No dalej, z drogi. Przesuńcie się.
Idziemy.
Przepraszam pana.
Madame Vastra, dzięki Bogu.
Mogę się założyć, że nie widzielicie wczeniej czego takiego.
- Nie, od kiedy byłam małš dziewczynkš. - Spory, prawda?
Dinozaury z reguły były tej wielkoci. Mylę, że to ona".
- Nie były takie, widziałam skamieliny. - Byłam tam.
Dobrze, wszystko w porzšdku,
ale co właciwie ten dinozaur robi w Tamizie?
Musiała się przenieć w czasie. Jenny?
Przenieć się w czasie?
Czy ona się czym dławi?
Chyba co się jej zaklinowało w gardle.
- Jak mogła przenieć się w czasie? - Nie wiem.
Może co zjadła.
Odsuńcie się. Odsuńcie się...
Chyba włanie złożyła jajo.
Wypluła budkę policyjnš.
Martwi mnie twoja ignorancja w dziedzinie biologii.
To TARDIS.
Na to wyglšda.
Zajmiemy się tym, inspektorze.
A co, jeli to co się rozzłoci?
Ułóżcie te wietliki na brzegach rzeki i mostach,
tak, żeby otaczały to stworzenie w szeciometrowych odstępach.
Co to robi?
Emituje sygnały, które sprawiš, że nie wyjdzie poza ich granicę.
Jenny, Strax...
...za mnš.
Więc to on, Doktor?
Wielki dinozaur z odległej przeszłoci włanie zwymiotował niebieskš budkę
z innego wiata. Nie powinna od razu przechodzić do konkluzji.
Strax, mógłby?
Halo? Wyjd z pudła i poddaj się ku chwale Sontarańskiego Imperium.
Doktorze?
Gonił mnie wielki dinozaur, ale chyba mu się wymknšłem.
pišcy?
Proszę pana?
Niemiały? Kichajšcy? Ogłupiały?
Zrzędliwy!
O, wy dwie!
Ta zielona i ta nie-zielona.
Albo na odwrót, nie uprzedzam się!
Pamiętacie...
...to cudo, nie-mnie, tę cišgle-pytajšcš?
Imiona? To nie moja działka.
- Clara! - To może być Clara, a może i nie - to loteria.
- Jestem Clara! - Niewykluczone!
O, zamknij się!
Też macie wielkiego dinozaura!
Paniš dinozaur, wybacz.
Doktorze, posłuchaj. Musisz musisz się uspokoić.
I wcale nie flirtuję!
Co poszło nie tak.
Nie tak? Co poszło nie tak? Zregenerowała się?
Pamiętam cię.
Ty jeste Ršczka!
Była małš głowš robota, a teraz...
...pozwalasz sobie!
Zmniejsz częstotliwoć.
- Słucham? - Twoje dwiękowe latarenki, wyłšcz je.
- Boli jš przez nie głowa. - Kogo boli głowa?
Mojš nowš przyjaciółkę!
- To tylko słowa, nie wpadaj na żadne pomysły. - Skšd wiesz?
Claro, proszę cię! Przecież wiesz, że mówię po dinozaurzemu.
On nie jest Clarš, ja jestem Clarš.
Cóż, jestecie podobnego wzrostu. Chyba powinnicie nosić plakietki.
Dlaczego to robicie? Dlaczego...
Robicie się ciemni...
Przestańcie się trzšć.
Nie trzęsiemy się.
Nieważne! Pięć minut przerwy!
Co teraz?
Nie rozumiem, kim on jest? Gdzie jest Doktor?
Tutaj.
To on.
To Doktor.
A więc zaczynamy od poczštku.
Głęboki oddech
Tłumaczenie: Lierre & Gingerstorm Gallifrey.pl
Po prostu nie potrafię tego zrozumieć. Nie wiem, co się dzieje.
Kto wynalazł to pomieszczenie?
Doktorze, proszę, musisz się położyć.
To zupełnie nie ma sensu. Zobacz, tu jest tylko łóżko.
Dlaczego tu jest tylko łóżko?
Bo to sypialnia! Pomieszczenie, w którym się pi.
Dobra, a co robisz, jak nie pisz?
Wychodzisz z pokoju.
To pomieszczenie służy tylko do tego, żeby tu spać?
Ale po co? To marnowanie całego pokoju!
I nie patrzcie w to lustro, doprowadza mnie do szału.
Doktorze, proszę, musisz się położyć, cišgle zasypiasz.
Oczywicie, że tak, tu jest tyle łóżek!
Dlaczego cišgle mówicie w taki sposób?
Co się stało z waszym akcentem?
Z jej akcentem jest wszystko w porzšdku.
Brzmicie tak samo! To zaraliwe.
Brzmicie jak Anglicy.
To jaka pomyłka!
Doktorze, potrzebuję twojej pomocy.
Nareszcie kto, kto mówi poprawnie.
Mam problemy ze snem.
Nie przejmowałbym się tym, nigdy nie przejmuję się spaniem,
drzemię na stojšco. - O, to interesujšce.
I kiedy sobie robisz takie drzemki?
Generalnie, kiedy kto inny mówi.
Lubię omijać te momenty, to wielka oszczędnoć czasu.
Pomóż mi, Doktorze.
Wprowad do mojego umysłu projekcję idealnego snu.
Znaczy, chcesz mentalnego połšczenia ze mnš?
Mój umysł byłby dla twojego jak bliskie spotkanie z fortepianem.
Bšd delikatny.
Spróbuję. Przygotuj się.
Fortepian...
Lubię małpy, sš strasznie zabawne.
- Rozumiem! Więc ludzie to małpy, tak? - Nie, skarbie.
