‪คุณเป็นบ้าไปแล้วเหรอ ลิเดีย ‪ส่งปืนนั่นมาให้ผม
‪ส่งปืนนั่นมา
‪- ส่งปืนมา ‪- ไม่
‪คาร์เมนควบคุมทุกอย่าง
‪หล่อนทำตามอำเภอใจ
‪ต้องมีใครสักคนหยุดหล่อน
‪ได้ งั้นก็ไปเลย
‪ไปฆ่าคาร์เมน แต่เธอรู้นะว่าจะเกิดอะไรตามมา
‪พวกเขาจะหาคนอื่นมาคุมค่าย
‪ลิเดีย พวกเราก็อยากช่วยมาร์กา ‪และผู้หญิงพวกนั้น
‪แต่เธอต้องหาวิธีที่ไม่ทำให้ตัวเองเป็นอันตราย
‪และเราต้องสุขุมรอบคอบ ‪เราแค่อยากให้เธออดทน
‪ลิเดีย ได้โปรด ฟังนะคะ ‪เราเพิ่งได้คุณคืนมา
‪คิดถึงเอวาสิ
‪ว่ากันว่าความอดทนมีประสิทธิภาพ ‪กว่าการกระทำรุนแร?
‪ส่งมานะ
‪แต่หลังจากการถูกทรมานทั้งหลายที่ค่าย
‪ฉันไม่เหลือความอดทนอีก
‪สาวๆ ทุกคน มานี่
‪เข้าแถวเป็นสามแถว เร็วเข้า
‪คนที่มาใหม่อยู่ทางซ้าย
‪เรียงตามหมายเลข ฉันจะเช็กตามลำดับ
‪หมายเลขอะไร
‪หมายเลขที่เขาให้ตอนเธอเข้ามาไง จำได้ไหม
‪- 371 ‪- มานี่ มาอยู่หน้าฉัน
‪ทำแบบนี้ทุกวันเหรอ
‪เมื่อคืนมีคนหลบหนี
‪ได้ยินว่าหนีไปคนเดียว ‪แต่พวกเขาต้องเช็กให้แน่ใจ
‪เมื่อคืนหนึ่งในพวกเธอบังอาจ
‪ทำลายความสงบเงียบ
‪- ของศูนย์แห่งนี้ ‪- คาร์เมน
‪คนเดียวกันกับที่กล้าท้าทายอำนาจฉันเมื่อวาน
‪ต้องเป็นคนที่แจกยาคนนั้นแน่ๆ
‪- ใครเหรอ ‪- คนที่หนีไป
‪หล่อนอยู่ที่นี่มาเจ็ดเดือน
‪เราจะเช็กชื่อวันละสองครั้ง
‪ตอนเช้าก่อนพิธีมิสซาและในตอนบ่าย
‪เข้าใจไหม
‪เธอ เธอน่ะ เงยหน้าขึ้นมาสิ
‪เธอชื่ออะไร
‪ไม่ต้องห่วง ฉันรู้จักหล่อน
‪หล่อนเป็นเพื่อนกับคนที่หนีไป
‪ยินดีต้อนรับ มาร์กา
‪เป็นอะไรไป เห็นผีหรือไง
‪ท้องกี่เดือนแล้วล่ะ
‪เร็วสิ ตอบมา ท้องกี่เดือนแล้ว
‪แปดเดือน
‪คุณครับ มีเรื่องเกี่ยวกับคนที่หนีไป ‪ลิเดีย อากีลา??
‪- มีอะไร ‪- เธอมาที่นี่
‪อยู่ที่ประตูค่าย
‪เธออยากคุยกับคุณ บอกว่าเป็นเรื่องสำคัญ
‪เราสามารถจับกุมเธอ...
‪ไม่จำเป็น ฉันกำลังคิดแผน...
‪ที่ดีกว่านั้นเยอะ
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪อยากคุยเหรอ คุยสิ
‪ฉันอยากให้คุณจับฉันกลับเข้าไป
‪เธอนี่เข้าใจยากนะ
‪เมื่อวานเธออยากออก ‪แต่ตอนนี้เธอมาขอร้องจะกลับเข้?
‪เมื่อวานฉันทำผิด
‪จับฉันสิ
‪เธอไม่อยากให้มาร์กาออกไปมากกว่าเหรอ
‪เขาอยู่ที่นี่นะ เธอรู้ใช่ไหม
‪- คุณนี่มันร้ายกาจมาก ‪- ที่เธอเห็นมันน้อยนิด
‪ฉันเตรียมบางอย่างไว้ให้เธอกับเพื่อนของเธอ
‪คุณพูดเรื่องอะไร
‪ถึงเวลาที่เธอจะเริ่มเจ็บปวดจริงๆ แล้ว
‪ดูสิ ฟรานซิสโกเพิ่งมาเพื่อรับเธอ
‪ลิเดีย เราไปกันเถอะ
‪ก่อนเธอจะไป...
