na powrót Diabła.
Miał zostać komu dostarczony.
- Więc zwrócili się przeciwko mnie? - Tak.
Każdy jeden.
Rose?
Wszyscy.
Jeli chcesz, by John Alden przeżył, dopełnisz Wielkiego Rytuału.
Czym jest Wielki Rytuał?
Mylisz, że zawiesisz mnie jak marionetkę?
Wycie sš marionetkami! Wszyscy! Marionetki!
- Mówiłe, że Saturn wydusi z niej prawdę. - I tak się stało.
Prawda bywa enigmatyczna.
- A odpowied? - Muszę pomyleć i pomyleć znowuż.
Ojcze?
Chod, dziecko.
Czas porozmawiać o twoim ojcu.
Sprowadziła Malum do Salem bez mojej wiedzy.
Nikt z nich nie przeżyje.
Ani reszta z nas, przy takiej umieralnoci.
Dziesięć dni flauty.
Zostały resztki jedzenia i wody. Nie ma nadziei...
chyba że złapiemy wiatr.
To nie wiatr trzeba nam złapać, kapitanie.
Jeno czarownicę.
Dziewczyno, spójrz na mnie.
Sprawdzilimy każdego pasażera i członka załogi,
szukajšc twoich czarownic.
- Niczego nie znalelimy. - Na tym statku jest wiedma.
Pojmuje pan, kapitanie?
I zabije każdego na tym statku, żeby mnie powstrzymać.
Znajdziemy strzygę.
Nie łud się. To mogła być twoja głowa.
Rose sprowadziła tu Malum bez mojej wiedzy,
by dopełnić Wielkiego Rytuału bez mnie.
Czyim pomysłem było zwrócenie purytanów przeciwko sobie?
Wykorzystanie ich, by dokonać pierwszego Wielkiego Rytuału od wieków.
Kto dał temu pole?
Ja.
Jednak ty i ta fałszywa suka zwštpilicie we mnie.
Co gorsza, nie docenilicie mnie.
Ale zabicie Samhain...
masz pojęcie, co uczyniła?
Mniejsza o to, czy wiem, com uczyniła,
ważne, czy ty wiesz, co musisz teraz zrobić.
Wiem.
To starożytne prawo.
Uznaję cię za nowš Samhain.
Będę posłuszny twojej władzy, zyskanej przez krew,
i powiadomię o tym resztę zboru.
Nadchodzi czas Księżyca Łowcy.
Potrzeba nam jeszcze omiu ofiar.
Mam plan...
dzięki któremu osišgniemy nasz cel jednym posunięciem.
Trzy powięcenia na raz.
Lecz zapamiętaj...
jeli ktokolwiek się przeciwstawi, ty będziesz odpowiedzialny.
Zapłacisz za to...
albo twoja żona i słodka córka.
.:: GrupaHatak.pl ::.
.:: SALEM ::. 01x07 "Nasza Własna Ameryka"
Tłumaczenie i synchro: Sabat
Szpieg?
Jak to?
- Pracuje dla Francuzów? - Nie!
Oczywicie, że nie.
Powinnam siedzieć cicho.
Lecz twoje piekielne wcibstwo sprowadzi na nas zgubę.
Twój ojciec to tajny legat.
Sporzšdza regularne raporty dla agentów obcych władz.
Czyli dla kogo? I po co?
Jakież ma znaczenie z kim ojciec pracuje?
To tylko polityka, skarbie. Nieistotna.
Nieistotna?
Nieistotnym jest, że mój ojciec to zdrajca?
Nigdy tak nie mów. Ojciec nie jest zdrajcš.
To człek szczytnych ideałów!
Wszystko co czyni, czyni dla ciebie.
Trzymaj się z dala od jego spraw dla własnego dobra.
Jestem całkowicie nieprzekonana twoim tłumaczeniem, matko.
Rozpłynšł się w powietrzu na moich oczach.
Nie zamierzam się usprawiedliwiać.
I chcę żyć bez klapek na oczach. W przeciwieństwie do ciebie.
Wiem, że masz mnie za głupiš, lepš kobietę,
lecz nie pojmujesz.
Kłopot z wiedzš jest taki, że nie możesz jej cofnšć.
Przybyło?
Cierpliwoci.
Owa...
...wiadomoć, której wyczekiwałem ze statku.
Windstille.
"Flauta. Szuka, lecz pozostaję w ukryciu."
Jeli go nie powstrzymajš, może przybyć w każdej chwili.
- Ostrzegłe Mary Sibley? - Nie.
Nie wie o Niemcach, ani o moich z nimi układach,
ani o możliwym zagrożeniu.