Ludzie to człekokształtni.
Mężczyni to małpy.
- Co teraz? - Musi odpoczšć.
Co zrobimy? Jak go naprawić?
- Naprawić? - Zmienić go z powrotem!
Jenny... będę w mojej komnacie.
Mogłaby przygotować mojš zasłonę?
Dlaczego, spodziewamy się obcych?
Wyglšda na to .
że jeden już tu jest.
Co zrobiłam nie tak?
Dinozaur nie wyglšda na specjalnie szczęliwego.
Co mu jest?
Nie mam pojęcia. To Doktor mówi tutaj w jego języku.
Wybaczy pani, żona nie lubi czekać.
Skšd ma tę twarz?
Dlaczego ma zmarszczki? Jest nowa.
Dlaczego jego włosy sš siwe? Dopiero je dostał.
To cišgle on, proszę pani. Widziała pani, jak się zmieniał.
- Wiem. Ja Wiem, tak. - Dobrze.
- Po prostu - Tak?
Nic.
Gdyby Gdyby Vastra była inna, gdyby zmieniła twarz...
Gdyby nie była tš, którš lubisz...
Nie lubię jej, proszę pani.
Kocham jš.
A jeli chodzi o zmiany, cóż, jest jaszczurkš.
Samotnoć.
wiat, który drżał po moimi stopami...
...drzewa...
...i niebo, zniknęły...
...samotnoć...
...samotnoć.
Tłumaczysz?
Wiatr mnie kšsa...
...a wiat jest taki szary...
...całkowita samotnoć.
Nie widzš mnie.
Kto nie może jej zobaczyć? Chyba cały Londyn jš widzi...
Chłopcze? Madame Vastra czeka.
W porzšdku.
Doprowadzę cię do jej komnaty. Mogę wzišć twój płaszcz?
Nie mam płaszcza.
- Więc co to jest? - Ubrania.
Mogę wzišć twoje ubrania?
Raczej nie.
- Nosisz kapelusz? - To włosy.
Nie, mylę, że to kapelusz. Mogę sprawdzić?
- Oczywicie nie jest prawdziwy. - Więc co to jest?
- Rzšd. - Rzšd?
Tak, i ich normalne sztuczki.
To dinozaur, Alf! Prawdziwy dinozaur.
Nie przepuciłbym im tego.
Wygadujesz głupoty, Alfie.
Nie wracaj zbyt póno.
- Znasz mnie. - Tak, znam!
To szyja. Z szyjš jest co nie tak.
Nie wyglšda realistycznie.
Masz dobre oczy.
Tak, tak się składa, że wzrok mam bardzo dobry.
To mój największy dar.
Przyjmuję go.
Co?
Twój dar.
Ja mam złe oczy.
A wtedy?
- Dlaczego zasłaniasz twarz? - A wtedy?
Połknšł nas dinozaur. Może zauważyła.
Jak do tego doszło?
Nie wiem, nie wiem Rozbijalimy się.
Doktor zniknšł, TARDIS oszalała.
Nie zniknšł, pi na górze.
Zmienił się.
Zregenerował się, odnowił.
Odnowił, jasne.
Umiechasz się cynicznie.
Wcale się nie umiecham.
Nie, ale ja widzę, co skrywa zasłona.
Czym cię rozbawiłam?
Odnowił się". On nie...
Nie wyglšda na odnowionego, tylko na starszego.
- Mylała, że jest młody? - Wyglšdał młodo.
Wyglšdał jak przystojny dżentelmen, przyjaciel, może nawet kochanek.
Cicho!
Ale jest Doktorem.
Przemierza wszechwiat od niezliczonych stuleci,
widział, jak gwiazdy zmieniały się w proch.
To jak flirtowanie z łańcuchem górskim.
Nie flirtowałam z nim.
On flirtował z tobš.
Jak?
Wyglšdał młodo. Mylisz, że dla kogo?
Dla mnie?
Dla wszystkich.
Moja zasłona i jego twarz majš tę samš przyczynę.
Jakš?
Najstarszš z przyczyn...
Potrzebę akceptacji.
Jenny i ja jestemy małżeństwem, a jednak dla zachowania pozorów
udajemy przed ludmi, że jest mojš służšcš.
A jednak, gdy jestemy same, też ci nalewam herbatę.
- Cicho. - Dobry sposób, prawda?
Noszę zasłonę, by ukryć to, co wielu nazwałoby brzydotš.
Nie noszę jej z uprzejmoci,
ale po to, by móc ocenić ich serca.
Osšdzasz mnie?
Doktor zregenerował się w twojej obecnoci.
Zniknšł młody człowiek. Opadła zasłona. Zaufał ci.
Osšdzasz go?
Jak miesz?
Drzwi. Nuda. Nie dla mnie.
To dla mnie!
Marek Aureliusz, rzymski cesarz,
ostatni z pięciu dobrych cesarzy, stoik.
Doskonały basista - Doktor potrafi dobrać zespół.
Jedyny plakat, jaki kiedykolwiek miałam w pokoju, jako nastolatka.
Nie wiem, za kogo mnie pani uważa, Madame Vastro,
ale nigdy nie interesowali mnie młodzi, przystojni mężczyni.
Jeli kto mógłby flirtować z łańcuchem górskim,
to najpewniej ja!
To, że moja liczna buzia zawróciła ci w głowie
nie znaczy, że łatwo się rozpraszam!
Przepraszam!
Cóż...
Niech mnie!
Wreszcie jaka rysa.
Byłam ciekawa, jaka jeste, gdy się irytujesz.
Małżeństwo!
Doktor nas potrzebuje, a najbardziej ciebie.