‪ผู้คุม
‪(บทที่ 39: ความอดทน)
‪ปาลมิร่า
‪คิดเหรอว่าฉันจะไม่รู้ความจริง
‪มีอิสรภาพให้สนุกนะ
‪ฉันชักสนุกแล้วสิ
‪ไปกันเถอะ มาเร็ว
‪คิดอะไรของคุณ
‪ฉันต้องการกลับเข้าไป
‪เพื่ออยู่กับมาร์กาและเพื่อนๆ ฉัน ‪เพื่อปกป้องพวกเข
‪คุณทำแบบนั้นไม่ได้มาเจ็ดเดือน ‪แล้วตอนนี้มันจะต่า?
‪คุณไม่สนใจอย่างอื่นเลยใช่ไหม
‪คุณมีครอบครัว ลูกสาว ‪คนอื่นๆ ที่ยอมสละชีวิตเพื่อค??
‪แต่ดูเหมือนคุณจะไม่สน...
‪แน่นอนว่าฉันสน ฟรานซิสโก ‪คุณไม่มีวันเข้าใจ
‪ทำไมเราจะไม่เข้าใจ ลิเดีย
‪เพราะฉันไม่ใช่ลิเดียอีกต่อไป
‪ฉันไม่ใช่ลิเดียหรืออัลบา ‪ฉันเป็นแค่หมายเลข
‪- ฉันควรกลับเข้าไป ‪- ลิเดีย เธอช่วยพวกเขาไม่ได้ทุกค??
‪เราจะหาวิธี
‪ร่วมกัน
‪ไปกันเถอะ
‪ไปที่โรงแรมกัน มีใครคนหนึ่งอยากพบเธอ
‪ขอบคุณที่มา
‪หวังว่าคุณคงไม่นำข่าวร้ายมาให้อีกนะ
‪ก่อนอื่นคุณทำลายธุรกิจผม
‪แล้วคุณปล่อยให้ลิเดียหลบหนี
‪ถ้าผมไม่รู้จักคุณ ‪ผมคงว่าคุณชักไร้น้ำยา คุณนายคาร
‪ฉันไม่เคยแพ้ คนเก่าไปคนใหม่มา
‪โอกาสปรากฏขึ้น
‪เพื่อให้ทำธุรกิจที่กำไรดีกว่ายา
‪ยังไง
‪คุณเต็มใจจะจ่ายเท่าไหร่เพื่อรับบุตรบุญธรรม
‪คุณจะขายเด็กเหรอ
‪ฉันต้องการใช้กฎหมายใหม่ของเคาดิญโญ
‪นั่นแหละที่ผมกังวล
‪ถ้าพวกเขาจับได้ พวกเราจบเห่แน่ ‪นี่ไม่เหมือนกับการ
‪พวกเขาจะต้องเป็นครอบครัวที่มีชื่อเสียงมาก
‪พวกเขาคืออนาคตของมาตุภูมิ
‪คุณคิดจะทำยังไง
‪เด็กคนแรกที่เราจะขายใกล้จะคลอดแล้ว
‪ฉันจะทำลายเพื่อนๆ ของลิเดีย ‪และคุณจะต้องช่วยฉัน
‪คุณจะร่วมมือไหม
‪ผมร่วมมือเสมอ คุณนายคาร์เมน
‪- เจอมาร์กาไหม ‪- เจอ ฉันเห็นตอนเธอเข้ามา
‪คาร์เมนก็รู้ว่าเธออยู่ในนั้น
‪ถ้าฉันยังอยู่ในนั้น ‪คงจะเป็นประโยชน์กว่านี้ แต่...
‪ทำไมเราไม่ส่งไส้ศึกเข้าไปล่ะ
‪ใครสักคนที่จะหาข้อมูลให้เรา ‪และช่วยพวกสาวๆ
‪ใช่ ใครสักคนที่สามารถสืบว่า ‪คาร์เมนวางแผนอะไร
‪หรือแม้แต่ช่วยมาร์กาหลบหนี
‪หนูทำได้ค่ะ
‪- คาร์เมนไม่รู้จักหนู... ‪- ไม่
‪- หนูไม่สนว่าพ่อคิดยังไง ‪- โซเฟีย ไม่
‪หนูรู้ค่ะว่าอันตราย แต่มันอาจได้ผล
‪ฉันว่าโซเฟียพูดถูก
‪- คาร์เมนไม่รู้จักเธอ ‪- ไม่เอาน่า...
‪พวกเขาจะหาคนมาแทนคุณ
‪คงงั้น แต่คาร์เมนเป็นคนจ้าง
‪ถ้าใครสักคนที่สนิทกับคาร์เมน ‪แนะนำโซเฟีย...
‪เธอคิดว่าควรเป็นใคร
‪เอลิซา
‪วันนี้หล่อนมีงานหมั้นและนิตยสารต้องไปทำข่าว
‪- หล่อนจะแต่งกับใคร ‪- อัลวาโร ซาเวดรา
‪เขาเป็นหมอ รวยมากและมีสถานะสูงส่ง
‪เท่าที่รู้ หล่อนไม่ค่อยกินเส้นกับแม่หล่อนเท่าไหร่
‪แล้วคาร์ลอสล่ะ ได้ข่าวบ้างไหม
‪เราไม่รู้เลยว่าเขาอยู่ไหน
‪ผมควรเป็นคนที่รับความเสี่ยง ไม่ใช่คุณ ‪ไม่ใช่โซเฟี
‪- เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว ‪- พาโบล คุณเองก็ห้ามออกจา??