Jeli uda im się go zatrzymać, nie ma potrzeby, by wiedziała.
W przeciwnym za razie, sytuacja zmieni się diametralnie.
To zagraża wszystkiemu. Nie należy jej powiedzieć?
Wiedza to władza.
A w kwestii władzy,
posiada jej więcej, nili potrzebuje, czyż nie?
- Pewna, że uczyniła dobrze? - A ty była, przemieniajšc mnie?
Tak.
Uratowałam ci życie. I zawsze będę je ratować.
Wiem.
Chod.
Muszę odnaleć Malum.
- John Alden je ma. - Tak.
I wie, że ma co potężnego,
co, za co wiedmy zginš i zabijš.
Dobrze je ukrył.
Jak je zatem znajdziesz?
Potrafię wniknšć w jego umysł.
Wędrówka w sen? Nie.
- Musi być inny sposób. - Czas ucieka, Tituba.
Bez Malum i jego zawartoci nigdy nie dopełnimy Rytuału.
Zaufaj mi.
Gdy tam wejdę, znajdę Malum i wówczas wyjdę.
Tam?
Nie wchodzisz do domu, jeno do człowieka!
I to nie byle kogo.
Na pewno szukasz Malum, a nie jego myli?
Obojętnie, co czuję do Johna, szukam jedynie Malum.
wiadoma, co szperanie w jego głowie może uczynić tobie i jemu?
Może pozostawić oboje was okaleczonych,
zawieszonych między snem, a jawš. Możesz wpać w pułapkę.
Sš inne sposoby, by znaleć Malum.
Nie umiem kłamać. Boję się.
To dobrze.
Bój się.
Strzeż mnie.
Ale to moja decyzja.
Zrobię to z tobš lub bez ciebie.
Tituba, wylij mnie. Już.
Gdzie kometa spadnie w las, mandragory wygrzeb kłšcze,
lat minionych poznaj czas, Diabeł mrokiem cię oplšcze.
W sercu jego wnet się ockniesz, niczym anioł myli dotkniesz.
Niby żagiew czujnie lnij,
przez wietlistš Bramę, raz, dwa, trzy.
Czemu tak długo czekałe?
Podoba ci się?
Jeszcze go nie znalazłam.
Ale wiem, że potrafię.
To morze nie jest normalne. Czuję to.
Rzucono na nas mroczny urok.
Szukalimy wszędzie. Na tym statku nie ma wiedmy.
Ja za twierdzę, że jest.
Sprawdzilimy każdego.
Po dwakroć. Gdzież więc jest?
Tutaj.
Gdzie węzeł, kapitanie?
Gdzie schowałe węzeł?
Gdzie węzeł, co zwišzał wiatr?
Żryj gówno i zdychaj!
Nigdy nie dotrzecie do Nowego wiata żywi!
Szyja!
Na mojej szyi!
Żegnam.
Kapitanie, jest wiatr. Mamy pełne żagle.
Teraz ja dowodzę tym statkiem.
Niech sternik bierze kurs na zachód.
Zamknij oczy...
i stłucz jajko.
Wyobra sobie swoje wesele,
gdy stoisz przed kaplicš z bukietem kwiatów.
Dzwony dzwoniš dla ciebie.
A potem otwierasz oczy i widzisz twarz swego oblubieńca.
Ale wiemy już, za kogo wyjdzie Dollie.
- Za starego mierdziucha, Joe Barkera. - Wcale nie.
- Ale jeste już mu przeznaczona. - Nie.
- Ale będziesz. - Tak.
Dzi.
Musi być kto inny.
Jeli jest, wenusjańskie szkło ci go pokaże.
Lecz pierwej wypij herbatę.
Do dna.
- Widziałycie? - Co zobaczyła?
Joe Barkera?
Nie...
Nie wiem, co to było, ale...
muszę już ić.
Spónię się na zrękowiny, a matka zbije mnie
za zniszczenie idealnego wyswatania.
Wszystkie powinnimy ić.
Udało się.
Zadziałało... jak mówiła.
Najpierw dałam jej wywar, potem wyobraziłam to sobie,
a ona to ujrzała.
A to ledwie poczštek.
Jeszcze pomożesz postawić Salem na krawędzi,
lecz najpierw...
musisz nauczyć się chodzić dokšd zapragniesz
bezcielenie.
Błagałem, by zoczyć Twojš twarz, Panie.
Czy patrzę na niš teraz?
Powiadajš, że pierwszš oznakš obłškania jest gadanie do siebie.
Nie gadałem do siebie. Lecz do Boga.
Albo do ojca.