Zagubił się w sobie samym. Musimy go sprowadzić do domu.
Kiedy zdjęła zasłonę?
Kiedy przestała jš zauważać.
Ty tam, laska!
Przepraszam, to moja wina.
Mój statek utknšł w twoim gardle. Zdarza się.
Sprowadziłem cię tu przez przypadek. Najczęciej tak poznaję dziewczyny.
Ale nie martw się, zawiozę cię do domu.
Zrobię, co w mojej mocy.
Będziesz bezpieczna.
Wrócisz do domu.
Przestań.
Czyja to sprawka? Nie rób tego!
- To ze strony rzeki! - Dinozaur!
Strax, sprowad powóz!
Stać!
Uwolnię cię od tej bestii!
Słucham?
Cicho, mówiłem do konia!
- Co pan robi? - Naprzód!
Z drogi, plebsie!
Jurajski alarm!
Lewo!
Nie, nie! Prawo, prawo, prawo!
Nowe dłonie, jeszcze nie rozróżniam.
Jak sšdzisz, co się stało?
Co diabelskiego!
Nie powinnimy powiedzieć Doktorowi?
Nie powinien jeszcze wstawać.
Uważaj na zakrętach, jest lisko!
Strax! Szybciej!
Tak lepiej!
Przepraszam.
Tak mi przykro.
Co on tu robi?
Sš kłopoty - gdzie miałby być?
Była przerażona.
Przerażona i samotna.
Sprowadziłem jš tu, a oni...
Kto mógł zrobić co takiego?
Nie.
Słucham?
Nie.
To złe pytanie na poczštek.
Zapytać należy: jak?
Tkanki się spopieliły...
Nie, nie, cicho!
Macie pudding zamiast mózgu?
Spójrzcie na siebie.
Czemu nigdy nie spotykam sensownych gatunków? Planeta puddingogłowych!
Doktorze...
Wiem, że jest ci żal, ale musisz się uspokoić i porozmawiać z nami.
Jak brzmi pytanie?
W sercu Londynu spłonšł dinozaur.
Został popiół i dym.
Pytanie brzmi...
Czy były już podobne sprawy?
Tak! Na Boginię, były!
A oni tylko się gapiš!
Drugie pytanie.
Skoro puddingogłowi się gapiš...
To kim jest on?
Całe widowisko nie zrobiło na nim wrażenia.
Mylisz, że to ?
- Co on robi? Utopi się! - Wštpię.
- Dlaczego? - Dokonano zbrodni.
Doktor przyjšł sprawę.
Jeli chcemy go znaleć, musimy zrobić to samo.
Szybko, ziemskie cierwa! Tutaj. Ostrożnie!
Dobrze. Ostrożnie.
Jedna rysa i wasze rody zostanš wymazane z czasu i przestrzeni.
Strax!
Dzień dobry, panno Claro. Wreszcie wstała.
Znalazłe TARDIS.
Taktyka wojskowa. Doktor się nie znalazł,
ale zawsze przyjdzie do swojej budki.
W ten sposób wywabimy go z londyńskich niebezpieczeństw
do bezpiecznej przystani
i roztopimy go w kwasie.
Jeste pewien?
I nie roztopimy go w kwasie. Stare nawyki.
- Wysłać ci Timesa"? - Jasne.
- Jenny! - Dzień dobry, Claro. - Dzień dobry.
Co robimy? Szukamy go?
Nasi ludzie zostali wysłani.
Jeli kto go może znaleć, to włanie oni.
Madame Vastra jest teraz zajęta sprawš fałszerstwa Conka-Singletona.
A na kolację będzie Camberwell, truciciel dzieci.
Na kolację?
Jak tylko skończy go przesłuchiwać.
Lepiej zejć z drogi,
może być głono.
Panna Clara!
Lepiej wyglšdasz, gdy nie pisz.
Dzięki, Strax!
Przepraszam, to kwestia wiatła. Dalej wyglšdasz okropnie.
Mogę czym służyć?
Nie, dzięki. Może trochę wody.
Proszę bardzo.
Nie krępuj się, już prawie skończyłem.
Naprawdę, w porzšdku, sam się w niej myłem.
Jako straciłam ochotę.
Naprawdę?
Może więc czas na...
obowišzkowe badanie medyczne.
Powiedz aaa",
Nie otworzyła ust.
Patrzysz mi do oka.
Och, rzeczywicie.
Łatwo się pomylić.
Ciekawe.
Co?
Wypierany narcyzm, lady pasywnej agresji
i wielu umięnionych sportowców.
Gdzie?
W twojej podwiadomoci. Czy to sport?
Możliwe.
Przestań.
Przejdmy do tułowia...
Doskonale.
Wspaniała ledziona! Gratuluję.
27 lat, przewidywana długoć życia...
Wystarczy.
Jest całkiem niele.
Ale będziesz musiała uważać na zatrzymywanie płynów. Będzie ciężko.
- Możesz się ubrać. - Jestem ubrana!
Rzeczywicie.
Po co to robisz?
Jeli mamy razem służyć, musisz być u szczytu możliwoci.
Razem służyć?
- Doktor wróci, prawda? - Miejmy nadzieję.
Nie zostawi mnie tutaj.
Nie przejmuj się nim, chłopcze.
Do tej pory jaki wieniak na pewno poderżnšł mu gardło.
- Szczypie. - Szczypie?
Powietrze...
Szczypie i jest mokre.
Jest zimno!
Racja. Zimno. Wiedziałem.
Potrzebuję
Ubrań.
Potrzebuję czego do ubrania. I długiego szalika.
Nie, nie, to już było, wyglšdałem głupio.