‪พวกเขากำลังตามหาคุณ คุณกำลังมีอันตราย
‪ผมรู้ แต่พวกนั้นฆ่าพี่ผม และมาร์กาเป็นภรรยาผม
‪ภรรยาที่ตั้งครรภ์ของผมอยู่ในนั้น ‪จะให้ผมทำยังไง
‪- อยู่ที่นี่และไม่ต้องทำอะไร ‪- อดทนไว้ พาโบล
‪งานหมั้นคืนนี้แล้ว ไปเตรียมตัว ‪เป็นงานผูกไทดำ
‪หนูควรไปทำงาน ‪และบอกอิซิโดรว่าหนูอาจไม่กลับไปอีก
‪อย่าบอกอะไรเขา ‪เราไม่อยากดึงใครมาเกี่ยวข้องอีก
‪โซเฟียไม่ควรไปนะ
‪เราอยากให้เธอรู้ว่า ‪พวกเราจะช่วยเธอทุกวิถีทางที่?
‪- วันแรกๆ เป็นช่วงที่ยากที่สุด ‪- ขอบคุณ
‪นั่นมันอะไรกัน
‪ดูเหมือนว่า ‪พวกเขากำลังเตรียมอาคารให้แม่เด็ก
‪เลี้ยงลูกในนี้ยากมากนะ
‪- เธอมีลูกไหม ‪- มาร์ติน
‪ฉันอยากออกไปเจอเขาเร็วๆ
‪ก็... ถ้านังแม่มดคุณนายคาร์เมนนั่นให้ฉันออกไป
‪ว่ากันว่าผู้ตรวจการคนใหม่จะคุมดีกว่านี้
‪ฉันจะไม่มองโลกในแง่ดีขนาดนั้นหรอก
‪สิ่งที่เราพอจะเรียนรู้ได้จากที่นี่ ‪ก็คือเราไว้ใจ?
‪แม้แต่คนที่ใกล้ชิดเธอ ไว้ใจใครไม่ได้
‪ดูฉันเป็นตัวอย่าง
‪ไม่มีใครรู้ว่าฉันอยู่ในพรรคคอมมิวนิสต์ ‪นอกจากครอ?
‪ลูกพี่ลูกน้องฉันแจ้งจับฉัน ญาติแท้ๆ
‪สำหรับฉันเป็นเพื่อนบ้าน
‪คนอื่นๆ ก็เหมือนกัน
‪แล้วเธอล่ะ มีคนแจ้งจับเธอเหรอ
‪สำหรับฉัน เป็นการค้นบ้านตามปกติ
‪น่าสงสาร
‪มีใครรู้ความลับมากเกินไปหรือเปล่า ‪หรือมีเหตุผลให?
‪ทำไมถึงไม่บอกผม
‪ตลอดเวลามานี้ คุณทำให้ผมเชื่อว่า ‪คุณตัวคนเดียว
‪แต่ผมคิดถึงคุณนะ เพื่อน
‪เพื่อนอะไรกัน
‪อิซิโดร
‪(บริษัทโทรศัพท์)
‪- เดี๋ยวผมมานะ แป๊บนึง ‪- คุณคะ มีเวลาสักครู่ไหม
‪- มีอะไรหรือเปล่า ‪- เด็กที่โกดังบอกว่า
‪มีปัญหากับการส่งทองแดง กรุณาตามฉันมาค่ะ
‪- พาโบล ‪- คุยกันไปนะคะ
‪มาทำอะไรที่นี่
‪พี่ชายผมถูกฆ่าตาย อิซิโดร
‪พี่ผมถูกฆ่าตายและภรรยาผมถูกจับไป
‪พวกเขาเข้ามาในบ้านผมและฆ่าพี่ผม
‪พวกนั้นยิงเขา ‪แล้วทิ้งเขาไว้ตรงนั้นเหมือนเขาไร้ค?
‪ไอ้สารเลวพวกนั้นจับภรรยาผมไป
‪และผมไม่รู้ว่าพวกมันทำอะไรกับเธอ
‪ทั้งหมดเป็นความผิดของผม
‪เป็นความผิดผมทั้งหมด อิซิโดร
‪ฟังนะครับ
‪ผมไม่อยู่ในสถานะที่จะขออะไรจากคุณ ‪แต่ผมไม่เหลือใ?
‪อิซิโดร ผมต้องการให้คุณช่วย
‪ผมต้องการให้คุณช่วย ได้โปรด
‪มาร์กาไม่ควรอยู่ในนั้น
‪ผมจะทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อให้เธอได้ออกมา
‪- เข้าใจไหม ‪- ครับ คุณทำได้เหรอ
‪- ทำได้สิ ‪- ครับ
‪รอตรงนี้ ผมจะไปโทรศัพท์
‪- มันเป็นข้อแม้อย่างเดียว ‪- ฟังนะ อิซิโดร...