- Jeli to jaka różnica. - Jest tu?
Gorzej.
Tu.
Chyba aż tak się nie różnimy.
Zmartwiłoby mnie to, gdybym nie miał innych trosk.
Najpewniej istniejš prawdy, nie zawarte w księgach.
Wiedza...
musi być wykuta na kowadle dowiadczenia.
Zeszłej nocy moja wiedza rozprysła się jak krucha stal.
Po słowach tej wiedmy opadły mnie jeno wštpliwoci.
Wštpię we wszystko.
W moje księgi, narzędzia, metody.
Nawet w siebie.
- Walcz zatem tym, co masz. - Mianowicie?
Jeli masz ledwie wštpliwoci, uczyń je swym orężem.
Kwestionujesz wszystko.
Nawet siebie.
Głównie siebie.
Wierzę, że Bóg zwišzał nas ze sobš nie bez powodu.
Bymy doprowadzili się wzajemnie do szaleństwa?
Nie.
Bo mrok nad Salem wymaga wiatła, którego obaj możemy dostarczyć.
Wiesz więcej niż ktokolwiek o...
Cóż, o wszystkim.
Co zatem wiesz o snach?
To nieodkryta kraina.
Co?
Sny.
Większoć je odrzuca.
Lecz wedle mych obliczeń,
człek żyjšcy biblijnych lat siedemdziesišt,
dwadziecia spędza w innej niż ta dziedzinie,
gdzie nic nie jest jakim się wydaje.
- Wierzysz więc, że sš prawdziwe? - Bo sš.
Nasza własna Ameryka.
Nowy wiat wypełniony po równo strachem i rozkoszš.
Nie trzeba być domem, by być nawiedzonym.
Co masz na myli?
Nie tylko ty wiesz, jak to jest
mieć pragnienia, co ziszczajš się jeno w snach.
Lecz co rano mamy wybór...
zapomnieć nasze sny...
lub żyć nimi.
Matka zaszyła tak mnie i pana Barkera, gdy byłam dziewczynš.
Tyle nocy spędzilimy na przyjemnych rozmowach.
Te szwy powstrzymajš was przed zbytkiem przyjemnoci
przed nocš polubnš. Ršczki na kołderce.
- Naprawdę była w Domu Siedmiu Frontonów? - Tak, wiele razy.
Mieszka tam teraz moja przyjaciółka, Mercy.
- Nie boisz się z niš przebywać? - Nie.
Boisz się przebywać ze mnš?
Ty bezecnico!
Ta pociel przeżyła trzy pokolenia!
To nie koniec, panienko! Porozmawiam z twojš matkš!
Gdzie to jest, ukochany?
Pokaż mi.
Nie rozumiem.
- Nie? - Nie.
Co to oznacza?
Dbasz o to?
To jestemy my.
Tylko to się liczy.
Doć rzeczywiste dla ciebie?
A to?
- Muszę wiedzieć, gdzie jest. - Co?
Znalazłam Malum.
Jest w grobie Coreya.
Alden ukrył je w grobie Coreya.
Ostrzegałam cię.
Wejcie w sen każdego człowieka jest niebezpieczne,
a ukochanego nadzwyczaj.
Mogła się zatracić i nigdy nie wrócić.
Trzymaj się z dala od jego głowy.
Mała suka podarła me zrękowinowe piernaty.
To twój dychajšcy smrodem smark zrobił dziurę w tych betach,
chcšc obłapiać mojš córeczkę!
Jeno w jej pocieli jest dziura.
Któż uwierzy tobie albo innemu Barkerowi?
Widzisz, moja droga? To działa.
Wszyscy wiedzš, żecie łgarze
i szalbierze, bogacšcy się kosztem innych.
Nie oczerniaj mojej rodziny, alboć sama cię uciszę.
Z czego rżysz, mała pindo?!
Barkerowie to może i szubrawcy, ale majš pienišdze
i to była dobra partia,
ale musiała wszystko popsuć swojš głupotš.
Kapitanie Alden, dokšd ci tak pieszno?
Donikšd.
Po prostu... wyszedłem zaczerpnšć powietrza.
Rozumiem. Nie przywykłe do miejskiego życia.
Ciało twe zapewne tęskni do dziczy.
Kapitanie?
Wybacz mi... nie wiem, co mnie opętało.
Przepraszam.
Kapitanie Alden, to zaszczyt...
i oby przyjemnoć widzieć pana.
Która panu odpowiada?
Wezmę najmniej trzy.
Sprytna dziewczyna.
Dzięki temu, co ukazała Dollie,
mieszczanie niezadługo ujrzš w Barkerach wiedmy.