Widziałe już kiedy tę twarz?
Nie.
Na pewno?
Proszę pana, nigdy nie widziałem tej twarzy.
To dziwne, bo ja na pewno widziałem.
Nigdy nie wiem, skšd się biorš moje twarze.
Po prostu się pojawiajš. Pstryk, nowa twarz.
Chod, przyjrzyj się, no chod, patrz, patrz, patrz!
Cała pomarszczona, a nic jej nie marszczyło.
Kto mi pomarszczył twarz?
Zdarza ci się patrzeć w lustro i myleć Widziałem już tę twarz"?
Tak.
Naprawdę? Kiedy?
Zawsze, gdy patrzę w lustro.
No tak, tak, tak.
Racja. Ale moja twarz jest nowa.
Dlaczego włanie ta?
Dlaczego takš wybrałem?
Jakbym próbował sobie co powiedzieć,
co sobie udowodnić. Ale co byłoby tak ważne,
że nie mogłem powiedzieć samemu sobie, co mylę?
To nie sš pytania retoryczne, możesz się włšczyć.
- Nie podoba mi się. - Co? - Twoja twarz.
Mi też nie.
Wszystko jest w porzšdku aż do brwi.
Potem zaczyna się obłęd. Spójrz na nie!
Sš agresywne.
Można nimi otwierać butelki!
To prawda, proszę pana, to potężne brwi.
Sš gniewne! O wiele bardziej niż reszta twarzy.
Sš niezależnie gniewne.
Pewnie chcš dokonać secesji od reszty twarzy
i ogłosić niepodległoć.
To takie szkock Jestem Szkotem. Zeszkociłem się?
O, tak, zdecydowanie jest pan Szkotem.
To słychać.
To dobrze!
Doskonale, jestem Szkotem, jestem Szkotem!
Jestem Szkotem.
Teraz dopiero mogę na wszystko narzekać!
- Daj mi płaszcz. - Nie.
- Zimno mi. - Mi też.
Zimno mi.
Po co obaj mamy marznšć? Daj mi płaszcz.
Daj mi swój płaszcz!
Moment. Cicho, cicho!
Cicho!
Co przegapiłem, co tu było, co...
Co to było, co widziałem?
To widziałem!
Spontaniczny samozapłon!
Cóż to za diabelstwo?
Nie wiem, ale winni sš Anglicy.
Spontaniczny samozapłon.
- Miłoć od pierwszego wejrzenia? - Chyba tak.
Istnieje teoria, że ludzie nawet bez żadnego bodca mogš... wybuchnšć.
Nie musisz ze mnš flirtować, jestemy małżeństwem.
To naukowy nonsens, oczywicie.
Małżeństwo?
Dziewięć podobnych przypadków
płonšcych ludzi zgłoszono w ostatnim miesišcu.
Uważasz, że nie były spontaniczne.
Ten, kto zabił dinozaura, ma na koncie co najmniej dziewięć ofiar.
Wszyscy zginęli w taki sam, spektakularny sposób.
Mylałam, że mnie malujesz!
Pracuję.
Po co miałam pozować?
Rozwietlasz pokój. Unie głowę.
Nie rozumiem, po co to robię!
Dla sztuki?
Po co tak całkowicie niszczyć ciała?
To niełatwe i przycišga uwagę. Co może dawać?
Co?
Ukrywa dowody.
Dowody?
Dziwna teoria, ale pasuje do faktów.
Niszczšc ciało można ukryć to,
że czego w nim brakuje.
Brakuje w ciele?
Madame Vastro!
Clara, doskonale. Ubrania zostaw na krzele.
Patrzcie!
Bardzo dużo ogłoszeń. Dziwna nowa moda.
Nie, patrz!
Tutaj.
Proszę pani?
Gra się rozpoczyna. Będziemy potrzebować dużo herbaty.
W reszcie gazety nie ma nic ciekawego,
nawet w nekrologach.
Nie wiemy, czy to od Doktora.
Oczywicie, że od niego.
Nazywa mnie Niemożliwš Dziewczynš!
Proponuje lunch, ale kiedy i gdzie?
Po drugiej stronie?" Drugiej stronie Londynu? Mało konkretne.
Może drugiej stronie regeneracji, jak już dojdzie do siebie?
Mam zgadnšć, gdzie się spotykamy?
Może o to chodzi.
Może masz udowodnić, że cišgle go znasz.
To musi być ważne dla kogo, kto nie zna samego siebie.
To nie ma sensu. On nie lubi zagadek.
Nie jest tak skomplikowany i szybko się rozprasza.
Więc...
Ujmujšc to jak najprociej...
Po drugiej stronie".
- Co nie tak? - Nie wiem, może zapach?
Wszędzie go czuję.
Skšd masz ten płaszcz?
Kupiłem.
Gdzie?
- W sklepie. - Nie.
Może od bezdomnego.
Nie masz pieniędzy.
Miałem zegarek!
Nie! Był piękny.
Mój ulubiony.
Zamieniłe ulubiony zegarek na taki płaszcz. Kiepski interes.
pieszyło mi się, strasznie mierdziało.
Nie, nie...
Nie umiechaj się.
Umiechnę się pierwsza i będziesz wiedział, że już można się umiechać.
- Jeste na mnie zła? - Nie.
Ale gdybym była, to byłaby twoja wina i...
- Tak, jestem zła. - Zgadłem.
Jestem bardzo zła.
- Byłaby równie zła, gdybym nie zmienił twarzy? - Tak!
Dlaczego?
Jak normalna osoba chce się z kim spotkać,
to co robi?
Kontaktuje się i proponuje spotkanie.