‪ผมก็ไม่อยากให้มันออกมาแบบนี้
‪แต่ผู้หญิงคนนั้นอยู่ผิดที่ผิดเวลา
‪เป็นคราวซวย
‪- เธอกับลูกจะเป็นยังไง ‪- ฟังนะ อิซิโดร
‪คุณพยายามแย่งภรรยาของพวกรีพับลิกันคนหนึ่ง ‪แต่ไม่?
‪ก็อย่าเศร้าไปเลย ยังมีผู้หญิงอีกเกลื่อนกลาด
‪- ไอ้สารเลว ซาลกาโด ‪- เฮ้ย
‪ระวังปากไว้ให้ดี
‪จำไว้นะว่าผมสั่งให้คนจับคุณเมื่อไหร่ก็ได้
‪ได้
‪คุณพาเธอออกมาจากที่นั่นไม่ได้
‪งั้นจัดการให้ผมไปเยี่ยมเธอได้ไหม
‪ค่ายพวกนั้นห้ามคนไปเยี่ยม ‪แต่ผมจะยกเว้นให้คุณ
‪ขอบคุณ
‪- ขอบคุณมาก ‪- อย่างนั้นสิ ค่อยดีขึ้นหน่อย
‪ว่าแต่ว่า...
‪ได้ข่าวพาโบล ซานโทสบ้างไหม
‪ไม่ ถ้าได้ข่าวแล้วผมจะบอก
‪ดีมาก
‪ผมจะจัดการทุกอย่างให้คุณเยี่ยมผู้หญิงคนนั้นพรุ่งน
‪ระวังนะ
‪คุณเป็นผู้ร่วมงานที่ดีที่สุดของผมคนหนึ่ง
‪ให้มันคงแบบนั้นไว้ดีกว่า
‪เอลิซาประสบความสำเร็จไม่ใช่เล่น
‪ผมพูดถึงเอลิซาได้หลายอย่าง
‪พูดถึงความงาม ความซื่อสัตย์ ‪ความมีน้ำใจของเธอที่ม
‪แต่สิ่งที่ทำให้ผมหลงรักเธอก็คือ
‪ความเข้มแข็งที่จะเอาชนะอุปสรรคในชีวิต
‪ครั้งแรกที่ผมเห็นเธอ เธอเป็นคนไข้ของผม
‪ตอนนั้นเธอป่วยหนัก
‪ผมคิดว่าเธอตายแน่ ‪ผมเห็นมาหลายรายแล้ว
‪แต่เธอรอด
‪เธอต่อสู้ตั้งแต่เริ่มแรก
‪และผู้หญิงคนนั้นที่ใกล้ตายก็หายสนิท
‪ในเวลาไม่กี่วัน เธอจะเป็นภรรยาของผม
‪- ทุกท่านครับ แด่เอลิซา ‪- แด่เอลิซา
‪- ดื่ม ‪- ดื่ม
‪- ที่รักคะ ฉันขอตัวแป๊บนึงนะ ‪- ได้
‪- มาทำไม เข้ามาได้ยังไง ‪- บัตรนักข่าว
‪คาร์ลอตตาเป็นนักข่าวของนิตยสารปาเตรีย
‪แต่พวกคุณไม่ใช่นักข่าว
‪คุณคืออดีตสามีและอดีตน้องสะใภ้ฉัน
‪ฉันไม่ต้องการพวกคุณในงานหมั้นของฉัน ‪ออกไปซะ
‪เอลิซา...
‪- ฉันรู้ว่าเวลานี้ไม่เหมาะ... ‪- ลิเดีย
‪ฉันแทบไม่รู้จักหลานสาวฉันก็เพราะเธอ
‪ฉันคิดว่าครอบครัวฉันเป็นทุกข์มากก็เพราะเธอ
‪ไปซะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ
‪- ไม่ยักรู้ว่าหล่อนเป็นอย่างนั้น ‪- ค่อนข้างโกรธทีเด
‪อาจจะมากไปด้วยซ้ำ
‪เอาละ พยายามแล้วนี่
‪ให้ฉันคุยกับหล่อนก่อน
‪เดี๋ยวฉันมา
‪ทำไงได้
‪เอลิซา
‪คุณพูดถูก ฉันน่าจะคอยติดต่อคุณ
‪- ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ ‪- บาดแผลแห่
‪เราต่างก็มีกันทุกคน
‪เธอกลับมาถึงสเปนเมื่อไหร่
‪ฉันนึกว่าเธออยู่ที่อเมริกา
‪ฉันกลับมาตอนสงครามใกล้ยุติ
‪เจ็ดเดือนก่อน ฉันถูกขังอยู่ในค่ายปรับทัศนคติ...
‪- ที่แม่คุณคุม ‪- แม่ฉัน
‪- คุณรู้ไหมว่าแม่คุณหายป่วยได้ยังไง ‪- ไม่รู้
‪ฉันไม่ได้คุยกับแม่นานแล้ว ‪ความสัมพันธ์ระหว่างเรา?