Jedna jeno iskra może wszczšć pożogę.
Pomnisz, co ci mówiłam?
Tak.
Ale naprawdę się uda?
Jak opuszczę ciało?
Podšżaj za błogociš.
Wyprowadzi cię z ciała i za okno.
Bšd skupiona i pamiętaj,
musisz przestraszyć paniš Trask.
Niechaj ujrzy paniš Barker.
Musi powiedzieć wszystkim, że napadła jš pani Barker.
Rozumiem.
Wylesz mnie teraz?
Zamknij oczy.
Wyobra sobie dokšd zmierzasz.
Dollie?
Jeli nie nauczysz tego kota moresu, to obedrę go ze skóry.
To tylko sen.
Życie może być ledwie snem. Czemu się nim nie cieszyć?
Postaraj się nie ruszać, kapitanie Alden.
Co ty tutaj robisz?
Poznaję cuda boskich dzieł.
John?
Gdzie jeste, John?
Mary!
Mary, ocknij się!
Mary!
Mary! Mary!
Mary, obud się!
Mary! Mary, obud się!
- Mary. - Tituba...
Już dobrze.
Jeste w domu.
Czemu tam wróciła?
Mówiłam, żeby nie wracała.
I pozwoliła jej pójć samej pierwszy raz.
- Wszystko mogło się stać. - Wiem, przepraszam.
Chciałam go znów zobaczyć.
Straciłam kontrolę.
Odziej się. Pomożesz mi.
Dokšd idziesz?
Przynieć ci jabłko, a ty dojd do siebie.
Już dobrze
Daj mi to, dziewczyno.
Nie żyje!
Pani Trask nie żyje!
- Co zrobiła? - To, co Mary mi kazała.
Kazała ci jš przestraszyć, nie zarżnšć.
Zasłużyła sobie.
Mamy doć.
Doć bicia i wykorzystywania.
Nie będš już nas wykorzystywać. Żadnej z nas.
Doć tego.
Odsuńcie się!
Izaak! Isaac, co się stało?
Pani Trask została zabita. W okrutny sposób.
Ludzie uważajš, że winni sš Barkerowie.
Po tej kłótni i co widziała mała Dollie, teraz nazywajš ich wiedmami.
- Gdzie kapitan Alden? - Nigdzie go nie ma.
Ludzie, czekajcie!
Co wy robicie?!
Przeklęci Barkerowie!
Rzucajš na nas uroki.
Co uczynili?!
Przez nich zgniło ziarno!
Zabiła Goody Trask!
Dowody? Macie jakie dowody?!
Z drogi! Ty tam!
Wszyscy oszaleli! Trzeba ich powstrzymać!
Nie ma nic gorszego niż tłuszcza. Lepiej się nie wtršcać.
Jeste sędziš pokoju. Reprezentujesz prawo.
Prawo nic nie znaczy bez wsparcia ludu.
Przyjaciele! Sšsiedzi!
Mieszkańcy Salem, przestańcie!
Pomylcie co robicie!
Wiesz, że wiedmy istniejš! Sam nam powiedziałe!
A tu sš aż trzy!
- Co z nimi zrobicie! - Jeli nimi sš, dowiemy się.
- Ale nie w ten sposób! - Darujecie im?
Nie.
Nie, uwięzimy ich!
Posiedzš przez noc, aż opadnš złoci.
I wówczas, w wietle dnia,
przesłuchamy ich, jak nakazuje prawo!
Każdy z nas ma prawo się bronić, odpowiedzieć swym oskarżycielom!
Pani Trask nie żyje, zarżnięta niczym jagnię!
Prawda.
Zło dokonało już dzi dzieła.
Nie wspomagajcie go, czynišc więcej.
Nie pieszcie się do czynów, których odwrócić nie sposób.
Jeli sš winni teraz, będę równie winni nazajutrz.
Po sprawiedliwym procesie.
Prawdę rzecze. Zabierzcie ich do aresztu.
Czarownice! Mordercy!
Cotton, to był najodważniejszy czyn, jaki widziałam.
Jakby człek wsadzał głowę w paszczę lwa.
Wynagrodzę ci twš walecznoć.
A ja z radociš przyjmę nagrodę, lecz teraz nie pora.
Nie zaprzeczę swym uczuciom. Sš prawdziwe.
Nie chcę jednak być dłużej twym klientem.
Rozumiesz?
Chyba tak.
- Zobaczę cię znowu? - Tak.
Lecz teraz odejd...
póki się z tym nie uporam.
Wtedy wszystko będzie inaczej.