A jaka osoba zostawia tajemniczš notkę w kolumnie z ogłoszeniami?
Wolałbym nie mówić.
Nie krępuj się, mów.
Powiedziałbym, że to niewyżyty egocentryk uzależniony od gierek.
Dziękuję.
Co pozostało bez zmian.
- To się nigdy nie zmieni. - Nie, raczej nie.
Clara, tak naprawdę to...
Nie chcę, żeby się zmieniała.
Żaden problem, serio.
Zobaczyłem ogłoszenie i chętnie się przyłšczyłem do zabawy.
Nie.
Nie, ja nie zamieciłam ogłoszenia. Ty to zrobiłe.
- Nie, to nie ja. - Ty zamieciłe, ja rozgryzłam!
Niemożliwa Dziewczyna, lunch?
To OD Niemożliwej Dziewczyny.
DO Niemożliwej Dziewczyny.
Skoro to nie ja i nie ty to kto?
Chwila. Niewyżyty egocentryk uzależniony od gierek"?
- To pułapka. - To było o mnie? - Mniejsza z tym.
- To ważne! - Clara...
Mówiłe o mnie?
To, co się tu teraz dzieje,
jest ważniejsze od twojego egocentryzmu.
Nic nie jest ważniejsze od mojego egocentryzmu!
- Naprawdę to powiedziała. - Nie wspominaj o tym więcej!
To pułapka próżnoci.
Tak cię zajmuje zachwycanie się sobš,
że nawet nie wiesz, że wkładasz głowę prosto w pętlę.
Co robisz?
To nie jedyny siwy, jeli planujesz łowy.
Masz problem z siwymi?
Gdyby nowe włosy urosły mi siwe, to chyba bym miała.
- Na pewno. - Słucham?
Za krótki.
Tylko ten odstawał.
Na pewno chciała się go pozbyć.
Chcesz mi co powiedzieć?
Próbuję zmierzyć zaburzenia przepływu powietrza.
Jeste nudny.
Ze wszystkimi w tej sali jest co nie w porzšdku.
- Nie mylisz tak zawsze? - Spójrz na nich.
- Nie patrz! - Powiedziałe, żebym patrzyła.
Patrz bez patrzenia.
Nic im nie jest. Po prostu jedzš.
Czyżby?
Nie. Nie jedzš.
Nie robiš jeszcze czego.
Nie oddychajš.
Co robimy?
Nie chcesz jeć?
Straciłam apetyt.
- Jak szybko odkryjš, że jestemy inni? - Szybko.
Co możemy zrobić?
Jak długo możesz wstrzymywać oddech?
Możemy po prostu wyjć, jakbymy zmienili zdanie.
- To się zdarza. - Jasne.
Możemy jeszcze raz spojrzeć w menu...
Czym oni sš?
Nie wiem. Ale nie martw się, nie takie pytanie należy zadać.
Pytanie brzmi: co to za miejsce?
Co to za miejsce?
Nie wiem.
Nie ma kiełbasek?
Czy ty...
Nie ma też obrazków. Macie menu dla dzieci?
Danie dnia?
Wštroba.
Nie lubię.
ledziona. Pień mózgu. Oczy.
Dobrze się sprzedajš?
Chyba mu nie chodzi o menu.
To my jestemy w menu.
Płuca. Skóra.
Przepraszam.
Robot w masce.
To twarz.
Bardzo przekonujšca.
Nie, to twarz.
Tak.
- Co tak? - Mamy menu dla dzieci.
Musimy podziwiać ich niezwykłš sprawnoć.
Ja chyba jednak nie będę.
Halo?
Jeste szefem?
Chcę rozmawiać z szefem.
To nie jest prawdziwa restauracja.
Cóż...
Raczej zautomatyzowana stacja poboru organów.
Sweeney Todd bez pasztecików.
Gdzie jestemy?
W starożytnym statku kosmicznym pogrzebanym przez stulecia.
A właciwie w spiżarni.
Czemu nikt po nas nie przychodzi?
Żyjemy.
Żywi w spiżarni.
To tańsze niż mrożenie.
- Gotowa? - Do dzieła.
- Nie pozwól mu się odtoczyć. - Nie.
Mamy tylko jednš szansę.
Następnym razem spraw sobie taki, który się nie toczy.
Teraz!
- Masz go? - Prawie...
- Czasami tęsknię za Amy. - Za kim? - Nieważne.
Nie chyb!
Czy ja w co trafiłam?
Symbolika!
Powinien mieć sterowanie głosowe.
- Na litoć, ma, prawda? - Nie chcę o tym rozmawiać.
Doktorze?
Upiony.
- Skšd wiesz? - Nie wiem. Mam nadzieję.
To oni zabili dinozaura?
Jeżeli zbierajš organy, dinozaur byłby niezłš zdobyczš.
Po co robotom organy? Kosmiczni Burke i Hare?
Nie, ale to niezła teoria.
Androidy szukajšce częci zamiennych, co mi to przypomina...
Kapitanie mój, kapitanie!
Widzi nas?
- Upiony. - Miejmy nadzieję?
Patrz!
Ładuje się. pi.
- Nie wie, że tu jestemy. - Na pewno?
Tak albo nie, jedno albo drugie.
Pół-człowiek, pół-robot. Cyborg?
Spójrz na jego ręce.
Co z nimi?
- Patrz. - Patrzę.
Sš różne. Pochodzš z różnych ciał.
Nie rozumiem.
To nie twoja wina.
To nie jest normalny cyborg.
To nie człowiek zmieniajšcy się w robota,
ale robot zmieniajšcy się...
w człowieka. Częć za częciš.
Po to im ta restauracja.
Potrzebujš stałych dostaw częci.