‪ระหองระแหงมาตลอด
‪เธอคงจะลำบากมากสินะ
‪แต่เธอออกมาแล้วนี่
‪แต่ตอนนี้มาร์กาอยู่ข้างใน
‪และเธอท้องแปดเดือน
‪เอลิซา ฉันอยากให้คุณช่วย
‪- ฉันอยาก... ‪- ลิเดีย ฉันจะไม่ช่วยเธอ
‪ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงคิดว่าฉันจะช่วย
‪คาร์ลอส น้องชายฉันตายเพราะเธอ
‪คาร์ลอสตายแล้วเหรอ
‪เขาฆ่าตัวตายเพราะเธอ
‪ไม่จริง
‪เป็นไปไม่ได้ เขาไม่มีวันทำแบบนั้น
‪รอเดี๋ยวนะ
‪จดหมายนี้ปลอม เอลิซา
‪แหงล่ะ
‪เขาไม่ได้เขียน
‪คาร์ลอสไม่ได้ฆ่าตัวตาย มันเป็นไปไม่ได้
‪น้องชายฉันฆ่าตัวตาย ฉันเห็นศพเขา
‪ตอนพวกนั้นจับฉัน พวกนั้นจับเขาด้วย
‪ไม่จริง...
‪โรเมโร เขาอยู่ในกรมทหารที่ห้า
‪คาร์ลอสเป็นลูกน้องเขา
‪โรเมโรฆ่าเขาและทำให้ดูเหมือนการฆ่าตัวตาย
‪- ลิเดีย นี่ลายมือน้องชายฉัน ‪- ไม่ มันเป็นจดหมายปลอม
‪เขาทำเพื่อให้พ้นความผิด
‪ลิเดีย ฉันใช้เวลาอยู่นานเพื่อทำใจกับเรื่องนี้
‪- ฉัน... ฉัน... ‪- เอลิซา
‪อย่ามาพูดแบบนี้ ลิเดีย
‪เธอต้องไปซะ
‪- แต่นี่... ‪- เดี๋ยวนี้
‪ได้โปรด ไปซะ
‪ฉันเคยตัดสินใจที่จะอดทน
‪เพื่อรอให้ถึงเวลาอันควรที่จะลงมือ
‪แต่คืนนั้นความคิดที่ว่าจะเสียเพื่อนอีกคนไป ‪ทำให้?
‪ฉันจึงรู้ว่าฉันต้องทำอะไร
‪ถึงเวลาที่ต้องเขียนเรื่องราวของเราแล้ว
‪ฉันต้องการทิ้งหลักฐานการต่อสู้ของเราไว้
‪ซาร่า ซาร่า ซาร่า ‪คุณเป็นผู้หญิงที่สวย
‪ทำไมคุณถึงอยากซ่อนมันไว้
‪น่าเสียดายนะ
‪ที่จะเห็นมันถูกทำร้าย
‪ฉันอยากให้โลกรู้ว่าเราได้เผชิญกับพวกปิศาจร้าย
‪เพราะความเสียสละ เราจึงฟันฝ่าอุปสรรคมาได้
‪และเพราะความรักและความอดทน ‪เราได้เติมเต็มความฝัน?
‪ชีวิตของเราจะถูกจารึกในประวัติศาสตร์
‪นับตั้งแต่ที่เรารู้จักกันที่บริษัทนั้น...
‪เร็วเข้า
‪จนถึงเวลาที่เราอยู่ในค่ายที่โหดร้ายนั่น
‪ฉันจะไม่ข้ามรายละเอียดใดๆ
‪ทุกคนจะได้รู้ว่าเราคือใคร
‪เช่นนั้นแล้วคนรุ่นหลังอาจจะได้บทเรียน ‪จากการตัดส?
‪(เคเบิ้ล เกิร์ลส์)
‪และเหนือสิ่งอื่นใด บทเรียนจากความผิดพลาด ‪ที่เราทำ
‪ขอโทษนะ
‪นึกว่าเธอจะยังอยู่ที่นั่น
‪ฉันมาเก็บของที่เหลือ
‪เธอไม่มีอะไรต้องทำเพื่อนิตยสารเหรอ
‪- ฉันไม่รู้สึกอยากแต่งตัว คาร์ลอตตา ‪- เธอน่าจะบอกฉั??
‪เพื่ออะไร
‪เธอพูดถูก เราไม่ได้คบกัน ‪ฉันไม่ต้องห่วงเธออีกแล้ว
‪คาร์ลอตตา ฉันเข้าใจว่าเธอโกรธ
‪- ฉันไม่อยากทำร้ายเธอ ‪- ฉันไม่ต้องการความสงสาร
‪ฉันยังอยู่ที่นี่ ก็เพื่อมาร์กา ลิเดีย ‪และผู้หญิงพ??