Przyrzekam.
Czekaj....
Siedem lat to doć, by czekać.
Nie.
Mary.
Wiem, że o tym niła.
Jeli chodzi o sny, masz tylko jeden wybór.
Zapominasz o nich...
lub żyjesz nimi.
A ja doć mam zapominania.
A jeli żyjšc nimi, stanš się koszmarami?
Liczymy się jeno my.
Zawsze czynisz wszystko prostym i łatwym.
Nie masz dzieci z Sibleyem.
Nie dbasz o niego.
Nigdy nie dbała o to, co myleli inni,
więc choć raz...
żyjmy dla siebie.
- Chciałabym, żeby to było możliwe. - A czemuż miałoby nie być?
Po prostu nie jest.
Chcę, żeby wyszedł.
Nie.
Dostałam od ciebie wszystko, czego chciałam.
Proszę, wyjd.
Co się z tobš stało?
Co przede mnš ukrywasz? Bo to jaki absurd.
Cóż...
szczęliwym, iż mogłem ci się przysłużyć.
Co to? Co się pali?!
Barkerowie! Płonš na stosie!
Co?!
- Z czyjego wyroku?! - Mojego.
Ojcze.
Widzę, że zbyt mocno wzbudziłem w tobie tę młodzieńczš ciekawoć.
Spójrz na siebie.
Otaczasz się tymi marnymi naukowymi narzędziami.
- Ojcze, oni mogli być niewinni. - Niewinni?
Niewinni czego?
Rodzina to nikczemników i pasożytów.
Nie było procesu ani przesłuchania.
Będš je mieli przed największym i najlitociwszym z sędziów.
I jeli uznani zostanš niewinnymi,
ufam, że Pan wynagrodzi im męki.
Ty jednakoż...
czy stałe się łbem zakutym?
Zasiewasz jedynie zabójcze ziarna zwštpienia.
Pojmujesz, że polujšc na wiedmy,
lepiej wysłać stu niewinnych na mierć,
nili jednej wiedmie pozwolić ujć z życiem?
Tak!
Teraz usišd.
Rozważ swe błędy.
Siadaj.
Dokšd idziesz?
O tej godzinie nie ma już kogo palić.
Zważaj na swe słowa, chłopcze.
Uważasz, że za stary, by cię ojciec wybatożył?
Spóniłe się.
Miałe nas uratować.
Lecz być może na to nie zasługujemy?
Ładne pogańskie malowidło, przyznaję.
Lecz nie na publiczny widok.
Dlategoż zdobi mš sypialnię,
gdzie wstęp majš jeno moi najbliżsi.
Jak ty, mój drogi Increase.
Przyjemnoć niewysłowiona widzieć cię.
- Jak Londyn i dwór królewski? - Sprzedajny, jak zawsze.
Król przyznał nam nowy przywilej,
pełne prawo do tych ziem.
Obiecał też nowego gubernatora na wiosnę,
człeka obytego w sztuce wojny,
by pomógł nam wyplenić pogańskich dzikusów raz i na zawsze.
To twa bezsporna zasługa. Dla nas wszystkich.
W rzeczy samej.
Płynšc do domu, byłem pełen uniesienia.
Mógłbym żeglować na samych nadziejach.
Powinienem był przewidzieć, że siły zła
- stanš mi na drodze. - Kto?
Szpiedzy Francuzów?
Wiedmy.
Naturalnie zrobiły, co mogły.
Zatrzymały wiatr i uwięziły statek. Rozsiały zarazę i herezję.
Wielu zmarło.
Lecz nie na próżno.
Dzięki Bogu ocalałe...
i wylšdowałe u naszych brzegów, by owiecić to ociemniałe miasto,
jak Słońce powracajšce po najczarniejszej z nocy.
Mary Sibley,
obojętnie jak czarna noc,
twe oczy wcišż lniš tak jasno.
Wierzę, iż mój stary przyjaciel, George,
mimo swych katuszy, to najszczęliwszy człek w Salem.
A skoro o nim mowa, chciałbym go zobaczyć.
- Mogę? - Bardzo niedomaga.
Obecnie wypoczywa.
Musisz przyjć jutro.
Pewnam, że sam twój widok ucieszy go niepomiernie,
jak i mnie.
Twa obecnoć w Salem to panaceum dla nas wszystkich
w tych mrocznych czasach.
Jak długo cieszyć nas będziesz swš uzdrawiajšcš obecnociš?
Póty...
póki ostatnia wiedmia kurwa Diabła w Salem
sczenie.
Tłumaczenie i synchro: Sabat
.:: GrupaHatak.pl ::.