Skórę można wyprawić, ale organy gnijš. Rzymski metal...
Ciekawe, jak długo tu sš,
ile zostało z oryginałów.
Oczy wyglšdajš wieżo.
Obudził się?
Budzi się chyba.
Chodmy.
Już to kiedy widziałem. Co przegapiłem!
- Doktorze! - To nowa głowa, włšcza się!
Chod!
Już to widziałem!
Popiesz się, uciekajmy stšd.
Doktorze!
Szybko!
Za wolno. Nie ma sensu, żebymy oboje wpadli w ich ręce.
Daj mi rubokręt!
Może mi się przydać.
Doktorze?
Czego jeszcze nie robiš".
Nie oddychajš".
Na jak długo możesz wstrzymać oddech?"
Przyprowadzić jš.
Przestańcie wszyscy, natychmiast.
Pierwszy dzień.
Jeli się nie uspokoicie,
wszystkich was wyrzucę ze szkoły!
No, dalej!
Gdzie ten drugi?
Był kto z tobš. Gdzie on jest?
Gdzie jest drugi?
Powiesz nam...
...albo zginiesz.
Co powiedziałe?
Powiesz nam.
- Albo co? - Zginiesz.
No, dalej!"
No, dalej.
Zrób to.
Nie odpowiem na żadne pytanie,
więc musisz mnie zabić.
Same pogróżki to za mało.
- Powiesz nam, gdzie jest drugi. - Nie.
- Umrzesz. - Zabij mnie.
Jeli nie, to...
Nie uwierzę w żadnš grobę.
Jeli umrę, to...
Nie będę mogła wam powiedzieć, gdzie on jest, więc...
Chcecie utrzymać to miejsce w tajemnicy, prawda?
Nigdy nie zaczynaj od najostrzejszej groby.
Po tym możesz się tylko cofać.
Ludzie odczuwajš ból.
Od większej do mniejszej groby, o tym mówiłam: cofasz się.
Informacja może zostać uzyskana poprzez zadanie cierpienia.
Próbujesz mnie przestraszyć?
Bardzo się boję, że mnie zabijesz...
Ale wytrzymam straszny ból
przez długi czas zanim udzielę ci informacji,
która jest gwarancjš mojego przetrwania. Masz dużo czasu?
Możesz mi zaoferować życie, a nie straszyć jego odebraniem.
Możemy negocjować.
Okej, okej, okej! Okej, tak,
tak, tak, płaczę.
Bo bardzo się boję.
Jeli cokolwiek wiesz o ludziach, to znaczy, że...
masz poważne kłopoty.
Nie będzie negocjacji.
Nie masz wyboru.
Odpowiem na twoje pytanie, jeli ty odpowiesz na moje.
Nie będziemy odpowiadać.
Na zmianę, ja zacznę. Dlaczego zabilicie dinozaura?
- Nie będziemy odpowiadać. - Dlaczego zabilicie dinozaura?
- Nie będziemy odpowiadać. - To możesz mnie od razu zabić,
bo nie odezwę się, póki nie powiesz.
Nerw wzrokowy dinozaura pomógłby w naprawie systemu.
Spalilicie całego dinozaura, bo potrzebowalicie częci zamiennej?
Nie, chwila.
Wiesz, co jest w nerwie wzrokowym dinozaura,
więc musielicie je już kiedy spotkać.
Gdzie jest drugi?
Od jak dawna się przebudowujecie?
Spójrz, w jakim jeste stanie!
Masz w sobie co stałego? Po co to wszystko?
Dotrzemy do ziemi obiecanej.
Ziemi obiecanej?
Gdzie jest drugi?
Nie wiem.
Ale wiem, gdzie będzie Gdzie zawsze się pojawi.
Jeli Doktor jest cišgle Doktorem...
Przybędzie mi na pomoc.
Mam rację? Proszę, Boże, obym miała rację.
Czeć, czeć, głupie roboty z zarania dziejów,
dzięki za informacje.
Płaczšca dziewczyna, nie mielicie szans.
Przestań!
To wasze ródło mocy i choć jest doć słabe,
mogę z jego pomocš wysadzić ten pokój,
jeli co mi się nie spodoba,
a nie lubię karaoke i mimów, więc miejcie się na bacznoci.
Widzisz, Claro?
Tak się przebiera za Droida.
Nie miałam czasu, zostawiłe mnie nagle.
Przykro mi. Nie, nie jest, adrenalina wyzwala w tobie geniusz.
Nie miałe szans.
Nie próbuj kontrolować kogo z obsesjš kontroli.
Nie mam obsesji!
Tak, proszę pani.
Co tu robicie?
Dlaczego nas zaprosilicie?
Ogłoszenie w gazecie...
To bylicie wy, prawda?
Nienawidzę się mylić w miejscach publicznych. Zapomnijcie.
Clara, wypowiedz słowo.
- Jakie słowo? - Nie wysłałaby cię bez słowa.
- Nie chcę. - Już je zgadłem.
Geronimo!
W imieniu Imperium Brytyjskiego nakazuję wam odrzucić broń!
- Strax! - Wybacz.
Mówiłam, żeby poszedł schodami.
Patrz, kawaleria.
Spaliłem starożytne, piękne stworzenie
dla jednego cala nerwu wzrokowego.
Co chcesz osišgnšć, człowieku?
A ty? Vastra?
Oddziały na górze zostały pokonane z maksymalnymi stratami po stronie wroga.
- Zostały też wezwane władze. - Posłała po policję?
Powinnimy zaczšć to robić.
Możesz nas zniszczyć,
ale twoja restauracja i tak zostanie zamknięta.