‪นอกจากพวกเขา เราก็ไม่มีอะไรต้องคุยกัน
‪เราเปลี่ยนอดีตไม่ได้
‪แต่เราอดทนและเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตกับมันได้
‪แม้ว่าจะไม่ใช่เรื่องง่าย
‪โดยเฉพาะเมื่อเป็นการยอมรับ ‪ความตายของคนที่คุณรัก
‪เช่น พ่อของลูกสาวคุณ
‪เขียนอะไรอยู่เหรอ
‪เขียนสิ่งที่อยู่ในหัว
‪ที่ทำให้ฉันนอนไม่หลับ
‪เช่นเรื่องที่คุณไม่เหมือนเดิมน่ะเหรอ
‪หรือคุณเป็นแค่หมายเลขในค่าย
‪คุณบอกผมได้ทุกเรื่องนะ และ...
‪มีบางอย่างที่ฉันไม่ได้บอกคุณ
‪เหตุผลที่เอลิซาไม่ช่วยเรา
‪คาร์ลอสตายเมื่อเจ็ดเดือนก่อน
‪คาร์ลอส...
‪ผมนึกว่าเขาคงติดคุกอยู่ที่ไหนสักแห่ง ‪เหมือนอย่าง?
‪เอลิซาบอกว่าเขาฆ่าตัวตาย
‪แต่ฉันรู้ว่ามันไม่จริง
‪เขาอยากเจอเอวาอีกครั้ง
‪ฉันมั่นใจว่าทั้งหมดเป็นแผนของโรเมโร
‪และทำให้มันดูเหมือนการฆ่าตัวตาย
‪คาร์ลอสไม่มีวันฆ่าตัวตาย
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาตายแล้ว เขา...
‪เขาไม่สมควรต้องมาตาย
‪- ฮัลโหล ‪- ยังอยากให้ฉันช่วยอยู่ไหม
‪แน่นอนค่ะ
‪- มาที่บ้านฉันพรุ่งนี้ตอนเก้าโมง ‪- ฉันไปแน่ค่ะ
‪ขอบคุณ
‪มาร์กา ซัวเรซ
‪มีคนมาเยี่ยม อิซิโดร บาร์เรโรหรือไงนี่แหละ
‪กลับห้องพักภายในห้านาทีนะ
‪ไปสิ
‪เขาคือคนที่เธอคิดว่าแจ้งจับเธอใช่ไหม
‪ไม่ต้องไปเจอเขาก็ได้ถ้าไม่อยากเจอ
‪ฉันจะไป
‪มาร์กา
‪สบายดีไหม
‪นั่งสิ ลูกเป็นยังไงบ้าง
‪คุณรู้สึกยังไงบ้าง
‪ผมเจอพาโบลแล้ว
‪- งั้นเหรอ ‪- เขาสบายดี
‪ไม่ต้องห่วง
‪คุณเจอเขาแล้วไม่ได้แจ้งจับเขาอีกเหรอ
‪- อะไรนะ ‪- เป็นคุณ อิซิโดร
‪คุณแจ้งตำรวจ
‪เปล่า ทำไมคุณถึง...
‪ถ้าคุณกล้าปฏิเสธ ‪ก็แสดงว่าคุณไม่เหลือยางอายแล้ว
‪ตอนที่ผมออกจากบ้านคุณ
‪ผมรู้สึกว่าคุณคงหัวเราะเยาะผมอยู่
‪ฮูลิโอตายแล้ว อิซิโดร ‪และพาโบลก็อาจตายได้เหมือนกั
‪คุณกลายเป็นคนไม่ดีขนาดนี้ได้ยังไง
‪- ทำไมคะ ‪- ผมนึกว่าผมจะทำให้คุณมีชีวิตที่ดีกว่า
‪นี่ดีกว่าสำหรับคุณเหรอ
‪- ผมรักคุณ มาร์กา แต่ผม... ‪- ไม่ต้องพูด
‪อย่าบอกว่าคุณรักฉัน ‪เพราะคุณไม่รู้ว่าความรักคืออ?
‪คุณคิดจริงๆ เหรอว่าคุณทำเพราะความรัก
‪- คุณมันน่าขยะแขยง ‪- มาร์กา ให้ผมช่วยคุณออกไปนะ
‪ไปให้ไกลๆ จากฉัน อิซิโดร
‪ดีนะที่พาโบลไม่รู้ ‪เพราะคิดดูสิว่าเขาจะทำอะไร
‪- ไปค่ะ เราคุยจบแล้ว ‪- ได้โปรด
‪เดี๋ยวก่อน
‪คุณไปได้ นักโทษจะมากับฉัน
‪คุณนายคาร์เมนอยากเจอเธอ
‪เรื่องอะไรคะ
‪เธอไม่มีสิทธิ์ถาม มาเร็ว
‪เข้ามาสิ อย่ามัวยืนตรงนั้น
‪ขอบอกให้รู้ เราไม่อนุญาตให้คนมาเยี่ยมนักโทษ
‪- คุณต้องการอะไรจากฉัน ‪- ใจเย็น เธอเชื่อใจฉันได้
‪- ฉันไม่เชื่อใจใครทั้งนั้น ‪- นี่คืออาคารสำหรับแม่เด
‪เราจัดเตรียมที่นี่มาหลายวัน ‪ยังขาดรายละเอียดอยู่?
‪เราคิดว่าเธออยู่ที่นี่สบายกว่า ‪เราจึงจะย้ายเธอมา?
‪ขอบคุณ แต่ฉันอยู่ที่บ้านสบายกว่า
‪ฉันไม่ใช่คนสร้างกฎ ฉันแค่ใช้กฎ
‪ทำไมคุณถึงใจดีกับฉัน
‪ขอโทษค่ะ คุณนายคาร์เมน ‪พวกนักโทษใหม่เพิ่งมาถึงค่ะ
‪เอาละ ฉันต้องไปแล้ว
‪พาหล่อนไปที่พักของหล่อน
‪โซเฟียเป็นลูกสาวของแองเจเลส
‪เธอเป็นเหมือนลูกสาวฉัน
‪งั้นยังไง
‪จะให้ฉันช่วยยังไง
‪ขอโทษค่ะ แต่ทำไมคุณถึงเปลี่ยนใจ
‪เมื่อวานหลังจากคุยกับเธอ ‪ฉันนึกอะไรได้บางอย่าง
‪นี่คือของที่น้องชายฉันเก็บไว้ที่บ้านเป็นที่ระลึก
‪ลิเดีย ฉันรู้ว่าน้องฉัน
‪รักเอวามากกว่าอะไรทั้งนั้น
‪เขาปรารถนาที่จะกลับมาสานความผูกพัน ‪ที่พวกเขาเคยม?
‪เขาย่อมไม่อยากจากโลกนี้ไปก่อนที่จะเจอลูก
‪เธอพูดถูก
‪เอานี่ให้เอวาทีนะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ทีนี้ก็บอกมาว่าฉันจะช่วยเธอได้ยังไง
‪เราต้องการให้โซเฟียเข้าไปเป็นพยาบาลในค่าย
‪ฉันรู้ว่าคุณกับแม่ไม่ค่อยลงรอยกัน
‪แต่คุณอาจกล่อมแม่คุณว่า
‪คู่หมั้นของคุณอยากให้หลานสาว ‪หรือลูกอุปถัมภ์ของเ?
‪คาร์เมนมีจุดอ่อนเพียงจุดเดียว คือลูกๆ
‪เธอจะรับฟังคุณ
‪เรารู้ว่าเราเรียกร้องจากคุณมาก
‪อาจจะมากเกินไป
‪แต่ชีวิตของมาร์กาและคนอื่นๆ ‪ขึ้นอยู่กับเรื่องนี้
‪คาร์เมนกำลังวางแผนบางอย่าง ‪เธอบอกลิเดียเอง
‪แต่เราไม่รู้ว่าคืออะไร
‪ถ้าหนูเข้าไป หนูอาจสามารถสืบความจริง
‪คุณจะช่วยเราไหม
‪ระวังตัวนะ ถ้าตกอยู่ในอันตรายก็ออกมา
‪ไม่ต้องห่วง หนูจะไม่เสี่ยงค่ะ
‪แม่ฉันจะไม่สงสัยหรอก ลิเดีย ไม่ต้องห่วง
‪ไว้ฉันจะโทรหาเมื่อกลับมาแล้ว
‪ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง เอลิซา
‪ลูกแม่ แม่ดีใจมากที่ลูกโทรมา
‪อย่าดีใจไปนักเลยค่ะ แม่ ‪หนูต้องการให้แม่ช่วยถึงโท
‪แต่มันไม่เปลี่ยนแปลงอะไรทั้งนั้น ‪อย่าทำเป็นเรื่อ?
‪เป็นการเริ่มต้นไง แม่พอใจนะ
‪สาวน้อยที่อยู่ข้างลูกคนนี้เป็นใคร
‪โรซิโอ ลูกอุปถัมภ์ของคู่หมั้นหนู
‪เป็นพยาบาลและต้องการงานทำ ‪หนูเลยคิดว่าเธอมาทำที่?
‪เราอาจมีตำแหน่งว่าง เคยทำงานมาก่อนไหม
‪หนูเคยฝึกงานตอนเรียนค่ะ ‪ไม่มาก แต่หนูเรียนรู้เร็ว
‪ฉันมั่นใจ
‪อยากเริ่มงานเมื่อไหร่ล่ะ
‪วันนี้ค่ะ ถ้าเป็นไปได้
‪เอสเตฟาเนีย
‪โรซิโอจะมาเป็นพยาบาล ‪เอาเครื่องแบบมาให้เธอที
‪ขอบคุณมากค่ะ คุณนายคาร์เมน
‪โชคดีกับการทำงานวันแรกนะ โรซิโอ
‪ถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกฉัน
‪พาโบล
‪อิซิโดร บอกผมที มาร์กาเป็นยังไงบ้าง
‪- สบายดี ‪- จริงนะ
‪เธอแข็งแรงดีและไม่อยากให้คุณห่วง
‪ขอบคุณ
‪- จะออกไปข้างนอกเหรอ ‪- ครับ ไปบ้านผม
‪- มีคนจับตาดูอยู่นะ ‪- อะไรนะ
‪- มีคนจับตาดูอยู่นะ ‪- ผมรู้
‪แต่ผมว่ามีคนเอาเรื่องเราไปฟ้อง
‪พวกนั้นค้นบ้านเราสองครั้งในหนึ่งเดือน ‪มันผิดปกติ
‪คนเดียวที่น่าจะทำแบบนั้นก็คือเพื่อนบ้าน ‪เธออาจได?