To miało zabrzmieć inaczej.
Zniszczymy was.
Wcale nie.
Działasz logicznie. Masz ograniczenia.
Zabijasz, by przetrwać, nie jeste mordercš.
Nie jest? To rzenia!
Różni się od innych restauracji? Nie jeste wegetariankš.
Zabicie nas niczego nie zmieni.
- Po co to wszystko? - By znaleć ziemię obiecanš.
Masz miliony lat, powiniene już wiedzieć, że ona nie istnieje.
Szukam raju.
Ja też, i nigdy go nie znajdę.
Doktorze!
Zostawię kapsułę ratunkowš, zniszcz jš, jeli to konieczne.
Kapsułę ratunkowš?
Ten statek ma miliony lat, nigdzie nie poleci.
Został naprawiony.
Czym?
Wami.
Pozycje obronne!
Doktorze! On ucieka!
On nie jest głupi, nie pójdzie za mnš.
To włanie to miejsce, chod ze mnš.
Zamierzamy odejć.
Jeli zamierzacie nas powstrzymać,
przejdmy może do rzeczy.
Dobry Boże, co tym razem?
Restauracja jest zamknięta.
Nie wpuszczaj nikogo. Niech nkt tam nie wchodzi!
Co ty robisz?
Mam straszne przeczucie, że będę musiał cię zabić.
Pomylałem, że może chciałby wczeniej się napić.
Ja bym chciał.
Uważaj!
51 wiek, tak? Wehikuł czasu rozbił się w przeszłoci.
Próbujecie wrócić do domu dłuższš drogš.
Szukamy ziemi obiecanej.
Cišgle to powtarzasz.
Zrobilicie ze starego statku restaurację,
ale tracicie tylko czas, on nigdy nie poleci.
Kapsuła ratunkowa jest sprawna.
Nie możesz naprawić statku ludzkimi narzšdami.
To naprawdę brzmi znajomo.
Sprytne. Co jš zasila?
Skóra.
Biegnij na posterunek! Potrzebujemy pomocy!
Co mam im powiedzieć?
Id!
Jak sšdzisz, ilu, moja droga?
Więcej niż na górze, 20, 30?
Ci na górze byli tylko przynętš.
Ci sš gotowi do walki. Przewiduję wyzwanie.
Nie martw się, chłopcze, zginiemy w chwale!
"SS Maria Antonina".
Droidy naprawcze żerujšce na ludzkich ciałach.
To wszystko jest znajome, ale nie mogę skojarzyć.
Jak mnie zabijesz?
"Siostrzany okręt Madame de Pompadour".
Nie, nie wiem.
Jak mnie zabijesz?
Może najpierw się napijesz? To takie ludzkie.
Nie jestem człowiekiem.
Ja też nie.
Nie wstawaj z martwych, tchórzu!
Jak ci się podoba widok?
- Nie mylę o nim. - A ja tak.
Droidy i apostrofy, to materiał na powieć.
Ale ty już właciwie nie jeste Droidem.
Więcej w tobie z człowieka niż maszyny.
Powiedz mi więc... co sšdzisz o tym widoku?
Jest piękny...
Nie, nie jest. Jest za daleko. Wszystko jest za małe.
Wolę być na dole. Wszystko jest duże. Ważne.
Każdy detal, każdy moment, każde życie.
- Jak mógłby mnie zabić? - Z tego powodu, dla którego pytasz.
Bo nie chcesz dalej żyć.
Co się stanie z innymi Droidami, kiedy umrzesz?
Kontrolujesz je, prawda? Pewnie się zdezaktywujš.
Nie umrę. Dotrę do ziemi obiecanej.
Nie ma żadnej ziemi obiecanej.
To tylko przesšd, który przejšłe od ludzi.
Wymieniłe całe swoje wnętrze.
Nie jestem martwy.
Jeste miotłš.
Pytanie:
czy jeli w miotle wymienisz kij,
a potem szczotkę,
a potem znów i znów, czy to będzie ta sama miotła?
Odpowied: jasne, że nie. Ale można zamiatać.
Co nie ma tu nic do rzeczy, zapomnij.
Wymieniłe każdš swojš częć,
mechanicznš i organicznš, już wiele razy -
nie ma w tobie ani ladu oryginału.
Pewnie nawet nie pamiętasz, skšd masz tę twarz.
To się nie może skończyć.
Musi. Wiesz, że musi. Jest tylko jedno wyjcie.
Autodestrukcja jest sprzeczna z moim programem.
A morderstwo jest sprzeczne z moim!
Jenny!
Wstrzymajcie oddech! Sš głupie. Wszyscy wstrzymajcie oddech.
Nie mogę dłużej. Nie potrafię".
Bšd dzielna, kochanie. Mam w płucach sporo tlenu".
Podziel się ze mnš!"
- Jeste silniejszy, niż się wydaje. - Mam nadzieję, że ty też.
To... koniec.
Jeste w stanie to przyznać?
Masz tyle sił, żeby mnie zabić?
Ci ludzie na dole. Nigdy nie sš dla mnie mali.
Nie próbuj się domylać, jak daleko mogę się posunšć, żeby ich chronić.
Do tej pory zrobiłem dla nich wiele.
I w przeciwieństwie do ciebie nie czekam na ziemię obiecanš.
Zdajesz sobie oczywicie sprawę z tego,
że jeden z nas kłamie na temat swojego oprogramowania.
Tak.
I mylę, że obaj wiemy który.
Stop!
Jeste pewna, że tu wróci?
Nie było po nim ladu we wraku,
sprawdzili całe Wzgórze Parlamentarne.
Gdzie indziej mógłby pójć?
Chyba się z nim minęlimy.