‪พวกนั้นอาจบังคับเธอ แต่ถ้าเป็นเธอจริง...
‪ผมอยากให้เธอยอมรับกับผม
‪- นี่ พาโบล เดี๋ยว ไม่ต้องไป ‪- ทำไม
‪เพราะเธอไม่ได้ทำ
‪คุณรู้ได้ยังไง คุณไม่รู้จักเธอ ‪ต้องเป็นเธอแน่ ถ้า??
‪ผมเอง
‪ผมเป็นคนฟ้อง
‪เพราะผมรักมาร์กา ‪และคิดว่าเธอควรอยู่กับผมมากกว่า
‪- เป็นความผิดพลาดที่แย่ที่สุดที่ผมเคยทำ ‪- คุณจะบอกอ
‪- ผมไม่รู้ว่าจะแก้ไขยังไง ‪- คุณบอกอะไร
‪- พาโบล ‪- นี่ พอแล้ว
‪- พอได้แล้ว ‪- ไอ้บ้าเอ๊ย ไอ้คนทรยศ
‪- เขาเอาเรื่องเราไปฟ้อง ปล่อยผม ‪- หยุดซะที
‪- ฉันจะฆ่าแก ไอ้คนทรยศ ‪- ออกไป
‪ใจเย็น พาโบล หยุดก่อน ‪ใจเย็นๆ นะ พาโบลๆ
‪ไอ้สารเลว
‪โซเฟีย มาทำอะไรที่นี่
‪ฉันแฝงตัวเข้ามาเป็นพยาบาล ‪เราจะช่วยคุณ เราจะพาคุณ
‪พยาบาลใหม่ใช่ไหม
‪- ค่ะ โรซิโอค่ะ ‪- ตามฉันมา
‪คุณนายคาร์เมนอยากให้ฉันบอกคุณ ‪ว่าคุณมีหน้าที่อะไ?
‪อย่างแรกที่คุณต้องรู้ก็คือ ‪ห้ามสนิทสนมกับพวกนักโ?
‪ทางนี้
‪ต้องการพบฉันเหรอคะ คุณนายคาร์เมน
‪ใช่ เปาล่า
‪เอาใบปลิวพวกนั้นไปให้โรเมโร
‪เขารู้ว่าต้องทำอะไร เป็นเรื่องด่วน
‪ได้ค่ะ คุณนายคาร์เมน
‪ห้อง 209 กับ 416
‪จำไว้นะ ต้องให้ดูเหมือนเป็นการค้นปกติ
‪ฉะนั้นไม่ต้องรีบ
‪ไม่ต้องห่วงครับ เราจะทำตามที่คุณบอก
‪พาโบล ทำอะไรน่ะ คุณควรอยู่ในห้องคุณ
‪ตำรวจมา
‪พวกเขามาจับผม ทำยังไงดี
‪คาร์ลอตตา ร็อดริเกซ เด เซนิโยซา ‪และซาร่า มิยาน
‪คุณถูกจับข้อหาเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์
‪- อะไรนะ ‪- คุณพูดเรื่องอะไร ไม่จริงนะ
‪- นั่นไม่ใช่ของเรา ‪- มากับเรา
‪แต่...
‪ความโกรธในตัวเราทำให้เราหมดความอดทน
‪และปลดปล่อยมันออกมาได้ง่าย
‪ความอดทนที่พวกเราแสดงออก ‪ทำให้มาร์กา...
‪พาฉันมาที่นี่ทำไม
‪นักโทษคนอื่นๆ อยู่ไหนล่ะ
‪และเคเบิ้ล เกิร์ลส์ของฉันทุกคนติดกับ
‪ด้วยวิธีนี้ คาร์เมนรู้ว่า ‪หล่อนจะวัดความอดทนของฉั
‪แต่นั่นคือสิ่งที่หล่อนต้องการ
‪เพราะศัตรูที่อ่อนแอที่สุดก็คือ ‪คนที่ควบคุมอารมณ์?
‪พวกเธอมาทำอะไรที่นี่
‪สาวๆ
‪พวกเธอมาอยู่ที่นี่เพราะฉันสั่ง
‪ยินดีต้อนรับ
‪พวกเธอจะต้องชดใช้ในบาปที่เพื่อนเธอก่อไว้
‪และเพราะความอดทนอยู่ข้างหล่อน
‪ในเวลานี้ หล่อนกำลังเป็นฝ่ายชนะ
‪คำบรรยายโดย ‪สุดาภรณ์ ปลื้มปิติวิริยะเวช