Wejd, proszę.
- Nie przeszkadzam? - Cieszę się z twojego towarzystwa.
Co mogę dla ciebie zrobić?
Dokładnie o to miałam zapytać ciebie.
Wyglšda na to, że jestem tu uwięziona. Potrzebujesz pracownika?
Bardzo chętnie przyjęlibymy cię do pracy w naszym dworku,
ale mam na uwadze to,
że Doktor niedługo po ciebie wróci.
Kto tak twierdzi?
Osoba, która zna go najlepiej we wszechwiecie.
Kto to?
Panna Clara Oswald...
Która chyba instynktownie ubrała się już do wyjcia.
Chciałam się tylko przebrać.
Nie jestem pewna, czy wiem, kim jest teraz Doktor.
Wyglšda na to, moja droga, że bardzo się mylisz.
Clara!
Zrób mu z życia piekło. Potrzebuje tego.
- Zmieniłe wystrój. - Tak. - Nie podoba mi się.
Ja też nie jestem do końca przekonany.
Na cianach chyba powinno być więcej okršgłych rzeczy.
Kiedy miałem ich dużo. Ciekawe, gdzie je schowałem.
Jestem Doktor.
Mam ponad dwa tysišce lat i nie wszystkie były dobre.
Popełniłem wiele błędów,
a teraz przyszedł czas, żeby co z tym zrobić.
Claro, nie jestem twoim chłopakiem.
Nigdy nie mylałam, że jeste.
Nie powiedziałem, że to był twój błšd.
Co o tym mylisz?
- Kto zamiecił ogłoszenie w gazecie? - Kto dał ci mój numer?
Dawno temu, pamiętasz?
Dostała numer do pomocy technicznej
i dodzwoniła się do TARDIS. Kto dał ci ten numer?
Kobieta. Kobieta w sklepie.
Więc gdzie tam jest kobieta, która bardzo chce, żebymy byli razem.
Jak się z tym czujesz?
Jestem w domu?
Jeli tylko chcesz.
Przepraszam.
Jest mi tak tak przykro...
Ale nie jestem pewna, czy wiem, kim teraz jeste.
Lepiej odbierz. To może być twój chłopak.
Cicho.
Nie mam chłopaka.
Halo!
Halo?
-To ja. - Czyli kto?
To ja, Claro. Doktor.
Jak to - Doktor?
Dzwonię z Trenzalore...
- Ja nie... - Sprzed zmiany.
Dla mnie to się jeszcze nie stało, ale jest już blisko.
Tak blisko
Jeszcze moment.
Czuję to.
Dlaczego? Dlaczego to robisz?
Bo mylę, że będzie wspaniały
A ty pewnie się boisz.
Ale bez względu na to, jak bardzo się boisz...
On - mam nadzieję, że cišgle z nim jeste -
boi się o wiele bardziej, niż jeste w stanie sobie wyobrazić.
Potrzebuje cię.
Kto to?
Czy to Doktor?
Tak.
Brzmi staro.
Powiedz mi, że się nie zestarzeję! Wszystko, tylko nie to!
Byłem młody.
Jest siwy?
Tak.
Claro, proszę, zrób to dla mnie, pomóż mu.
I nie bój się.
Żegnaj, Claro.
Tęsknię za tobš.
Więc?
Co, więc?
Zapytał cię o co.
Pomożesz mi?
Nie powiniene podsłuchiwać.
Nie podsłuchiwałem. Nie musiałem. Sam to powiedziałem.
Nie widzisz mnie, prawda?
Patrzysz na mnie, ale mnie nie widzisz.
Masz pojęcie, jak to jest?
Nie rozmawiamy przez telefon, Jestem tutaj...
...stoję naprzeciwko ciebie.
Proszę, po prostu...
...po prostu mnie zobacz.
Dziękuję.
Za co?
Za telefon.
Ja nie sšdzę, żebym lubił się przytulać.
Nie sšdzę, żeby miał co do powiedzenia.
Jak sobie życzysz.
A tak w ogóle, to nie jest mój dom.
Przepraszam. Spudłowałem.
Gdzie jestemy?
Chyba w Glasgow.
O, wietnie tu pasujesz!
Szkocie.
Tak więc, może...
Masz może ochotę na kawę albo...
Albo frytki, czy co innego...
Albo frytki i kawę?
Kawa brzmi wietnie. Ty stawiasz!
- Nie mam pieniędzy. - Więc je zdobšd.
Chyba nie jestem z tych...
Nie masz nic do powiedzenia.
Witaj!
Jestem Missy. Udało ci się!
Mam nadzieję, że mój chłopak cię nie skrzywdził.
Chłopak?
Wyrzucił cię czy spadłe?
Trudno powiedzieć.
Bywa czasami brutalny,
tylko nie w stosunku do mnie, oczywicie, bo on bardzo mnie kocha.
Ale lubię jego nowy akcent. Chyba go zatrzymam.
Gdzie jestem?
A jak sšdzisz?
Rozejrzyj się, udało ci się.
Ziemia obiecana.
Raj!
Witaj...
...w niebie.
Gdzie ty był?
- Co odwróciło mojš uwagę. - Co?
Zawsze co się znajdzie. Chod!
Dokšd lecimy?
W ciemnoć.
Oto najbardziej niebezpieczne miejsce we wszechwiecie.
Nadchodzš! Nadchodzš!
Arystotelesie!
Wróg jest dokładnie nad nami!
Przepraszam.
Eksterminować Doktora!
Tłumaczenie: Gingerstorm & Lierre
Gallifrey.pl
Ciasteczka prosimy przysyłać na adres gallifreypolska@gmail.com